iPad-Mores

De iPad is revolutionair, zo lees ik. Het mooie van iedere revolutie is echter dat na afloop steevast niets is veranderd. De ene macht vervangt de andere, de repressie blijft hetzelfde, de kleine man lijdt. De onderliggende trend leidt wel pas jaren later tot iets.

Ik lees dan ook op internet een wat voorbarige discussiegroep over de iPad-mores. Neem je een iPad mee naar het restaurant? Haal je ter plekke het ding uit de tas om de website te bekijken en de bestelling alvast draadloos naar de keuken door te zetten? Of is het not done?

Het is zinloos een discussie te voeren over een probleem dat niet bestaat. InterContinental is al wat slimmer en is de eerste hotelketen ter wereld die een proef gaat doen met de iPad. Personeel krijgt het apparaat om de gast op allerlei manieren van dienst te zijn met hoge resolutie satellietfoto’s, close up street views (wat een verbrokkeld Engels is dit) en korte filmpjes van attracties in de buurt. Volgens de keten is de iPad ideaal voor allerhande portierstaken. Dat begint ergens op te lijken.

Van vandaag op morgen zal de iPad de wereld echter niet wezenlijk veranderen. Wees dus ook niet bang voor al die andere zaken als Twitter en Foursquare die u niet helemaal vat. Wees ook niet ongerust als u niet weet wat een ‘iPhone App’ is. U kunt Cor Hospes uit dit nummer zelfs rustig een digitale schreeuwerd noemen. Hij is namelijk erg vroeg met zijn opvatting.

Er is echter wel een duidelijke onderstroom. Technologie dringt de horeca binnen. Het duurt niet lang meer of de mobiele toepassingen schieten de grond uit en - erger nog - mensen gaan ze gebruiken. Dan moet je aanwezig zijn.

Ik zat afgelopen zondag op de fiets in Rotterdam, supporteren tijdens de marathon. Mijn mobiele telefoon leidde mij met een fraai kaartje feilloos van het 10km-punt naar halve marathonafstand en daarna naar 38km-drankpost. Dwars door Rotterdam-Zuid, een plek die ik dus niet als mijn broekzak ken.

Mijn achterband was leeggelopen, de harde wind was koud en snijdend en veel horecazaken waren dicht. Hoe graag had ik op dat telefoontje niet het adres van een topkroeg willen zien. Effe een biertje pakken, mijn vriendin een kop thee, klagen over mijn lekke band en dan weer de lopers aanmoedigen. De digitale revolutie had mij dat allemaal nog niet gebracht. En toch stond ik daar denkbeeldig voor de poorten van het paleis spreekwoordelijk te roepen om verandering.

Peter Garstenveld

Meer columns: