Schoenveters

Hun kinderen, destijds vol rijpe pubers en vroege twintigers, stonden aan de andere kant in de tuin. We hadden onze schoenveters netjes gestrikt. Eigenlijk zonder erbij na te denken. De kinderen niet. Hun veters hingen nonchalant losjes uit de schoen, de uiteinden waren in de schoen weggestopt.

Dat zijn dus conventies. Je past je eraan aan en je behoort tot de groep. Anderen sluit je buiten. De kinderen hadden een nieuwe conventie en ik voelde me midden dertig oud, zo werkt dat, want ik begreep ze immers niet. Veters strik je toch?

Ineens doken de conventies deze dagen rondom mij op. Een van onze redacteuren komt binnenkort met een interview met een topreclameman. Die man zegt: ,,Ik snap niet dat men mij in een leeg restaurant een tafeltje toewijst. Mag ik alstublieft zelf kiezen?’’ Dat is inderdaad een conventie. Gastheerschap slaat als een boemerang terug op de gastheer.

Onze columnist Ronald van den Hoff is bijna een beroepsconventiedoorbreker. In zijn vergadercomplex boven Hoog Catharijne zitten ZZP’ers gratis te werken, te eten en te drinken. Pas als ze een zaaltje gaan huren, gaan ze betalen en verdient Van den Hoff geld. ,,Ik trek mensen, ik heb sfeer en ze moeten toch een keer overleggen’’, zegt van den Hoff simpel. Een nieuwe manier van ondernemer, de conventie ‘wie drinkt, betaalt’ is doorbroken.

Bij hotel Casa 400, zo schreven we onlangs, wordt staand vergaderd op maandagochtend. Niet even lekker onderuithangen, maar in 20 minuten staand de essentie pakken en dan weer aan het werk. Het is wel effectief.

In de horeca kun je scoren door conventies te doorbreken. Mensen komen immers voor een beleving: bij het WK Voetbal verf jij je café oranje. Welnee, zegt Coffee Corazon in Amersfoort, onze lunchroom wordt een gegarandeerde WK-vrije zone. Ineens sta je dan op de kaart. Of de conventie dat voetbal iets is voor mannen. Welnee, zegt Bavaria en scoort met een vrouwenjurkje. Dat mannen zich er ook in hijsen en dat niemand dat vreemd vindt, is weer het doorbreken van een conventie.

In restaurants zag je het een tijdje geleden. Het varken, toch supermarktvlees, kwam terug op de kaart. Overigens wel met nieuwe rassen en de niet-gangbare delen, maar toch.

Een horecaondernemer zou dan ook een beroepsconventiedoorbreker moeten zijn. Daarvoor moet hij wel weer de tijdsgeest kunnen lezen. Want, inderdaad mijn neven en nichten strikken tegenwoordig hun schoenveters weer. Het was maar een fase.

Peter Garstenveld

Meer columns: