Scala Jumbo Dancing

Het was inderdaad historisch. De Amstel Gold Race Experience staat namelijk niet ver van de legendarische Scala Jumbo Dancing. Scala Jumbo Dancing, zelden zo’n mooi gevonden naam gehoord voor een megadiscotheek. De naam zelf is als een deuntje. Als ik mijn best doe, hoor ik in mijn hoofd nog een Veronica-tune nadreunen over dj’s die daar ‘komend weekeinde’ zouden draaien. Sowieso een verouderd begrip dat ‘draaien’ in het mp3-tijdperk. We zijn intussen al weer jaren verder.

Ik was nog vrij jong toen Veronica zijn tunes de ether in blies. Nog geen zestien. Te jong in ieder geval om naar Valkenburg af te reizen, naar die enorme disco met aantrekkingskracht. Anderen kwamen er wel massaal op af, begreep ik in Valkenburg. ‘Iedere zaterdagavond stond de ME te paard klaar om de discogangers uit het centrum te weren.’ Je hoort de hoeven kletteren op de straatstenen. Het gelal van mensen, een dreigende sfeer.

Als iets fout volkomen uit de klauwen loopt, dan willen mensen proberen dit goed te maken. In dit goed maken, draven ze nogal eens door. Het is een bekend mechanisme. Het complex rondom het wielercafé is ook wel heel veel goeds voor een klein dorpje, zo mocht ik vaststellen: een zwembad, een sportzaal, een theater en twee keer een bar. Die tweede bar, dieper in het complex is net zo groot als de ruimte van de Amstel Gold Experience en staat merendeels leeg.

Misschien is dat wel boetedoening. We zijn immers in een katholiek dorpje in Zuid-Limburg. In het zuipstadje loopt de toestand in de jaren ’70 en begin jaren ’80 volledig uit de hand. Men is van God los. De duivelse discoplek wordt anno 2010 dan ook bezweerd met een gigantisch gezondheidscomplex. De dorpelingen moeten nog een keertje extra betalen, omdat het allemaal te duur uitvalt. Noem het moderne aflaten, een extra boetedoening. Past prima in de katholieke traditie.

De horeca is van dit alles de oorzaak en de oplossing. Zo diep zit deze sector in de haarvaten van ons land. Eigenlijk best wel iets om trots op te zijn.

Tja, je denkt wat af als je een stevige rit vanuit Zuid-Limburg naar het noorden voor de boeg hebt. Ineens dringt het tot me door. Die veertigers met een iets te dik buikje op een duurbetaalde fiets. Zouden dat nu die muitende discogangers van toen zijn? Is dat fietsen hun eigen fysieke boetedoening? Het alsnog bezweren van een foute plek?

Peter Garstenveld

Meer columns: