artikel

Eric Harder blikt terug op 20 jaar biercafé De Pintelier

Café 3703

Belgisch Biercafé De Pintelier bestaat in 2017 20 jaar. Ooit begonnen als pilot van bierbrouwer Jupiler, uitgegroeid tot een gekend speciaalbiercafé in Groningen en ver daarbuiten. Ondernemer Eric Harder kijkt vooruit, blikt terug en beschouwt. ‘Een café als dit zal áltijd blijven bestaan. Zolang je maar zorgt voor reuring.’

Eric Harder blikt terug op 20 jaar biercafé De Pintelier
Foto's: Koos Groenewold

Om meteen maar heel precies te zijn; 7 september 2017 was de officiële datum dat Eric Harder (57) en zijn De Pintelier hun 20-jarig huwelijk vierden. Het was op diezelfde datum in 1997 dat het Belgische Biercafé de deuren opende in de binnenstad van Groningen. Harder: ‘Maar tegenwoordig vier je een jubileum niet meer op één dag, dus hebben we het hele jaar door activiteiten. Allemaal uiteraard om speciaalbier op een eigen manier onder de aandacht te brengen.’

28 kranen en ruim 100 bieren op fles

Uiteraard. Het is waar De Pintelier groot mee geworden is. In 1997 opende het café als een pilot van Jupiler. Al een jaar na de opening trad het café toe tot de Alliantie van Bier Tapperijen (ABT). Tegenwoordig stroomt het bier uit 28 kranen en zijn er ruim 100 soorten bier op fles te verkrijgen. Een flink contrast in vergelijking met de beginperiode, vertelt Harder.

‘De bierkennis was zo beperkt toentertijd. Men sprak over Jupiter. Als ik dat verbeterde, werd ik meewarig aangekeken. Ik was de meest noordelijke pilot van Jupiler en had 25 verschillende bieren op fles en 6 kranen. Nu heb ik dus 28 kranen, maar dat is nog niet alles. Ik heb wisseltaps waar ongeveer om de dag wel een ander bier op te verkrijgen is. Hierdoor verkoop ik op jaarbasis wel 400 nieuwe dingen.’

Automatische tap

Kijkend naar het interieur lijkt de tijd te hebben stilgestaan bij De Pintelier. Niet dat het stoffig of oubollig is, allesbehalve. Het bruine, speciaalbier-achtige karakter wordt duidelijk gekoesterd. Biercafé De PintelierTien jaar geleden, toen het eerste lustrum gevierd werd, vond er
echter wel een flinke verbouwing plaats, die niet geheel zichtbaar was voor het oog, vertelt Harder. ‘Toen zijn alle kranen – 13 op dat
moment – geautomatiseerd en de zuilen gemaakt in de stijl van de zuilen die hier voorheen stonden.’

Automatische biertaps waren in die tijd nog een aardig discussiepunt. De ondernemer zou niet anders meer willen. ‘Ik ben destijds in overleg gegaan met De Poshoorn in Maastricht. Zij hadden het als één van de eersten en ik dacht; zij zullen het toch wel weten? Bovendien, net als De Pintelier, een ABT-café.’ Dat blijkt. ‘Met 28 kranen hebben we natuurlijk een flink aantal, maar toen met 13 ook al. En de automatisering zorgt ervoor dat alles goed bijgehouden wordt. Ik zou niet meer anders willen’, zegt Harder.

‘Het bier komt er écht goed uit en mijn personeel kan toch prima meekomen bij bijvoorbeeld biertapwedstrijden. Want of je in je auto nou een versnellingsbak of een automaat hebt; je moet gewoon goed kunnen autorijden.’ Kom bij Harder niet aan met het feit dat automatisering ten koste gaat van het ambacht. ‘Het mooie van dit soort fenomenen is, dat ze ingehaald worden door de tijd. Ik ben nog altijd kastelein, draag bij wijze van spreken hetzelfde hesje als 20 jaar geleden. Maar ‘de kastelein’ is tegenwoordig toch niet meer het aanspreekpunt in een café? We werken hier met een team.’

Reuring in de zaak

Dat team noemt Harder liefdevol, en met een kwinkslag de ‘Harderkern’. ‘Begonnen met vier vaste medewerkers, inmiddels tien. Maar zij zijn evenveel als ik het gezicht van de zaak en ze zorgen, net zoals bier en het verhaal daaromheen, voor beleving in de zaak.’ ‘Beleving’ is een woord dat, net als bijvoorbeeld ‘passie’ te Belgisch Biercafé De Pintelierpas en te onpas in de ether geslingerd wordt door ondernemers. Maar Harder heeft een heel duidelijke boodschap. ‘Ik kom uit Twente en volgens mij komt daar een ander woord voor ‘beleving’ vandaan: reuring. Als mensen zich afvragen of een concept als dit nog toekomst heeft, dan zeg ik volmondig ja. Zolang je zorgt voor reuring. Dát is de kracht van een café.’

De Pintelier mag met haar tijd meegaan, de collega-cafés in de stad doen dat ook. Meerdere speciaalbieren op tap of fles is eerder regel dan uitzondering. ‘Dat is ook prima’, vindt Harder. ‘Ten eerste is dat goed voor ‘het bier’, maar daarnaast biedt het ook de mogelijkheden.’ De ondernemer wijst naar een poster aan de muur. ‘Kijk, een Bockbiertocht, daarmee ga je langs meerdere cafés in de stad. Mooi toch, zo’n samenwerking? En daarnaast hebben we een Winterbiertocht, een Lentebiertocht, een Witbiertocht…’ Harder bedoelt maar. Collega-ondernemers profiteren allemaal van de toenemende populariteit van bier.

Publiek: meer vrouwen aan bier

Natuurlijk, Groningen is een studentenstad bij uitstek. Dat ziet Harder ook terug in zijn gastenkring. Maar het zijn niet alleen studenten wat de klok slaat bij De Pintelier. ‘De zaterdagavond of de maandag zijn ook hier heel andere dagen dan bijvoorbeeld de donderdag. Maar over het algemeen genomen is het fiftyfifty’, schat Harder. ‘Het is sowieso 23-plus wat hier gemiddeld aan de bar zit.’ Dat publiek is door de jaren heen weinig veranderd.

‘De gezichten natuurlijk wel, maar de leeftijdscategorie is nooit echt gewijzigd. De voorliefde voor speciaalbier is er bij het ‘oudere’ publiek altijd geweest. En daarbij; die doelgroep is groter geworden, want steeds meer mensen in die categorie zijn Belgisch Biercafé De Pintelier in Groningenspeciaalbier gaan waarderen. Het zijn niet langer meer alleen de mannen met baarden, ‘de pelgrims’ zogezegd.’ Ook vrouwen mag Harder tegenwoordig vaker tot zijn doelgroep rekenen. ‘Gelukkig zijn we inmiddels verder dan dat we vrouwen alleen een kriekje voorzetten. De manier van denken is anders, maar dat komt natuurlijk ook door de toenemende interesse bij vrouwen zelf in bier.’

Persoonlijke ijkpunten

Eric Harder is zelf in de horeca gerold bij De Wolthoorn in Groningen, winnaar van de Café Top 100 2007. ‘Als student en barkeeper zeg maar’, lacht Harder. Na een periode in het restaurantwezen als mede-ondernemer en gastheer, keert hij toch weer terug in de caféwereld, bij De Sleutel als kastelein in Groningen en later De Keizer als mede- compagnon. ‘Toen stond Jupiler voor de deur en begon in 1997 mijn avontuur bij
De Pintelier.’

Of hij zelf veel veranderd is in zijn jaren bij het Belgische biercafé? ‘Ja, al dan niet gedwongen. In het begin doe je veel, zo niet alles, zelf. Maar 2004 is toch een ijkpunt geweest dat voor de nodige veranderingen heeft gezorgd.’ Harder doelt op het auto-ongeluk dat hem dat jaar overkomt. ‘Ik heb een jaar lang moeten revalideren, en terug in de zaak ben ik meer de backoffice gaan doen én meer ondernemer geworden dan kastelein. Dat is ook het startpunt geweest van de Harderkern en het coachen en opleiden van personeel.’

Meer achter de schermen

Harders rol verandert dus, maar het is iets dat hij – terugkijkend – sowieso had moeten doen, was het ongeluk niet gebeurd. ‘Want ‘bier’ nam zo’n vlucht, daar kwam ineens veel werk bij kijken. Je moet het bijhouden, zowel aan de voor- als aan de achterkant.’
Belgisch Biercafé De Pintelier in GroningenEen ander diepdonkere gebeurtenis die zowel het leven als de loopbaan van Harder hebben beïnvloed, is het verlies van zijn vrouw. ‘Ik ben nu 2 jaar weduwnaar, zoals dat zo mooi heet, en heb een dochter van 12. Als dit soort dingen gebeuren, leer je wel prioriteiten stellen’, vertelt Harder, op het oog nuchter.

‘Ik ben nog meer op de achtergrond aanwezig, terwijl ik nog steeds wel op de voorgrond kan meedraaien. In het voetbal zouden ze me een ‘non-playing coach’ noemen.’ Maar meewerkend eigenaar zoals vroeger, dat is Harder niet meer. ‘En ik moet zeggen dat ik daar meer last van heb dan de rest.’ Het team dat Harder heeft opgebouwd, bestaat dus uit de Harderkern; zo’n 10 man sterk, waarvan er 4 fulltime, 36 uur, werken. Het totale personeelsbestand is zo’n 16 medewerkers groot.

‘En dat team staat nu, met als grote voordeel dat toen ik privé dus ‘wat meemaakte’, De Pintelier in goede handen was.’ Na een korte – voor Harder ongewone – stilte: ‘Weet je. Ik ben positief opgevoed, van huis uit met humor en het leven gaat door. Ik probeer altijd het positieve te zien in gebeurtenissen. Doordat ik De Pintelier in handen heb moeten laten van mijn team, heb ik leren inzien dat zij het aankunnen. Ik zal ze niet ‘mijn kinderen’ noemen, maar het vervult me met trots dat ik de ziel en zaligheid die ik voel bij De Pintelier, heb kunnen overbrengen op hen.’

De toekomst: ‘Nog lang niet klaar’

‘Hoe zal ik dit beeldend zeggen?’, lacht Harder. De vraag was; wat wil je nog bereiken hier? ‘Zo lang we nog mooie kwaliteitsbieren kunnen blijven schenken uit de hele wereld, dan zou dat mooi zijn. Want de speciaalbierwereld blijft met mooie kwaliteitsproducten komen, waardoor er nog genoeg te doen is voor mij. Daarnaast blijf ik aan mijn team werken. Ik wil hen, bijvoorbeeld door veel trainingen, naar een hoger niveau brengen.’ Resoluut: ‘Ik mag hier dan wel alweer zo’n 20 jaar zitten, ik ben nog lang niet klaar hoor. 

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels