blog

Blog: Hoe het begon….

Café

Van origine ben ik horeca ondernemer, of nee, eigenlijk ben ik van origine psychiatrisch verpleegkundige. Acht jaar heb ik met heel veel plezier in een psychiatrisch ziekenhuis gewerkt, een vak dat ik zo weer zou kunnen uitoefenen. Ware het niet dat ik in 1993 mijn toenmalige onderbuurman een handje ging helpen. Normaal ben ik niet zo hulpvaardig, maar mijn onderbuurman had een kroeg. ‘Zeg dan café. zou mijn wijlen oma zeggen.

Blog: Hoe het begon….

Ik hielp met glazen halen, krukken rechtzetten, viltjes op de bar leggen en een paar uur later stond ik glazen te spoelen. Kan me niet herinneren of ik die eerste avond ook getapt heb….vast niet, dat was dan wel blijven hangen. Aan het eind van die bewuste avond, ik weet het nog als de dag van gisteren, hielp ik vegen en schoonmaken. Tja, als je er eenmaal bent om te helpen, kun je niet halverwege weglopen bedacht ik me spijtig.

Terwijl ik zo aan het vegen was, met de muziek zachtjes op de achtergrond, bedacht ik me ineens: wat als dit nou je eigen kroeg is, dan sta je te poetsen aan het eind van een avond en hoe drukker het is geweest, hoe meer troep er is gemaakt. Met andere woorden, hoe drukker, hoe meer verdiend. Lekker poetsen en de volgende dag weer van voren af aan beginnen. Leek me heerlijk! Ondanks dat ik doodmoe naar bed ging, kon ik de slaap niet vatten. Het bleef rond dolen in mijn hoofd. Een eigen kroeg, is dat haalbaar?

In die tijd had ik drie banen. In het ziekenhuis, op de tennisbaan als parttime tennisleraar en in de kroeg. Honderd uur in de week was ik aan het werk, maar op een zeker moment ben je zo moe, dat je niet eens meer weet waar je moe van bent.

Op dat moment kwam de mogelijkheid voorbij om de kroeg  waar ik werkte te kopen. Het bedrijf was inmiddels uitgegroeid tot een van de populairste kroegen van de stad en ik moest er behoorlijk voor betalen. Veel mensen hadden hun twijfels. Zou dit café nog zo lekker blijven draaien met Franck als de nieuwe eigenaar?

Zelf heb ik nooit getwijfeld. Ik ging gewoon elke dag om 15u open en werkte tot 2u ‘s nachts en elke gulden die ik omzette ging naar de bank. Ik was gedisciplineerd en werkte hard, dat was ik wel gewend. Het mooiste was, ik kon elke dag uitslapen en ging zelfs wat uurtjes per week minder werken. Geen honderd meer, maar nog maar 72!

Reageer op dit artikel
Lees voordat u gaat reageren de spelregels