blog

Vluchtelingenproblematiek

Café

Onze oudste zoon heeft zijn eerste stappen in de horeca gezet. Als werknemer dan. Vorige week begon hij in de spoelkeuken. Na afloop dronk iedereen een biertje, behalve hij. ‘Jij bent nog geen 18 hé’, riep het meisje van de bediening vrolijk. Daar stond hij na een avond afwas: met lege rimpelhanden.

Vluchtelingenproblematiek

Hij wil naar de hotelschool, en ik heb er alle vertrouwenin. Na één avond spoelkeuken had hij het er al over dat ‘we’ net een nieuwe bar hadden.

Alleen maakt hij zich lichte zorgen of hij als 18-minner wel toegelaten wordt tot de hotelschool, vanwege het vak wijnproeven. Ik legde uit dat er verschil is tussen proeven en drinken. ‘Niet doen zoals je moeder, maar netjes alles utspugen, dan is er niks aan de hand’, probeerde ik hem gerust te stellen. Verward keek hij me aan. ‘Ik ga’, zei hij.

‘Waarheen?’
‘Naar de keet.’

Na acht uur ’s avonds komt hij onze stad als 18-minner geen café meer in. Hij heeft geen andere keuzen dan naar het platteland te vluchten, net zoals zoveel van zijn lotgenoten.

Na twee jaar nieuwe Drank- en Horecawet wordt zichtbaar hoe deze onze samenleving ontwricht. Adolescente jonge mannen worden verdreven van hun geboortegrond. In een zompig weiland worden ze opgevangen, in onverwarmde, vochtige barakken, waar ze leven op een eenzijdig dieet van pils. Beschonken en dodelijk verveeld steken ze vuurwerk af en godbetere wat ze nog meer uitvreten.

Mensonterende taferelen.

Het is de hoogste tijd dat de politiek ingrijpt. Zorgt voor een ruimhartig toelatingsbeleid van 18-minners in de horeca, en herenig deze jonge vluchtelingen met hun vrienden en geliefden, voor het te laat is.

Het zijn ten slotte wel testosteronbommetjes. Vroeg of laat gaat er eentje af.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels