artikel

Misset Catering redacteur werkt bij Albron op Vierdaagse

Catering

Een dagje meelopen. Die uitdrukking nam Misset Catering redacteur Hans Schmeinck wel heel letterlijk op. Hij was op de Vierdaagse een middag actief bij Albron. De cateraar had Schmeinck gevraagd als ‘stagiair’ en dat viel hem niet mee.

Misset Catering redacteur werkt bij Albron op Vierdaagse

Na een dag meelopen in het bedrijfsrestaurant van mijn werkgever volgde dinsdag 17 juli de ‘stage’ bij Albron. Het is de eerste dag van de (91e) Vierdaagse in Nijmegen, ‘s werelds grootste wandelsportevenement. De bijbehorende Zomerfeesten zijn al vanaf vrijdag 14 juli aan de gang. Albron runt een aantal outlets op het start- en finishterrein. De mensenmassa is indrukwekkend. De sfeer is uitgelaten. Ik heb zin om aan de slag te gaan.

Het mobieltje van Albron’s projectleider Edwin Kos lijkt tijdens de Vierdaagse wel vastgeplakt aan zijn oor. En zijn mond aan het microfoontje van het interne communicatiesysteem. Kos leidt me kort rond langs de vier outlets van Albron. ‘Ik laat je vanmiddag overal even meelopen’, zegt hij. Daar blijkt later weinig van terecht gekomen. Kos is blij met het weer. Net zo zonnig als vorig jaar, maar niet zo bloedheet. Twee wandelaars overleden een jaar eerder vanwege de hitte en nog eens tientallen bezweken. Er werd besloten om na de eerste dag te stoppen. Een zwarte bladzijde voor de Vierdaagse. Cateraars leden een forse financiële strop.

Een monument op het start- en finishterrein herinnert aan de slachtoffers. ‘Waar ontmoetingen herinneringen zijn geworden 18-07-2006′ is te lezen op de steen. Veel mensen staan letterlijk en figuurlijk even stil bij het monument. Ik ook. Kippenvel all over.

De eigen kantine van Albron. Een rustpunt voor de medewerkers. Veelal ingehuurd via Randstad. Achterin zit een bijzondere medewerker. In een ananaspak moet hij Albron promoten. De ananas is verwerkt in het logo van Albron en staat volgens de cateraar voor het internationale symbool van gastvrijheid. Ik vraag me af of deze medewerker dat ook weet… Kos grapt dat ik straks ook het pak aan mag. Eerst krijg ik een knalroze Albron-polo overhandigd en een formulier met huisregels. Kos vindt het tijd dat ik voor de leeuwen wordt geworpen.

Hier word ik voor het eerst aan het werk gezet. Volgens Kos niet zozeer de grootste tent, maar wel een waar het meestal erg druk is. De dweilorkesten die voor op het plein spelen geven aan dat de bierconsumptie hier wel eens hoog zou kunnen zijn. Dat wordt ook bewaarheid, want de ‘raptap’, het biertapysteem voor 30 glazen tegelijk, maakt overuren.

Supervisor Ingeborg legt uit wat ik eerst mag doen. Ik word gebombardeerd tot ‘vulhulp’. Ik moet onder meer fris schenken, bier tappen, en flesjes wijn klaarzetten. ‘En leer meteen even de prijzen uit je hoofd, want je gaat straks de verkoop in’, zegt Ingeborg met een fraaie glimlach. Ze spaart me niet, want de beginnersfouten worden meteen opgemerkt. ‘Niet teveel schuim op het bier’ en ‘Geen vieze bierbladen op schone zetten’. Tuurlijk, hoe kan ik zo stom zijn. Ondanks redelijke ervaring in de horeca voel ik me even een beginneling.

Ik heb dan wel geen ananaspak aan, maar wel een hoedje van Albron op. Ook leuk. Een tijdelijke collega zet me tijdens een spaarzaam moment van rust even op de foto. Ik word door Ingeborg op de drukste plek van de verkoop neergezet, in het midden. Het is keihard buffelen in de smalle ruimte. Mijn horeca- én retailervaring komen me goed van pas. Want met contant geld werken (en vooral teruggeven) vergt meer denkwerk dan verwacht. Niet onlogisch met uiteenlopende prijsstellingen (€ 2,20 voor een pilsje, € 3,50 voor een wijntje, twee euro voor fris etc.). Ik merk dat ik fanatiek word. Om zo snel en zoveel mogelijk klanten te helpen gris ik zelfs biertjes weg voor de neus van mijn collega’s. Het team van zo’n 10 medewerkers werkt hard en vormt een goed geoliede machine totdat….

… er een radertje ontbreekt in de machine. Ingeborg blijkt geruime tijd niet aanwezig. Ik merkte het wel aan de gaatjes die niet gedicht werden; te weinig wisselgeld, draagtrays die ontbreken en meer van die kleine zaken die noodzakelijk zijn voor een goed verloop in de hectiek van publiekscatering. Ingeborg had een gegronde reden voor haar afwezigheid. Een wandelaarster blijkt in ‘onze’ tent niet goed te zijn geworden. Ingeborg moet als verantwoordelijke te hulp schieten. Uiteindelijk wordt de vrouw met een ambulance naar het ziekenhuis vervoerd. Een indringend gesprek met de EHBO volgt. Als ik na tweeënhalf uur pezen wordt afgelost bepraat Ingeborg met Kos en operationeel leider Eric (links) het incident. Ook dat hoort bij publiekscatering.

Albron trakteert op de knotsgekke en opzwepende act dj Wipneus en Pim. Ze krijgen zelfs de meest moegestreden wandelaars (mét Albron-hoedjes!) in beweging. De handjes in de lucht voor ‘Put your hands for Detroit’. Op de achtergrond de grootste outlet van de cateraar tijdens de Vierdaagse. Daarin onder meer het eigen concept Coffee & More, een smoothiebar en een VIP- en persruimte. De eerste ploeg start al om 02.30 uur (!) en deze groep wordt later afgelost door de ploeg die tot ‘sluit’ (18.00 uur, vrijdag 19.00 uur) draait. Het aantal medewerkers groeit van zo’n 85 op maandag naar ongeveer 130 op (de drukke) vrijdag.

Voor m’n afscheid nog snel een foto nemen van het het grote plein van start en finish, de Wedren (what’s in a name?). De stage voor wat betreft publiekscatering zit erop. Het viel me niet mee, ondanks enige ervaring op dit gebied. In het bedrijfsrestaurant is er ook sprake van druk, maar die is meer gedoseerd. De druk bij publiekscatering is constant hoog, tenminste in dit voorliggende geval dan. Het respect is gegroeid. Zeker ook voor de vele uitzendkrachten die vaak redelijk onervaren zijn. Ik ben blij met de fijne woorden van supervisor Ingeborg. ‘Je hebt goed en hard gewerkt’, zegt ze. ‘Het kwam, vanwege het incident en mijn afwezigheid, bovendien erg goed uit dat je zo lang kon meehelpen’.

De Barometer van de Vierdaagse. Er hebben zich voor de wandeltocht (4 x 30, 40 of 50 kilometer) 42.270 mensen van over de hele wereld aangemeld. Van de 38.171 aanmeldingen blijken er op de eerste dag ‘maar’ 37.505 daadwerkelijk te starten. Aan het eind van de dag blijken 385 wandelaars te zijn uitgevallen. Benieuwd hoeveel er vrijdag finishen. Na de werkzaamheden bij Albron voelen mijn voeten ook Vierdaagse-achtig aan ;-)

Dit is de tweede reportage in een serie van drie over ‘de werkvloer’. Er volgt nog stage op een zorglocatie van Sodexho. Hiervan wordt ook verslag gedaan op deze site en in de Misset Catering van september.