blog

Prins

Catering

Er was eens een zorginstelling. Eentje met mooie kamers, een marmeren trap en heel veel verschillende mensen die van alles en nog wat deden. Midden in de tuin, naast de vijver, stond een houten sierbankje. Op het bankje zat mevrouw Van Iepenburg, die plots, als donderslag bij heldere hemel, weer eens een helder idee kreeg.

Prins

‘Ik wil trouwen!’, riep ze. Ineens stonden voor haar twee mannen: de directeur in zijn gestreepte pak en de kok. ‘Als je kan vertellen hoeveel je van me houdt, mag je met me trouwen.’ De directeur riep vol enthousiasme: ‘Ik hou van u als het bezuinigingsgeld op mijn bankrekening.’ De kok schrok, dat had hij niet. Maar, dacht hij, ik kan wel lekker koken. ‘Ik hou van u als een kok in de keuken.’ De directeur begon te lachen. ‘Beste kok!’, riep hij, ‘we hebben jou toch helemaal niet meer nodig?’ Op dat moment gebeurde er iets vreemds, de tijd stond stil, maar de beleving ging door. Toen begon de tijd weer te lopen en mevrouw Van Iepenburg wist het. ‘Ik trouw natuurlijk met de kok’, riep ze, ‘die kunnen we nooit missen.’ Ze gaf de kok een dikke kus.

En de kok? Die veranderde in haar onmisbare keukenprins.

Reageer op dit artikel

Gerelateerde tags

Lees voordat u gaat reageren de spelregels