artikel

Even bellen met… Hans van Vugt

Fastfood

Door de verkoop van Snacktaria Hans van Vugt in Oss verliest de fastservicebranche een vooraanstaand ondernemer. Als jongen van 12 jaar kreeg hij van zijn vader een ‘veel te grote witte jas’ aan en kon hij aan de slag. Uiteindelijk had Van Vugt het zelf 34 jaar voor het zeggen in diezelfde cafetaria. Voldoende aanleiding om even met hem te bellen.

Even bellen met… Hans van Vugt
Jan Zandee

U heeft uw zaak verkocht?!

‘Ja, dat klopt. Lange tijd leek het erop dat een voormalig medewerker de zaak zou overnemen en voortzetten. Hij haakte in de eindfase af en toen heb ik besloten te gaan voor verkoop. Binnen twee maanden was een nieuwe eigenaar gevonden. Teo Le is sinds maandag 24 februari verantwoordelijk voor de exploitatie.’

Dat zal niet meevallen voor een man die frituurvet door zijn aderen heeft stromen?

‘Voordat ik de knoop had doorgehakt, heb ik inderdaad een aantal slapeloze nachten gehad. Nu is het goed. Als jongen van twaalf heb ik mijn vader voor het eerst geholpen in zijn cafetaria. Mijn moeder had een ongeluk gehad en ik moest haar vervangen. Kreeg ik zo’n veel te grote witte jas aan en kon ik aan de slag. Niet veel later kreeg ik mijn eerste fooi: een dubbeltje. Dat heb ik nog steeds, net als Dagobert Duck. In 1971 werd het menens. Ik verving een van de zwangere medewerkers van mijn vader en ben daarna nooit meer weggegaan. In 1980 heb ik de cafetaria overgenomen.’

Hoe is het ruim 54 jaar geleden op deze plek in Oss begonnen?

‘Mijn vader werkte in een snackwagen van wat toen nog Bouwman heette (nu Bouwman Food, red.). Hij kreeg de mogelijkheid deze te kopen voor 8000 gulden, een heel fors bedrag in die tijd. Mijn opa zag dat helemaal niet zitten, die vond dat je met een snackwagen de kost niet kon verdienen. Door tussenkomst van mijn oma is de koop toch doorgegaan. Binnen drie jaar had mijn vader de lening terugbetaald aan zijn ouders. In 1965 liet hij in Oirschot een nieuwe wagen bouwen en in juni 1967 werd het huidige pand opgeleverd. Vlak voor de opening overleed mijn opa, erg jammer dat hij dat niet heeft mogen meemaken.’

U heeft ruim tien jaar columns geschreven voor Snackkoerier en die zijn uiteindelijk gebundeld in een boekje: ‘Met een vette knipoog’.

‘Ik heb nog wat van die boekjes over. Die geef ik nu als een soort relatiegeschenk weg aan klanten. Ik heb zoveel meegemaakt en georganiseerd, daar schreef ik over. Bijvoorbeeld onze frietness-actie: in de zaak stonden spinningfietsen. Ik had een diëtist een bord laten maken waarop stond hoeveel calorieën je moest verbranden voor een bepaalde snack. Klanten konden dan op de fiets plaatsnemen en daarna ontvingen ze de bestelling. Of de actie ‘liedje voor een frietje’. Klanten konden kiezen tussen zingen of afrekenen. Wie de bestelling zingend doorgaf, kreeg de friet gratis. En met Halloween hadden we bijvoorbeeld een Dracula-burger op het menu staan.’

Wat is er de afgelopen jaren op een positieve manier veranderd en wat is anno 2014 minder leuk dan voorheen?

‘De hygiëne is in het positieve veranderd. Mijn vader had een slager die zijn vlees onverpakt achterin zijn busje had liggen. In dat busje werd gerookt. Het vlees werd op de schouder geworpen, naar binnen gebracht en ergens op een tafel neergelegd. Daar werd het verwerkt. En niemand die raar opkeek van de gang van zaken. Wat in negatieve zin is veranderd, is dat het tegenwoordig allemaal zo snel moet. Mensen bellen hun bestelling door als ze al in de auto zitten en zijn vervolgens geïrriteerd als ze moeten wachten. Het leven wordt voor een groot deel geregeerd door haast.’


Meer over de (redenen voor) verkoop in de komende uitgave van Snackkoerier, verschijningsdatum zaterdag 1 maart.