artikel

‘Altijd gas op de plank

Horeca

Venray is apart. In het kloppend hart van ‘Spargelland’ wonen amper 35.000 mensen en toch er zijn acht goed renderende lunchrooms. Zoals koffiehuis Zowyzo van Elly Swinkels. Swinkels is, sinds haar KHN-benoeming tot meest markante horecaondernemer van 1999, een min of meer bekende Nederlander. Dat bevalt haar wel, want ze zit in allerlei jury’s en wordt gevraagd voor aparte reisjes. Toch is ze het liefst in haar eigen Zowyzo, druk in de weer met haar gasten.

Haar lunchroom aan de Grote Straat is strak ingericht. Er kunnen 45 gasten eten of koffie drinken. In het midden troont, als een klein altaar, de halfronde bar, die van twee kanten uit goed te betreden is. Aan de muur werk van een echte kunstenaar met titels als The winner takes it all, I have a dream en What a wonderful world. Bij fraai weer is het forse terras, met uitzicht op de Petrus Bandenkerk, de hele dag bezet. De gasten komen uit Venray en omgeving. ‘Er zitten intussen mensen bij, die ik echt als vrienden beschouw. Vind het heerlijk wanneer ze langskomen. Liefst elke dag’, zegt de gastvrouw.

EO-gevoel
De veertiger Swinkels is er een van het type overijverig en niet stil kunnen zitten. Er is immers altijd wat te doen. In een eerder interview omschreef een journalist haar als een vrouw ‘met een zorgzaam karakter’ en dat vindt ze verschrikkelijk. ‘Daar krijg ik zo’n EO-gevoel van. Maar het klopt wel. Ik voel me het lekkerst als ik voor mijn klanten kan zorgen. Dat zit in mijn aard. Laatst was ik met vriendinnen op stap. Kwamen we bij een bekende collega, die het hartstikke druk had. En ja hoor, ik stond zo weer te helpen. Zei ik tegen de anderen, “kom maar over een uur of twee terug”. Ze kennen me een beetje, dus ze gaan zonder morren, maar soms gaat het wel ver. Ik kan ook moeilijk iets aan anderen overlaten. We hadden hier met Pasen de Ronde van Venray. Ik had het draaiboek en de hele organisatie naar me toe getrokken. Krijg ik op de eerste dag ’s morgensvroeg toch wel zo’n knallende koppijn. Ik kon niks meer. Na drie telefoontjes heb ik de stekker eruit getrokken. En dan zie ik heus wel dat het ook zonder mij voor elkaar komt.’

Limburgs accent
Hard werken, huiswerk afmaken, productief zijn, hoge eisen stellen aan zichzelf, dat is Elly Swinkels ten voeten uit. Kritiek kan ze hebben, maar ze is er gevoelig voor. ‘Als ik ergens vergader en ik doe een bestelling, krijg ik altijd commentaar op mijn Limburgse tongval. Dat vind ik raar. Is het je wel eens op gevallen dat nieuwslezers nooit met een accent praten? Altijd hoog Nederlands. Limburgs hoort kennelijk niet. Nou, volgens mij boeit het niet waar ik vandaan kom, het gaat om wat ik te vertellen heb.’En dat is sinds haar uitverkiezing door de KHN niet weinig. Haar mening wordt gevraagd in diverse commissies en jury’s. Zo heeft American Express haar onlangs uitgenodigd om een superluxe, tweedaagse reis uit te testen. Dan voelt ze zich wel degelijk in de watten gelegd. Als er maar tempo in zit. Maar bij thuiskomst zet ze wel meteen het terras uit. Er komt mooi weer aan en het is koopzondag, dus …

Vliegende kiep
Elly Swinkels is in de horeca terechtgekomen als zestienjarige. ‘Helpen op de camping hier in Venray. Lekker stoer achter de bar staan en sigaretjes roken. Maar ook toen deed ik alles al. Van wc’s schoonmaken tot helpen in de winkel en de keuken. Ik woonde al snel met de eigenaar samen. Op een goed moment zijn we de Keulsche Pot begonnen, in Overloon. Familierestaurant met gourmet, fondue en steengrill. Ik was een soort vliegende kiep. De kok helpen, bedienen, afwassen, waar het maar druk was. Altijd gas op de plank. Dat moet. Ik zorg goed voor mezelf als ik goed voor anderen zorg.’

Succes
In 1995 begon ze voor zichzelf. En hoe. De titel van het KHN komt niet uit de lucht vallen. Haar Zowyzo is een succes. Op een doorsnee dinsdagmiddag tachtig lunchers is niet mis. Dus ook hier is het weer zo hard mogelijk werken en zoveel mogelijk mensen een persoonlijke benadering meegeven. ‘Klinkt een beetje flauw’, zegt ze, ‘maar als het hier vol zit, is het net een huiskamer. Dat vind ik gewoon leuk.’Misschien komt er binnenkort een tweede zaak, hoewel ze zich terdege afvraagt of ze zich niet laat opjagen als ‘markant horecamanager’. Een soort noblesse oblige. Er stilletjes van gaan leven, zit er in elk geval voorlopig niet in.

De vijf van Elly Swinkels

Lekkerste gerecht: ‘Salades, omdat je zo kunt variëren.’

Leukste eetmoment: ‘De lunch met een terras vol leuke mensen.’

Zou wel eens willen eten met: ‘Cas Spijkers. Hij houdt het zo gewoon.’

Uitdaging: ‘Keihard werken en gezond blijven.’

Gevoel van opperste genoegen: ‘Touwtjes in handen hebben bij een groot evenement.’