artikel

Column Constant Fonk

Horeca

Terwijl het Europese vasteland werd gegeseld door de weergoden, was ik met mijn eega op weg naar de Canarische Archipel. Heg noch steg kennende, en het late avonduur van aankomst in aanmerking nemende, zijn we het eerste restaurant tegenover ons optrekje ingedoken. Vol verwachting keken we uit naar onze eerste culi-ervaring in dit gebied. ‘Holanda, señor?’ Na m’n bevestiging werd me een in koeterwaals Nederlands gestelde spijskaart in handen gedrukt.
Aankondigingen als ‘Fleesgerechten en Biefstuk alla Chjef’ gaven weinig vertrouwen. ‘
Tournedos Café de Paris’, werd het. Boter met verse kruiden, daar kunnen ze niets aan verknoeien, dacht ik. Wat ik kreeg was een dikke, vaalbruine, mierzoete saus. ‘Café de Paris, chef?’ ‘Si señor’, zei Pepe vol trots, en met een big smile een fles koffielikeur tonend. Hij had ‘café’ wat al te letterlijk genomen. Getver.
Gelukkig hebben we ook een handvol échte restaurants ontdekt. Veelal nét buiten het centrum. Prijsniveau: drie gangen à la carte ƒ60,-, inclusief de beste flessen albarinos.
Opvallend was de zeer matige bezettingsgraad in het merendeel van deze goede tot werkelijk uitstekende zaken. Van vier smulavonden bij dezelfde (Italiaanse) collega, zaten we er drie alleen… Alras ontdekte ik hoe dat (misschien) komt. Argeloos wandelend door ons vakantiedorp kwamen wij in een, overwegend Nederlandse, toeristische horecakolonie terecht. Alle kroegen en vreetschuren mutjevol. De bekende platvloerse happen. Niks verfijnde Spaanse keuken. ‘
Vind je het gek dat er in Nederland een schreeuwend tekort aan werknemers is, ze zitten allemaal hier!’, riep m’n Elly verrast. ‘Nee schat’, antwoordde ik, ‘het is herfstvakantie. Dat hebben we toch gemerkt in het vliegtuig met die 53 kinderen erin?’
Ik las het verslag rondom de Nederlandse kookboekpresentatie van Gordon Ramsay. Ook ik had een uitnodiging ontvangen. De bedrieglijke info ‘de driesterrenkok uit Londen’ beviel me niet. Spijtig voor de uitgever en meneer Ramsay, maar die derde heeft hij (nog) niet. Gezien z’n dubieuze televisie-imago verbaasde mij de massala horecaopkomst niet. Bovendien blijft voor velen het buitenland interessanter dan de eigen parochie.
Dat bleek wel bij de boekpresentatie van de altijd bescheiden tweesterrencollega Cees Helder. Géén invitaties à ƒ150,- om het promotionele uitgeverijfeestje te financieren. Niets massale pers en tv-opkomst. Maar ja, Helder vernedert z’n mensen niet, vloekt niet en plein public, deed z’n promotie gratis en kookte bovendien zélf! De wereld van kwaliteit is klein.

Constant Fonk