artikel

MH nr. 4 Column Dick Wildeman

Horeca

Dick Wildeman

We zouden haast vergeten elkaar het beste toe te wensen voor het nieuwe jaar. Alle goede voornemens hebben door de ramp in Volendam, zo denk ik, bij velen meer betekenis gekregen. En toch en toch … het leven gaat verder. Moet verder zelfs. De horecabranche is in de afgelopen weken door de media, aangaande brandbeveiliging, weer eens in zijn totaliteit aan de schandpaal genageld. In veel gevallen volstrekt onterecht.
Wat Volendam betreft, keek ik de afgelopen week naar het KRO-programma Kruispunt, met daarin het dagboek van pastoor Berkhout. Indrukwekkend en sober met het menselijk gebed: ’Heer, niemand heeft dit gewild en laat alstublieft het gewone leven weer verdergaan’. Dat betreft natuurlijk Volendam, dat graag zijn verdriet en het vraagstuk ’hoe nu verder’ zelf wil oplossen.

Barpianist
Deze overpeinzing komt bij me op tijdens een nachtwandeling na een leuke nieuwjaarsreceptie. ’Ja, ja … alsnog de beste wensen. Het leven gaat verder …. ja, ja.’ Al lopend bedenk ik me dat zo’n achteloos uitgesproken constatering in feite niets anders is dan de waarheid.
Een lichtbak van een café floept uit. Het gonzen van de stad verdwijnt in een opvallende stilte. Het werk is voor deze dag gedaan. Ik moet denken aan het voorbeeld van de barpianist die je pas hoort als ie niet meer speelt.
Mooie nachtgedachten, die overigens niet zo lang duren. Een paar uur later zie je de eerste slaperige koppen op de fiets voorbijkomen. Verkeerslichten beginnen opeens te werken. Winkeliers trekken de rolluiken van hun winkel op en iedereen is op zijn of haar manier bezig zichzelf op te starten. Elke dag kruipt de mens weer uit z’n eigen ei. Maakt dezelfde grappen als gisteren en gaat zijns weegs. Het leven gaat verder en dat geldt ook voor dit nieuwe jaar.

Zeker en vast
Nu, tijdens deze weken, nog even genieten van de frisse aandacht die 2001 vraagt. De BBB, dezer dagen in Maastricht, is de laatste nieuwjaarsreceptie. Daarna gewoon weer aan de slag. Horecaondernemer Franz Woordes van café De Vleugel in Winterswijk faxte mij een lijstje met ondernemerslasten: straat-, riool-, grond- en waterschapsbelasting, BUMA/STEMRA, leges voor dit en dat, verzekeringen, water, brandstof, huur, telefoon, lonen, donaties en nog veel meer. Het lijstje werd een lijst. Franz besloot zijn opsomming humorvol met de opmerking: ’Als alles goed gaat, misschien ook nog inkomstenbelasting.’
Ondernemen heet dat. Zet uw eigen naam of zaak er maar bij. Dan krijgt een achteloos uitgesproken ’nog de beste wensen’ toch meer inhoud.
Hoe u ook heet, en als ik u ken, ik hoop u te ontmoeten op de wegen langs en in de horeca. Een vak van mensen, ondernemingsgeest en niet te vergeten: emoties.
Het leven gaat verder. Plannen maken. Rechtzetten wat in het vorig jaar een beetje krom is gegaan. Een pilsje drinken met collega’s uit het vak en elkaar vertellen dat je van je vak, het bierproduct, houdt. Op de BBB doe ik dat onder meer met brouwerijcollega Peter Kruip. Natuurlijk met zijn bier. Heerlijk helder dus. Hoe was dat middeleeuwse versje ook alweer?
Niets schooner ter waerelt
Dan bier dat paerelt.
Dat was vroeger zo en in 2001 ook. Zeker en vast. Daar kan geen biermerk iets aan veranderen.