artikel

Uitstraling

Horeca

Erik Klop is hoofdredacteur van Snackkoerier. Via zijn column ‘Klops Praatpaal’ geeft hij zijn visie op de wereld van snacks, frites, ijs en belegde broodjes.

Eigenaardig was dat. Terwijl de temperatuur rond het vriespunt lag en sneeuw en ijzel de wegen bijkans onbegaanbaar maakten, verlangde ik naar ijs. Niet om op te schaatsen, maar om te eten. Tjonge, wat had ik zin om na alle kerstkransen, met schalen vol oliebollen nog in het verschiet, van een Italiaans ijsje te genieten. Niet uit de supermarkt, maar ambachtelijk bereid. Maar ja, het is winter. IJssalons die dan open zijn kun je tellen op de vingers van één hand. Bij mij in de verre omgeving is in ieder geval geen enkele zaak te vinden waar men momenteel vers geproduceerd Italiaans ijs verkoopt. Jammer, maar helaas.
Grofweg van oktober tot maart zijn ijssalons dicht. Ik heb mij daar altijd over verbaasd. Terwijl je hartje zomer wel overal een hete frikandel kan nuttigen, is het in de winter vrijwel niet mogelijk om van een vers gemaakt ijsje te smullen. Terwijl ik dit schrijf, duurt het nog minimaal twee maanden voordat de ambachtelijke ijsbereiders uit hun ‘winterslaap’ ontwaken. Hoewel een beetje lang, is de rustperiode op zich verdiend. Menig salonhouder werkt zich gedurende het seizoen drie slagen in de rondte. Bovendien geven de wintermaanden ijsmakers inspiratie: ideeën voor aparte smaken, nieuwe coupes en ga zo maar door. Zij hebben als missie zich met hun product te onderscheiden van fabrieksijs, met name kwalitatief. Maar is dat bij de consument altijd duidelijk? Hoe is het met de presentatie van de ambachtelijke ijsbranche gesteld? Ik ben van mening dat de zelfstandige ijsmakers zich in de markt onvoldoende positioneren. De consument ervaart een Italiaanse ijsco meestal als smakelijker dan ijs uit een pakje. Hij is daarom wellicht bereid om voor zo’n lekkernij een eindje om te rijden. Maar dan zal de branche toch ook wat aan z’n uitstraling moeten doen.
Nederland kent ruim 350 ambachtelijke ijsbereiders. Een deel is georganiseerd in diverse gildes, maar men voert eigen bedrijfsnamen en produceert onafhankelijk. Het product als zodanig hangt enigszins als los zand aan elkaar. Zou het geen goed plan zijn om als zelfstandige ijsproducenten gezamenlijk naar buiten te treden? Hang een label aan de branche, een beeldmerk dat de ambachtelijke ijsbereiders als groep in de markt positioneert. En ga daarmee dan aan de slag. Communiceer gezamenlijk naar de klant toe. Maak bijvoorbeeld duidelijk dat het seizoen weer van start gaat en speel met acties in op koninginnedag of de zomervakantie. Dit geeft de ijssalon een bepaalde status en de consument vertrouwen. Maak niet alleen het ijs lekker, maar ook de klant…