artikel

Vriendelijk

Horeca

Cafetariahouders noemen het ‘spitsuur’. Zondag rond etenstijd bijvoorbeeld, of vlak na een spannende voetbalwedstrijd op televisie. ‘De ervaren snackverkoper gaat er bewonderenswaardig mee om, de beginner weet bijna niet meer waar-ie het zoeken moet, maar met z’n allen redden ze het. Bovendien krijgt de klant er nog een gratis portie vriendelijkheid bij ook. Al is het maar met de woorden ‘alstublieft’ en ‘tot ziens’…

‘Mag ik van u twee frites pinda en twee bamischijven?’ ’Ik wil graag vijf patat met, drie gewone kroketten, twee goulash, een smulrol met knoflooksaus, een smulrol zonder en ook nog maar een …’ De meest bonte bestellingen schallen schijnbaar in koor over de toonbank.
Druk druk druk. De ervaren snackverkoper gaat er bewonderenswaardig mee om, de beginner weet bijna niet meer waar-ie het zoeken moet, maar met z’n allen redden ze het. Bovendien krijgt de klant er nog een gratis portie vriendelijkheid bij ook. Al is het maar met de woorden ‘alstublieft’ en ‘tot ziens’…

Zwijgzame dame
Er bestaan ook stille uren. Ajax staat tijdens het Europacupduel met 1-0 voor en aan de buis gekluisterd Nederland heeft nu wel wat anders aan zijn hoofd dan een portie frites met een nasiballetje. Hoewel ik een liefhebber van Amsterdam ben maar geen Ajax-fan, bezocht ik laatst tijdens zo’n televisie-uitzending de cafetaria bij ons in de buurt. Het was op de redactie laat geworden en ik had geen zin in een opgewarmd prakkie. Op naar de snackbar voor een patatje speciaal met een portie kipnuggets. Ik betrad de zaak. Leeg. Voor en achter de vitrine was niemand te bekennen. Na enkele minuten kwam de snackverkoopster met sloffende tred in beeld. Met moeite onderdrukte zij een geeuw. De vrouw keek mij met grote ogen aan. Ze zei geen woord. Ik waagde het erop: ‘Mag ik van u een patat speciaal en een portie kipnuggets?’ Aan de andere zijde van de toonbank bleef het stil. De verkoopster draaide zich om en begon zuchtend met de bereiding van het door mij bestelde. Vijf minuten later bleek de vrouw opeens te kunnen praten. ‘Vijfvijftig’. Ik betaalde gepast en verliet, ‘goedenavond’ groetend, met mijn avondmaal van die dag het pand. De zwijgzame dame bleek allang verdwenen…

Vriendelijk
Drukke tijden, stille tijden, welke verkoper van snacks kent ze niet. In het ‘spitsuur’ valt een iets minder vriendelijke benadering van de klant misschien niet eens zo op. Maar tijdens ‘de stilte voor de storm’ wel. Hoe dan ook lijkt het mij verstandig dat cafetariahouders, en zeker die mevrouw bij mij in de buurt, zich altijd realiseren dat iedere consument er één is. Ook tijdens een Europacupduel van Ajax voel ik mij als klant graag koning…