artikel

Met broodjes langs de deur

Horeca

Vijfentwintig jaar geleden reden ze nog volop rond in steden en dorpen, nu vind je ze alleen nog op het platteland: rijdende kruidenierswinkels. Tot onze verbazing komen we, rijdend op een bedrijventerrein onder de rook van Schiphol, een winkelwagen tegen. Op de zijkant van de wagen staat echter geen SRV of Emha, maar valt er in gestileerde letters ‘Lunchbus’ te lezen.

Het is in de vroege ochtend een drukte van belang in het bedrijfspand van de ‘Lunchbus’ aan de Bennebroekerweg in Rijsenhout. In het op een klein industrieterrein gelegen pand worden vanaf zes uur ‘s ochtends ongeveer 1500 broodjes gesmeerd en van beleg voorzien. De vier aan de broodjesverkoop aangepaste rijdende winkels worden geladen en beginnen rond acht uur met het rijden van hun route, die hen over bedrijfsterreinen en kantorenparken voert. De verkoopwagen is in de ruime omtrek van Schiphol weer een vertrouwd gezicht in het straatbeeld.

Zeven jaar geleden begonnen Wilfred en Carola Oudshoorn met de verkoop van belegde broodjes vanuit de rijdende Emha-winkel die zij overnamen van Wilfreds vader. Toen smeerde hij dertig broodjes thuis aan de keukentafel. Tegenwoordig worden met vijf medewerkers 1500 broodjes gesmeerd en van beleg voorzien. Er rijden nu vier verbouwde winkelwagens onder de vlag van de ‘Lunchbus‘ over de industrieterreinen en kantorenparken in de ruime omgeving van Schiphol en Hoofddorp. Wilfred Oudshoorn wilde het bedrijf van zijn vader wel overnemen: ‘Maar ik zag het niet zitten om alleen maar huis-aan-huis kruidenierswaren te verkopen. Ik had eerder al het idee dat we iets met broodjes zouden kunnen doen omdat we met de wagen op bedrijfsterreinen kwamen’, vertelt Wilfred.

Personeel
Het is daarna snel gegaan. De broodjesverkoop sloeg aan. Elke twee jaar kwam er een verkoopwagen bij. Nu telt het bedrijf vier ‘lunchbussen’ en vijf fulltime medewerkers. Carola Oudshoorn gaf uiteindelijk haar baan als adviseur bij een bank op om mee te gaan werken in het bedrijf. ‘We zouden nu eigenlijk al wel een vijfde wagen kunnen gebruiken, maar het is verschrikkelijk moeilijk om personeel te vinden dat de juiste uitstraling en instelling heeft’, aldus Carola. Personeelstekort is ook de reden dat Wilfred zelf weer met een verkoopwagen op pad gaat. ‘ Het bezoeken van nieuwe en potentiële klanten schiet er bij in. Dat kan ik pas in de namiddag doen nadat ik met de wagen ben teruggekomen.’

Het opschrijfboekje zoals dat vroeger gemeengoed was in de winkelwagens is verruild voor een scannende kassa. Er zijn wel klanten die op rekening kopen. Die krijgen door scanning, klantenpas en klantnummer een rekening die volledig geautomatiseerd is aangemaakt. Met de komst van de euro ziet Wilfred geen problemen. ‘Binnenkort installeren we een chipknip in de wagens. Hier in de regio wordt de chipknip al flink gebruikt omdat je er in Amsterdam de parkeerautomaten mee kunt betalen. Daardoor hebben we straks minder wisselgeld nodig.’

Het ondernemerspaar zit vol plannen. Samen met horecagroothandel Van Tol uit Bodegraven wordt onderzocht of onder de naam ‘Lunchbus’ een franchiseorganisatie van de grond kan komen. ‘Want’, vertelt Wilfred terwijl hij een klant helpt, ‘we hebben zoveel kennis opgedaan die een nieuwkomer kan gebruiken.’

Assortiment

De ‘Lunchbus’ voert een ruim assortiment. Bij de dertig verschillende broodjes varieert het aanbod van het obligate bolletje met kaas voor ¦2,50 tot een ciabatta met salade voor ¦5,-. Bovendien is er een bescheiden assortiment kruidenierswaren te vinden zoals koffie, thee en suiker. Er is een ruim zuivel en frisdranken aanbod en iedere bus heeft een vriezer om handijs te verkopen. Tevens zijn graasartikelen zoals candybars in ruime mate voorhanden en is er een presentatiewand waaruit de mensen zelf drop kunnen scheppen. Ook de soeptrend gaat niet aan de lunchbus voorbij. Er worden pakjes Cup-a-Soup en blikjes Uno verkocht.