artikel

‘We schuiven de verantwoordelijkheid niet af op God

Horeca

De vraag ‘waarom liet God dit toe?’ heeft hij nooit gehoord. Dat verbaast pastoor Berkhout van de Vincentiusparochie in Volendam niet. ‘Het was voor de Volendammers vanaf het eerste moment duidelijk dat wij mensen zelf verantwoordelijk zijn voor deze verschrikkelijke ramp. We schuiven die verantwoordelijk niet op God af.

Al tientallen malen bevraagd door de media, wordt Berkhout niet moe te praten over zijn pastorale hulp aan de slachtoffers en nabestaanden van de nieuwjaarsbrand. Net zoals hij onvermoeibaar lijkt te kunnen doorgaan met die zorg. ‘
Ik heb me nog geen moment geestelijk uitgeput gevoeld. Ik heb geen een keer gedacht: oh nee, niet weer iemand die met me wil praten. Gods Geest geeft me de kracht om door te gaan. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor’, glimlacht Berkhout.

Hij is blij dat de Volendammers de weg naar de kerk weten te vinden in deze tijd van verdriet en moeite. Want, denkt de pastoor, daar vind je een vorm van steun die je nergens anders kunt halen. ‘Gods Geest geeft niet alleen mij kracht, maar ook de Volendammers die rouwen en soms niet meer weten hoe het verder moet. Door die kracht geven zij de hoop niet op en krijgen zij de energie om verder te gaan met hun leven.’
Hoe dat precies werkt, kan hij niet uitleggen. ‘Ik besef dat het ontzettend vaag klinkt. Maar ik weet niet hoe ik het duidelijker moet maken. Het is een gevoel dat ik niet kan bewijzen, maar dat absoluut bestaat. Net zoals je heel sterk kunt ervaren dat iemand van je houdt, zo kun je heel sterk voelen dat God je troost.’

Het mooie is, vindt Berkhout, dat je voor die troost niet per se in de kerkbanken hoeft te zitten. Het deert dus niet dat het aantal kerkgangers, in de maanden januari en februari sterk toegenomen, nu al weer afneemt. ‘God is bij de Volendammers, hij woont in ze.’ De naam van God is niet eens zo vaak gevallen in de ontmoetingen die de pastoor had met de slachtoffers en nabestaanden.
Deels omdat beide partijen tijdens die ontmoetingen vooral behoefte hadden om te zwijgen. En deels omdat Berkhout huiverig is ‘God er altijd meteen maar bij te halen’. Dat zou de slachtoffers wel eens het gevoel kunnen geven dat hun lijden niet telt, denkt Berkhout. ‘Ik wil niet belerend overkomen. Ik wil naast ze gaan staan, samen met hen boos zijn, samen met hen huilen.’

Wat Berkhout goed heeft gedaan, is het ‘proeven van de heimwee naar God’ bij de Volendammers. ‘We doen erg geseculariseerd, maar ik heb gemerkt dat er hier in Volendam een grote behoefte bestaat aan God. Men wil terug naar wat ze zijn kwijtgeraakt, het geloof. Zo werkt de ramp iets goeds uit.’