artikel

Respect!

Horeca

Beleving is voor eenieder verschillend. Daarom zijn de partycentra de laatste jaren zo succesvol met hun alles-in-één-concepten. Ze spelen in op de wensen van de gemiddelde stapper in Nederland. Al klinkt ‘gemiddelde’ meteen alweer denigrerend. Maar het is nu eenmaal zo dat het leeuwendeel van het Nederlands uitgaanspubliek momenteel het meest houdt van zowel top40 […]

Beleving is voor eenieder verschillend. Daarom zijn de partycentra de laatste jaren zo succesvol met hun alles-in-één-concepten. Ze spelen in op de wensen van de gemiddelde stapper in Nederland. Al klinkt ‘gemiddelde’ meteen alweer denigrerend. Maar het is nu eenmaal zo dat het leeuwendeel van het Nederlands uitgaanspubliek momenteel het meest houdt van zowel top40 muziek, après-ski gezelligheid en een onvervalste smartlap.

Ik ook moet ik u bekennen. Ik ben dan ook discjockey in een feestcafé. Dan moet je ‘verstand’ hebben van vrijwel iedere muziekstroming. Belangrijkste gegeven: als er maar op gedanst, gezongen of meegedeind kan worden. Of het nou de Poppy’s met ‘Non, non rien n’a changé’ zijn, Anouk’s ‘Are you kiddin’ me’, ‘Shout’ van The Trammps, Marianne Weber met ‘Ik weet dat er een ander is’ of de nieuwste van househeld op sokken Gigi d’Agostino is.

Ben ik niet aan het draaien dan vind je me in of op gelegenheden die met alle bovenstaande muzieksoorten (plus meer) te maken hebben. Doorzakken in een sjofel oud-bruin café, een houseparty in een parenclub, een rockconcert of festival, een opening van een hippe danszaak of een danceparty in Praag (zie foto)? I’ll be there! Heerlijk die afwisseling. U mag niet oordelen, opdat u geoordeeld wordt, zei een hemels figuur ooit, maar ik vind het maar niks die mensen die maar van één muziekstroming of zelfs van één enkele band houden.

Wat dat betreft doet Ted Langenbach het helemaal goed, er is niet iets op kunstgebied of uitgaansgebied waar hij niet van geproefd heeft of wat ‘zijn’ publiek niet geproefd heeft. Schilderkunst, video-art, politiek of porno. Het zijn maar enkele zaken die, ook ik, mocht ondergaan in het Rotterdamse NoW&WoW. Goed, Ted mag dan in de ogen van velen extreem zijn (wat niet zo is, want hij heeft regelmatig net zo’n aardse kijk op het leven als jij en ik), maar hij zet mensen op het verkeerde been, laat ze nadenken. Maar niet teveel, want er moet ook gefeest worden.

De losse sfeer op zowel de dansvloer als de loungekussens van in Club More in Amsterdam tijdens de Glamore-party was ook erg prettig. Daar werden zelfs geuren gebruikt om de bezoekers te stimuleren. Die heerlijke odeurs werden in het Utrechtse Dikke Dries verruild voor bierlucht. De Hollandse gekte van de Café-dj wedstrijden brak namelijk weer eens los. Straks finale in Jantje’s Verjaardag in onze hoofdstad. Ook top in die tak van entertainment.

De Tilburgse Jubas Groep brengt ook entertainment. Op hun bedrijfspresentatie was dat goed te merken. Een hele avond muzikaal shoppen tussen zowel muzikanten, kroegbazen als Grad Damen-fans. Leuk en nuttig, maar vooral ook leerzaam. En wat te denken van de beleving van Kim Holland. Sex sells, die slogan klopt nog steeds. Drukte in haar Club Live in Scheveningen. Volop aandacht voor de swinging muziek, maar vooral ook voor de stripshows die gegeven worden. Bij Ted Langenbach wordt het nooit plat. Maar wie bepaalt trouwens wat plat is? Is dat de beleving die op dat moment gewenst is, who cares? Anders gezegd: respect!

Beleving is voor eenieder verschillend. Daarom zijn de partycentra de laatste jaren zo succesvol met hun alles-in-één-concepten. Ze spelen in op de wensen van de gemiddelde stapper in Nederland. Al klinkt ‘gemiddelde’ meteen alweer denigrerend. Maar het is nu eenmaal zo dat het leeuwendeel van het Nederlands uitgaanspubliek momenteel het meest houdt van zowel top40 muziek, après-ski gezelligheid en een onvervalste smartlap.

Ik ook moet ik u bekennen. Ik ben dan ook discjockey in een feestcafé. Dan moet je ‘verstand’ hebben van vrijwel iedere muziekstroming. Belangrijkste gegeven: als er maar op gedanst, gezongen of meegedeind kan worden. Of het nou de Poppy’s met ‘Non, non rien n’a changé’ zijn, Anouk’s ‘Are you kiddin’ me’, ‘Shout’ van The Trammps, Marianne Weber met ‘Ik weet dat er een ander is’ of de nieuwste van househeld op sokken Gigi d’Agostino is.

Ben ik niet aan het draaien dan vind je me in of op gelegenheden die met alle bovenstaande muzieksoorten (plus meer) te maken hebben. Doorzakken in een sjofel oud-bruin café, een houseparty in een parenclub, een rockconcert of festival, een opening van een hippe danszaak of een danceparty in Praag (zie foto)? I’ll be there! Heerlijk die afwisseling. U mag niet oordelen, opdat u geoordeeld wordt, zei een hemels figuur ooit, maar ik vind het maar niks die mensen die maar van één muziekstroming of zelfs van één enkele band houden.

Wat dat betreft doet Ted Langenbach het helemaal goed, er is niet iets op kunstgebied of uitgaansgebied waar hij niet van geproefd heeft of wat ‘zijn’ publiek niet geproefd heeft. Schilderkunst, video-art, politiek of porno. Het zijn maar enkele zaken die, ook ik, mocht ondergaan in het Rotterdamse NoW&WoW. Goed, Ted mag dan in de ogen van velen extreem zijn (wat niet zo is, want hij heeft regelmatig net zo’n aardse kijk op het leven als jij en ik), maar hij zet mensen op het verkeerde been, laat ze nadenken. Maar niet teveel, want er moet ook gefeest worden.

De losse sfeer op zowel de dansvloer als de loungekussens van in Club More in Amsterdam tijdens de Glamore-party was ook erg prettig. Daar werden zelfs geuren gebruikt om de bezoekers te stimuleren. Die heerlijke odeurs werden in het Utrechtse Dikke Dries verruild voor bierlucht. De Hollandse gekte van de Café-dj wedstrijden brak namelijk weer eens los. Straks finale in Jantje’s Verjaardag in onze hoofdstad. Ook top in die tak van entertainment.

De Tilburgse Jubas Groep brengt ook entertainment. Op hun bedrijfspresentatie was dat goed te merken. Een hele avond muzikaal shoppen tussen zowel muzikanten, kroegbazen als Grad Damen-fans. Leuk en nuttig, maar vooral ook leerzaam. En wat te denken van de beleving van Kim Holland. Sex sells, die slogan klopt nog steeds. Drukte in haar Club Live in Scheveningen. Volop aandacht voor de swinging muziek, maar vooral ook voor de stripshows die gegeven worden. Bij Ted Langenbach wordt het nooit plat. Maar wie bepaalt trouwens wat plat is? Is dat de beleving die op dat moment gewenst is, who cares? Anders gezegd: respect!