artikel

(Column Martine)Lachen!

Horeca

Have a Coke and a smile’, zegt ‘s werelds beroemdste colafabrikant. En ook de bekendste hamburgerbakker ter wereld weet dat het reuze aardig is om als medewerker heel even naar de klant te lachen. Al heeft je verkering het nét uitgemaakt, is je brommer in beslag genomen, je baas gemeen tegen je geweest en je […]

Have a Coke and a smile’, zegt ‘s werelds beroemdste colafabrikant. En ook de bekendste hamburgerbakker ter wereld weet dat het reuze aardig is om als medewerker heel even naar de klant te lachen. Al heeft je verkering het nét uitgemaakt, is je brommer in beslag genomen, je baas gemeen tegen je geweest en je hond totaal onverwacht overleden, dat hoeft de klant niet te merken. Probeer, als je toch in staat bent om op je werk te verschijnen, ook heel even die mondhoeken te laten krullen. Al meen je er niks van, de klant vindt het heerlijk. Ik althans wel, in mijn rol als klant. Sterker nog, als er niet heel even tegen mij gelachen wordt, dan ben ik van slag. Ik kan dan totaal vertwijfeld, verdrietig en ontgoocheld de zaak uitstappen en nooit meer terugkomen.

Meestal zorg ik er zelf wel voor dat het zover niet komt. Ik lach, lonk, knipoog of maak een voorzichtig grapje in de richting van degene die mij helpt en dat levert meestal de door mij zo vurig gewenste glimlach op. Maar laatst wilde het toch totaal niet lukken. In een prachtige cafetaria werd ik buitengewoon goed geholpen door een frisse, leuk uitziende jongen. Zeer correct, maar zonder ook maar enige vorm van smile. En dat maakte mij droevig. Verbeten zelfs. “Lach naar mij!”, dacht ik bij mezelf. Ik zei het nog net niet hardop, maar gooide al mijn trucs in de strijd. Ik vleide hem, zei iets leuks over de sla, lachte mijn hele gebit bloot en aaide hem tenslotte zelfs, zogenaamd per ongeluk, even over zijn hand bij het overhandigen van de bestelling. NIKS.

Toen ik buiten kwam, zag ik dat hij vergeten was om zowel ham als kaas op mijn broodje te doen, terwijl we dat toch expliciet wel hadden afgesproken. Was dit mijn straf? Of had ik hem gewoon helemaal in de war gemaakt met mijn geflirt? Ik ging, ietwat aarzelend, terug. Ik vertelde over de ham en de kaas. Hij schoot in de lach. Oprecht en ongeremd. Mijn dag was alsnog geslaagd. Dat ik ook nog mijn ham en kaas kreeg, deed er eigenlijk al niet meer toe. Het was goed. Al had het natuurlijk makkelijker gekund.

Martine Zuil
Hoofdredacteur Snackkoerier