artikel

Wapperen met Trees en Truus

Horeca

Oude van dagen zwaaiend met cricketbats, fluisterende mensen die elkaar kussend in de lucht begroeten, gesis om stilte, Jiskefet-achtige taferelen. Puur authentiek theater. Inderdaad, ik was zondag op de KLM Dutch Open Golf. En ik genoot me suf.

Ik ben uitgenodigd door De Boer Tenten (mannen bedankt, Wouter Zick en Roland de Boer) om op een dag dat het me schikt langs te komen bij de Dutch Open. Leuk. Maar dan kom ik niet alleen. Ik wil ook een beetje lol maken. Dus neem ik m’n vader mee. Altijd lachen. Mijn vader, sinds mensenheugenis bekend met het golfspelletje neemt alles – net als zijn zoon – niet al te serieus. Je moet er wel iets leuks van maken. Een middagje golfkijken in de brandende zon op dat gemillimeterde weiland houdt geen gewoon mens uit.

Ik wil beginnen, pap. Met Trees hiervoor. Met dat ding in haar handen. Trees, jaartje of 71 schat ik. Trees is in functie, heeft een hesje aan met daarop de letters MARSHALL. Even later begrijp ik wat dat inhoudt, ze is de hele week de stilte-dame. Code: WWN. Wapperen Wanneer Nodig.

En wapperen doet ze. Met haar cricketbat en de vriendelijk schreeuwend letters: STILTE A.U.B.

Rocca (Italiaanse golfer) pakt zijn 1 en Trees begint met wapperen. Alsof ze met stootjes leegloopt maakt ze ook geluid: ssssst…ssssst. Het publiek verstijft. Behalve één man. Die heeft het niet gehoord, de dreumes. Zoekend en kijkend naar wie er gaat slaan loopt hij recht op Trees af. Maar Trees wordt niet opgemerkt.

En dát moet je bij Trees niet doen. Trees vermant zich na de afslag van Rocca, of liever, Trees slaat door: “Meneer! Frrrreeeeez!” Met open mond blijft ‘meneer’ stokstijf staan. Genageld aan de grond. Hij wordt als een stout jongetje in de hoek gezet. Beteuterd kijkt hij naar zijn klasgenootjes, die afkeurend met hun hoofden schudden, ook zijn vriendjes.

Alsof er niks aan de hand is kletst Trees na de twee afslagen fluisterend verder over haar nieuwe massagedouche die ze vorige week heeft laten zetten in de sauna buiten. Met collega marshall Truus (met identiek Goois kapsel: cirque du soleil). Ik sta erbij en kijk er naar. Met open mond. Dit is heerlijk. Dit is theater. Ik ben getuige van een nieuwe vorm van gratis cabaret. En ik wil meedoen.

“Meneer u mag niet fotograferen.” Trees trekt haar strengste gezicht, nu ben ik aan de beurt. Waarom niet? Vraag ik. Dit wordt leuk zie ik m’n vader denken. Ze wijst naar het blaadje dat uit mijn fototas steekt, dat ik bij de ingang toegestopt heb gekregen. “Staat daar in. U mag geen foto’s maken.” Dus als het hier in staat mag ik geen foto’s maken, informeer ik op een allervriendelijkste toon. “Sorry, regels zijn regels.” Mijn vader geniet.

Licht verslagen laat ik mijn hoofd zakken, maar ik grijp naar mijn laatste wapen en fluister: ook niet als ik van de pers ben? Mensen kijken om. “Mag ik uw perskaart zien?” Ik haal mijn – verouderde zie ik ineens – RBI perskaart te voorschijn. Trees ontdooit. En alles wijkt. “Oh, sorry. Komt u maar verder. Wilt u binnen de hekken foto’s maken, dan doe ik het poortje voor u open.” Ja heel graag, hoe vriendelijk. En ik knipoog naar paps.

Vervolgens zie ik Robert Jan Derksen zijn hout 1 uit de tas trekken. Ik maak snel een foto.

Want mijn focus ligt op iemand anders. Mijn zoeker zoekt Trees. Derksen maakt zich klaar. De fotopers begint te klikken.

En ik? Ik ga recht voor Trees staan. Presenteer geweer! Ik krijg bijna – per ongeluk – nog een klap van de molen, want ze ziet me niet, ze staat driftig te wapperen om stilte. Met gevaar voor eigen leven ga ik door mijn knieën en maak mijn meest karakteristieke foto van dit toernooi.

Van Trees, mijn Gooise marshall.

Henk-Jan Winkeldermaat
(die even voor twee weken naar Noord-Spanje tuft.)