artikel

Makkelijk scoren

Horeca

Regelmatig bezoek ik, tijdens mijn vele reizen door Nederland, een ijssalon. Ik ben stapelgek op ijs en dus kan ik maar zelden de verleiding weerstaan om mij bij een Talamini, een Venezia of gewoon een ijssalon Van Puffelen een bekertje vol te laten scheppen. Soms ben ik tijdens het eten van zo’n ijsje helemaal in […]

Regelmatig bezoek ik, tijdens mijn vele reizen door Nederland, een ijssalon. Ik ben stapelgek op ijs en dus kan ik maar zelden de verleiding weerstaan om mij bij een Talamini, een Venezia of gewoon een ijssalon Van Puffelen een bekertje vol te laten scheppen. Soms ben ik tijdens het eten van zo’n ijsje helemaal in coma van genot, soms ook hap ik bijna achteloos de koude bolletjes weg.
Natuurlijk ben ik wel eens lichtjes teleurgesteld in een ijssalon, als er naar mijn smaak te veel zuur, te weinig room, te grof fruit of te veel lucht in zit. Maar nog nooit, werkelijk nooit, heb ik een ijsje gegeten dat ronduit ‘smerig’ was. Of ‘heel erg vies’. Waar ik terstond braakneigingen van kreeg, of waar ik associaties met oorlogen, krijgsgevangenen of persoonlijkheidsstoornissen bij zag. Nog nooit heb ik een ijssalon meegemaakt waar ik gillend weer uit ben gerend of waar ik mijn schoonmoeder in haar ergste dagen nog niet naar toe zou sturen.
En juist dat soort kwalificaties plakt een van ‘s lands grootste dagbladen aan het gros van onze ijssalons. Ik vind dit zo’n in- en intrieste manier van scoren. Zo makkelijk, zo goedkoop, zo volstrekt stupide en beneden de gordel. Natuurlijk is het prima als een krant een eigen testpanel loslaat op de ijsbranche. Natuurlijk is het goed als dit panel vaststelt waar het misgaat met enterobacteriaceae en aërobe kiemgetallen. Prima zelfs. Publiceer het maar, daar leren de ondernemers van. Maar om nou zo populair te gaan lopen gooien met krachttermen, dat vind ik dus echt dieptriest. Bovendien, het slaat helemaal nergens op. Want wat ik als lekker fris omschrijf, zal door een ander wellicht als zuur beoordeeld worden, en wat ik romig noem, is voor een ander misschien wel plakkerig. Het is maar hoe je er als proever tegenaan kijkt.
Wat kan een consument nou met de vergelijking ‘alsof je een bak lijm eet’? Of ‘Iraakse gevangenen worden gedwongen een ijsje van De Hoop te eten en slaan onmiddellijk door’. Volgens mij is er hier maar één echte nul uit te delen en dat is aan de redactie van het AD. Bah, wat afgrijselijk zuur!