artikel

Kitty Jaspar, maître met een brede lach

Horeca

‘Het kan hier wel eens bloed, zweet en tranen zijn,’ zegt Kitty Jaspar (28). Maar ze zegt het met die lach die bijna in haar open gezicht gebeiteld is. Ze deed aanvankelijk een opleiding tot secretaresse, maar was na een jaar volkomen uitgekeken op het kantoorwerk. ‘Er werkten daar veel oudere mannen en die kunnen […]

‘Het kan hier wel eens bloed, zweet en tranen zijn,’ zegt Kitty Jaspar (28). Maar ze zegt het met die lach die bijna in haar open gezicht gebeiteld is. Ze deed aanvankelijk een opleiding tot secretaresse, maar was na een jaar volkomen uitgekeken op het kantoorwerk. ‘Er werkten daar veel oudere mannen en die kunnen best raar doen. Ik was twintig toen ik ermee ophield en de horeca in ging. Ik heb in een pannenkoekenhuis gewerkt, daarna bij ’t Klauwes in Wahlwiller en vervolgens bij De Leuf van Paulo en Sandra van der Bunt in Ubachsbergen. Daar werkte ik een klein team en daardoor heb ik heel veel geleerd. Daarna heb ik nog ruim vier jaar bij Prinses Juliana gewerkt en sinds 2002 dus hier.

In het begin was het zwaar en net toen ik dacht ‘ik kan meedraaien’, kwam Hans om te zeggen dat ik maître ging worden. We hebben een vrij hecht team. In het begin van de avond verdeel je het werk en maken we afspraken. Iedereen weet goed wat zijn taak is. Tegenwoordig hebben we aardig wat stagiaires en een paar ambulanten, die kunnen als het druk is het plateauwerk doen en de wijn bijschenken. Heb ik meer tijd voor het opnemen, het keukenoverleg en kan ik meer controleren.’