artikel

Mammie

Horeca

Laatst moest ik weer eens een middag in Rotterdam zijn en zoals gewoonlijk greep ik deze gelegenheid aan om lekker bij mijn moeder te gaan eten. Het zijn voor mij steevast momenten die ik koester, met mijn lieve grijze moedertje aan tafel. Het maakt niet eens uit wát er op tafel komt, de aanwezigheid van […]

Laatst moest ik weer eens een middag in Rotterdam zijn en zoals gewoonlijk greep ik deze gelegenheid aan om lekker bij mijn moeder te gaan eten. Het zijn voor mij steevast momenten die ik koester, met mijn lieve grijze moedertje aan tafel. Het maakt niet eens uit wát er op tafel komt, de aanwezigheid van mijn moeder maakt van ieder gerecht mijn lievelingsgerecht.

Samen een glaasje wijn erbij en ik ben volmaakt gelukkig. Op de terugweg in de auto stemde ik af op Radio Rijnmond. Een programma waarin luisteraars mogen klagen over alles wat ze dwars zit. Een mevrouw klaagde in sappig Rotterdams over het verzorgingshuis waarin haar moeder zit. Als het eten arriveert, wordt het bezoek daar vriendelijk verzocht op te hoepelen zodat de oudjes rustig alleen of samen met de andere oudjes kunnen eten.

Rustig alleen? Ik dacht weer aan mijn moeder en er druppelde een dikke traan op mijn stuur. Wie gaat er ooit voor mij bepalen dat ik niet meer samen met mijn moeder mag eten? Al moet ik straks 25 euro betalen voor een gehaktbal met stamp, ik eet samen met mammie! Het is toch een idiote gedachte dat dat niet zou kunnen?

Ik weet dat het hier en daar al wél kan, ik weet ook dat het elders nog flinke organisatorische problemen geeft, maar ik weet vooral ook dat het voor mij straks een voorwaarde is om mijn moeder wel of niet ergens onder te brengen. Want eten samen met mammie, dat is wat mij betreft een grondrecht waar niemand ooit aan mag komen.

Martine Zuil
Hoofdredacteur Catering Magazine