artikel

fz nieuwjaarsborrel rai: een verslag

Horeca

Dit kan toch niet waar zijn? Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Wat fout kón gaan, ging fout. Het is toch ongelooflijk, dat dit nog steeds gebeurt. Juist op een branche eigen evenement met zo´n kritisch publiek. Ik heb trouwens in jaren niet zo gelachen. Henk Westbroek heeft het programma gered.

Enkele gespreksflarden van een memorabele branche-avond in januari. De FZ Nieuwjaarsborrel. Een kleine 400 brancheborrelaars beleefden een ‘experience’ zoals de RAI ´m niet had bedoeld en niet heeft omschreven in haar prachtige nieuwe folder die iedereen meekrijgt naar huis.

De ontvangst is prima. P1 is vrij, direct onder het congresgedeelte waar de nieuwjaarsborrel plaatsvindt. Wel zo bevorderlijk voor de doorvoer staan de slagbomen permanent open. Niet zoeken naar borden, de bewegwijzering is perfect. Het gezelschap brancheborrelaars wordt ontvangen door galante heren in vriendelijk rode en authentieke portierskostuums. Met hun spierwitte handschoenen wijzen ze naar de balies waar de badges kunnen worden opgehaald.

Garderobe is linksaf, borrel rechtsaf, u volgt gewoon de rode loper en een fijne avond.Alles perfect. Rode loper, hippe witte ruimte, prachtige exotische bloemen in schitterende vazen van Van der Maarel, uiterst vriendelijke en menselijke bediening, het bier is koud, de wijn rood en wit, het water heeft bubbels, de jus d´orange vruchtvlees, kortom hapjes, drankjes en gezelligheid. Een kleine 400 mensen binnen, 150 minder dan aangemeld.

In het schema staat kwart voor zes, maar doordat de gasten blijven binnenkomen wordt tot half zeven gewacht met het zaalprogramma. Dan begint ´t: een uurtje op een maandagavond in januari in een prachtige nieuwe grote zaal in de RAI. Een uur dat door de eventbranche nog lang zal worden herinnerd. Ladies and gentleman, fasten your seatbelts.

De enorme speakers aan weerszijden van het podium laten horen waar ze voor bedoeld zijn. Acht in lang zwart leder gestoken blazers van Imperial Power marcheren het podium op onder luid bombast. Wat volgt is een kleine tien minuten krachtig koperblazen, versterkt met band en afgewisseld in een strakke militaristische choreografie. Met bijbehorend knallend eindakkoord.

Van rechts komt een pratende lopende Utrechtenaar het podium op. Overhemd ontspannen hangend over de pantalon, keurig jasje erboven. Dames en heren, u herkent ´m aan zijn stemgeluid, uw dagvoorzitter, uw zanger, uw spreker van vanavond, geeft u hem een welkom applaus, dames en heren: Henk Westbroek.

Henk heeft de zaal al meteen mee en roept snel Wouter Veltman het podium op. “Wouter, jij hebt toch ook wel een mooi vak, hè? Als jij zin hebt in een feestje, en dat is zo´n vijf keer per jaar heb ik me laten vertellen, dan zorg jij ervoor dat de mensen komen zoals vanavond, en dat die mensen lekker kunnen eten en drinken met elkaar. En je hoeft er helemaal niets voor te betalen. Waar ik nou in geïnteresseerd ben: jongen, hoe doe je dat toch?”

Tot zover niets aan de hand. Na de vrolijke eentweetjes van Henk met Wouter en Henk met Hans Bakker, directievoorzitter van Amsterdam RAI, wordt een filmpje ingestart. Wat men nog niet weet is dat met het instarten van dat filmpje ook synchroon de wet van Murphy wordt ingestart. Wat volgt is een opeenvolging van filmbeelden die telkens aan het einde abrupt op zwart gaan, om na vier seconde tenenkrommende stilte plots verder te gaan met het volgende beeld en geluid. Alsof er een band moet worden gewisseld. Het eind is al even abrupt als het begin.

Dat moet je bij Henk Westbroek dus niet doen. Henk gaat los. Henk gaat schakelen, Henk komt op dreef en haalt op zijn manier de eerste teennagels uit sommige schoenzolen. Door op zijn nuchtere manier de spanning te breken: “Dames en heren, u merkt, dit is in scène gezet.” Wat volgt is een eerlijk en spontaan relaas over wat er allemaal mis kan gaan, over dat het allemaal mis kan gaan, en over dat het dus ook bij een gerenommeerde partner als Amsterdam RAI mis kan gaan.

Een stellingendebat. Een stellingendebat onder leiding van Henk. Leden van het forum: maak uw borst maar nat. Drie personen: een jongevrouw van ID&T, een jongeman van de AutoRAI en een organisator van culturele evenementen. Linksvoor op het podium nemen ze plaats in de donkerbruine Chesterfields.

De inhoud van de stellingen is van ondergeschikt belang, zo blijkt later, de meeste aandacht gaat naar het hilarisch vervolg: het publiek mag stemmen. “U hebt allemaal een stemkastje gekregen, 1 is eens, 2 is oneens. Heel simpel. Daar gaat-ie.” Op het scherm lopen twee horizontale balken vol, één rood, één groen. En rechts op het scherm loopt de taart rood aan.

Henk telt de stemmen, maar na drie seconden gaat plots het scherm op zwart om meteen over te gaan op de volgende stelling. “Ho, jongens wacht even. Dat ging me net te snel. Als ik het goed heb gezien in deze snelheid is dus ongeveer 75 procent het eens met de stelling, of oneens, dat kan natuurlijk ook. Ik weet niet welke balk eens is of oneens, en daarbij dames en heren ga ik al vanaf mijn geboorte als kleurenblinde jongen door het leven, maar dat is een detail…” Henk wordt een waterval van woordgrappen, humor en licht cynisme. Het publiek rolt collectief van hun stoel en aanschouwt nog tien minuten vanaf de grond een theatraal en vooral spontaan drama.

Alles wordt door Henk uitvergroot, alle missers krijgen uitgebreid aandacht en als dan ook nog eens zijn revermicrofoontje uitvalt wordt het helemaal een dolle boel. Cabaret vermengt met een spontane vorm van theatersport. De André van Duin revue met Henk Westbroek als André van Duin en de techniek als Frans van Dusschoten. We zijn het in deze chaotische tijd allemaal in ieder geval weer eens over één ding: lachen is gezond.

Na een stevig applaus voor het Oh happy day gospelgeweld van slot act New Gospel Sensation gaat het zaallicht (op het juiste moment) aan. Het publiek rolt schuddebuikend naar buiten en iedereen heeft een verhaal. Aspirant brancheborrelaars en brancheborrelaars die elkaar nog niet kenden hebben allen bij het betreden van de borrelruimte één openingszin: En? Wat vond jij ervan? Er werd tot vroeg in de ochtend doorgepraat.

Sommige passages in dit verhaal zijn geschreven met een lichte vorm van overdrijving, maar zullen naar alle waarschijnlijkheid gelijkenissen vertonen in strekking met de verhalen die mondeling en branchebreed zijn doorverteld.

Klik hier of op volgende pagina voor het interview met directievoorzitter Hans Bakker van Amsterdam RAI.