artikel

speak for yourself

Horeca

Pieter Bas vindt ‘t,Pascale vindt ‘t,Roger vindt ‘t,Leon vindt ‘t,Mike vindt ‘t,Rob vindt ‘t,Peter vindt ‘t,Diederik vindt ‘tDiederick vindt ‘t,stuk voor stuk, noem iedereen maar op,iedereen vindt ‘t. Speak for yourself?Nu even niet.Er is in de eventbranche geen enkel blad dat smetteloos de journalistieke test doorstaat. Tenminste dat vindt (bijna) iedereen met wie ik het […]

Pieter Bas vindt ‘t,Pascale vindt ‘t,Roger vindt ‘t,Leon vindt ‘t,Mike vindt ‘t,Rob vindt ‘t,Peter vindt ‘t,Diederik vindt ‘tDiederick vindt ‘t,stuk voor stuk, noem iedereen maar op,iedereen vindt ‘t.

Speak for yourself?Nu even niet.Er is in de eventbranche geen enkel blad dat smetteloos de journalistieke test doorstaat. Tenminste dat vindt (bijna) iedereen met wie ik het er over heb. Terecht of onterecht, want kritiek blijkt voor velen van ons (Nederlanders) altijd makkelijker te geven dan complimenten, halleluja verhalen daar moeten we vanaf. Er is behoefte aan kritische journalistiek. Aan eerlijke kritiek. Kortom: aan professionaliteit.

Ik werd laatst uitgenodigd door een groot bureau om een groot evenement bij te wonen (ik ben er nog niet uit of namen noemen iets aan waarde toevoegt, dus dan nog maar even niet doen…). De secretaresse van de grote man van het grote bureau mailt me de week erop of ik nog ben geweest en of ik denk nog iets in publicitaire zin te gaan doen met het evenement. In FZ magazine? Of in de nieuwsbrief? Op internet? Een heel legitieme vraag, maar ik lees verder dat ze in dat geval contact opneemt met de opdrachtgever, want die moet daar dan nog wel toestemming voor geven.

Hè? Lees ik dat nou goed? Ik word uitgenodigd, als journalist, dan ligt het toch in de lijn der verwachting dat ik hier iets mee ga doen? Dat ik hierover kan gaan schrijven? Of ben ik nou helemaal de weg kwijt? Ik mailde gisteren terug dat ik een fulltime aanstelling heb bij Reed Business Information BV als hoofdredacteur, en dat ik niet als copywriter in dienst ben bij dat desbetreffende bureau, niet bij deze desbetreffende potentiële adverteerder, dan wel bij de desbetreffende opdrachtgever. Het journalistieke bloed met de bijbehorende hormonen gaat altijd een tandje harder stromen bij dit soort issues, omdat het de kern raakt waar het bij deze bloedgroep om draait, te weten onafhankelijkheid, freedom of the press. Of gelden er andere normen binnen de eventbranche en ben ik daar na ruim 4 jaar nog steeds niet achter? Of ben ik misschien een dromer?

Gisteren, toen ik nog midden in de mail zat – deze mailtjes duren altijd wat langer dan andere – gisteren had ik het erover met Vincent van den Elshout (even tussen haakjes: docent Imagineering aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht, creatief directeur – geloof ik – bij Art & Show Events