artikel

een toekomstperspectief

Horeca

Jolanda Que…

Het zijn zware tijden voor de mens. De zeebeving in Azië. Massale moordpartijen en verkrachtingen in Afrika. Terrorisme in, tegen en door Amerika. En jammer genoeg zijn er talloze trieste gebeurtenissen toe te voegen aan deze lijst. Sla maar een krant open of kijk naar het nieuws op de televisie. En een ‘ver van mijn bed show’ is het al lang niet meer. Pim en Theo zijn helaas het niet meer levende bewijs dat ook in Nederland de waanzin is toegeslagen. Vrijheid van meningsuiting lijkt een luxe uit het verleden. Stille tochten. Brandende moskeeën. Armbandjes en lieveheersbeestjes. Vooroordelen en onbegrip. Het zijn zware tijden voor de mens.

Als jong volwassene in deze samenleving zet dit mij aan het denken. De jeugd heeft immers de toekomst. Maar wat voor toekomst? Waar gaan we op deze manier met z’n allen heen? Nadenkend over de toekomst ben ik niet gelijk enthousiast. Is dat terecht?
De technologische ontwikkelingen volgen elkaar in razend tempo op. De economie holt erachter aan. En wij mensen ontlenen steeds meer onze identiteit aan wat we zijn, niet meer zozeer aan wat we doen. Het gaat vooral om onze eigen identiteit. We zijn niet langer de jurist, de slager of de eventmanager. We zijn de metroseksueel, de nieuwe Nederlander of de Kabbala-aanhanger. Maar wie we ook zijn, we lijken vooral te letten op wie niet is zoals wij. Hoeveel we ook allemaal gemeen hebben, het zijn de verschillen die het hem doen. Maar het zijn nu ook juist die verschillen die we niet kunnen of willen begrijpen en accepteren.
Dus wat zal de toekomst ons brengen? Is de bijna een trend geworden vlaag van onbegrip van blijvend karakter? Wordt het een negatieve spiraal? Of mogen we ons verheugen op een sinusbeweging en zitten we straks weer in de sociaal-maatschappelijke lift?

Ook als tweedejaars studente Eventmanagement zet dit mij aan het denken. Bij de aanvang van mijn studie leken de toekomstperspectieven qua werkgelegenheid gunstig. De openingen van nieuwe evenementenbureau’s waren ontelbaar. Het evenement was het marketingmiddel van de toekomst. Van de diensteneconomie, via de belevings- naar de emotie-economie: wij eventmanagers in spe leken steeds verzekerd te zijn van een flitsende carrière.
Maar is dat nog een realistisch beeld? In het verlengde van mijn eerdere overpeinzingen: wat zal de toekomst de eventbranche brengen?

Allereerst is er de mogelijkheid dat deze trend inderdaad aanhoudt. Dat termen als individualisme, extremisme en de verharde maatschappij van blijvende aard zijn. Persoonlijk denk ik niet dat dit het geval zal zijn. Geschiedenis leert ons dat tendensen als deze nooit stabiel blijven. Bovendien is de tegenbeweging al op gang gekomen. Mensen die zich kwaad maken om de huidige toestand verenigen zich in stille tochten, of laten juist van zich horen. Passief of actief, velen van ons hebben een mening. En zo kan het niet door gaan. De spanningen zullen oplopen en voor een omkering zorgen, of een uitbarsting forceren. Hoe dan ook; buigt het niet, dan barst het.

Dan is er de optie dat de normen en waarden van onze samenleving zich steeds meer gaan richten op de individu. Dat ‘ik’ dus belangrijker is dan ‘wij’. En dat het voortvloeit in: ‘wij’ is veel belangrijker dan ‘zij’. En ‘zij’ zijn dan iedereen die niet exact is als wij. En dat zijn er veel. En onbegrip groeit. En het accepteren van het anders zijn doen we steeds minder. Dat zou kunnen leiden tot een, in mijn ogen, negatieve en zelfs deprimerende samenleving. Mensen zijn steeds meer op zichzelf. Stress grijpt nog meer om zich heen. Burn out is een overbekend begrip. Dat zou alleen maar erger worden. Het zouden nog zwaardere tijden zijn voor de mens.
In dit donkere toekomstperspectief lijkt toch plaats voor de eventmanager. Zoals al eerder geconstateerd zijn tegenbewegingen al op gang. Van de holbewoner tot de Manhattan-girl, iedere mens in de geschiedenis schijnt contact met soortgenoten nodig te hebben. We zijn een sociaal dier en vooral in zo’n donkere tijd zou het samen komen goed zijn. De eventmanager kan hierop inspelen. Misschien hier zelfs een cruciale rol in spelen. De evenementenbranche zal nog meer als nu al haar producten op maat maken, om aan te sluiten op het heersende individualisme. Maar ook zal er gedacht worden aan de maatschappelijke functie van evenementen. Naast economische winst zal het evenement de mede door de technologie zelfgeïsoleerde individu toch enige vorm van entertainment in groepsverband brengen. Hoe op zichzelf ook, contact blijft noodzakelijk. En het evenement blijft een sterk communicatiemiddel.

Tenslotte is er de visie van de sociale opleving. Wanneer de groep positivisten doorzetten en aan aanhangers winnen zullen we niet ineens méér op elkaar gaan lijken, maar de verschillen zullen worden geaccepteerd. Misschien zelfs gewaardeerd! Als we inderdaad weer meer van elkaar weten, begrijpen en kunnen hebben, zullen we een meer open en sociale samenleving creëren. Er zal een positieve energie hangen die meer technologische, economische en politieke ontwikkelingen in positieve zin stimuleert. Een tolerante samenleving op zoek naar dito medemens.
Ook in deze toekomstvisie ligt een taak voor de eventmanager. Mensen in deze tijd zullen open staan voor vernieuwingen, voor contact en voor elkaar. De evenementenbranche zal innovatief en creatief moeten blijven. Ze zal zich moeten gaan richten op grotere evenementen. Interactiviteit zal een (nog) grote(re) rol spelen, evenals communicatie. Verschillende groepen worden met elkaar in contact gebracht. Ook hier blijft het evenement een marketingmiddel van groot belang. En de eventmanagers daarbij.

De toekomst voorspellen kan niemand. Maar ik hoop natuurlijk op het laatste scenario. En ik denk dat dat ook wel de meest plausibele is. Want het kan zo niet langer. Onbegrip en beperking in meningsuiting hebben geen plaats in een sociale democratie. En ik heb het gevoel dat er velen met mijn zijn die dat voelen, denken en gelukkig ook steeds meer uiten. Zodat er weer een moment komt dat we kunnen zeggen wat we denken, en kunnen denken wat we willen. En als ze dan weer eens naar mijn visie op de toekomst van de evenementenbranche vragen, hoef ik mij niet meer eerst druk te maken om de toekomst van onze maatschappij in het algemeen. Dan hoef ik niet deze gelegenheid aan te grijpen om te roepen dat het anders kan en anders moet. Dan kan ik gewoon met een gerust hart zeggen: wij eventmanagers zijn creatieve vernieuwers die niet alleen in deze snelle, innovatieve economie thuis horen, maar ook passen in deze sociale, communicatieve en tolerante maatschappij!