artikel

alex verwaijen (1956 – 2005)

Horeca

Een krachtige, spirituele man met een grootse openheid naar de mensen om hem heen en de mensen die zijn pad kruisten. Een wereldburger die op het punt stond om één van zijn vele dromen te verwezenlijken in Amerika, een project in de bossen van Michigan. Een man met charisma. Van buiten rustig, van binnen gedreven. […]

Een krachtige, spirituele man met een grootse openheid naar de mensen om hem heen en de mensen die zijn pad kruisten. Een wereldburger die op het punt stond om één van zijn vele dromen te verwezenlijken in Amerika, een project in de bossen van Michigan. Een man met charisma. Van buiten rustig, van binnen gedreven.

Alex Verwaijen kreeg twee jaar geleden een herseninfarct met een linkszijdige verlamming. Hij zou nooit meer kunnen lopen en praten. Toch wist hij een immens gevecht te winnen en zou hij aankomende zomer als overwinningstocht de Nijmeegse Vierdaagse gaan uitlopen. Maar de oprichter – eigenaar van Het Glazen Huis in Klarenbeek is maandagochtend op 49-jarige leeftijd overleden. Alex Verwaijen is vrijdag 8 april begraven.

Hieronder een laatste interview dat Edith Kok vorig jaar in FZ 4 (pagina 50/51) met Alex Verwaijen had over een van zijn grote plannen, die hij helaas niet heeft kunnen verwezenlijken.

Glazen Huis start Holland-Amerikalijn
Bij Het Glazen Huis nabij Klarenbeek zijn dertig boekingen per maand geen uitzondering meer. Wat in 1997 begon met het mennen van een span wedstrijdpaarden is inmiddels uitgebreid tot een centrum voor leiderschap & organisatie met managementtrainingen, teambuildingsessies, relatiedagen en bedrijfsuitjes. Ongewijzigd blijft het uitgangspunt: een plaats waar je je thuis voelt en rust overheerst. In de voetsporen van indianen is eigenaar Alex Verwaijen een tweede project gestart in de bossen van Michigan.

Dan te weten dat het er anderhalf jaar geleden zo anders uitzag… Uitermate gedreven om gasten zoveel mogelijk zichzelf te laten zijn, kreeg Alex Verwaijen een fors herseninfarct. “Achteraf gezien zag je het aankomen: te veel stress, alsmaar doorgaan, geen rust in mijn eigen hoofd. Terwijl ik het tegenovergestelde propageerde, ben ik er dus flink ingetuind!”Verwaijen raakte aan één zijde verlamd en kon evenmin spreken. Het revalidatiecentrum adviseerde hem erin te berusten dat hij voortaan aan een rolstoel gekluisterd zat. Eén jaar later is Verwaijen van plan om volgend jaar de Nijmeegse Vierdaagse te lopen en is hij vol enthousiasme over zijn nieuwe project. “Ik heb de hulpverleningsinstanties gelaten voor wat ze zijn en volg mijn eigen intuïtie.”

Hij beseft dat hij nooit meer helemaal de oude zal zijn. Zijn geheugen heeft bijvoorbeeld een danige, deels onherstelbare klap gekregen. Bovenal is hij rustiger geworden. “En deze keer écht. Ik doe nog steeds veel maar gedoseerder. Het hóeft allemaal niet meer zo nodig alsof mijn leven ervan afhangt. De leerschool is dus dat eerder het omgekeerde het geval kan zijn. Ik kan nu ook beter loslaten.”

Een belangrijk deel van zijn werk in Nederland wordt binnenkort overgenomen door een recent aangetrokken zakenpartner. “Een man die zijn sporen heeft verdiend in het bedrijfsleven, maar nu de weg van zijn hart volgt.”

The Dutch Mill
Verwayen spreekt van het dorpje Rapid River bij de grotere plaats Escanaba in Michigan. Hij heeft er al jarenlang contact met een indianenstam, waarvan hij veel heeft geleerd. “Zo zien ze mijn beroerte als een zeer wijze les waardoor ik directer kon werken aan mijn balans. Zo niet, dan was ik vermoedelijk nog jarenlang doorgegaan met rennen.”Hoewel heel bescheiden levend, hebben deze indianen een levensvisie die indruk maakt. Alex Verwaijen: “Hun leider Bruce Hatwick kent zelfs heel wat wereldleiders: Gorbachov, de Dalai Lama, Clinton… noem maar op, alleen Bush stelt zich er natuurlijk niet voor open. Deze indianen hebben het vermogen om contact te maken met hun voorouders. Ze zijn één met de aarde en voelen misschien juist daarom heel goed aan dat de balans van de wereld is verstoord.”

De komende twee maanden is een delegatie van deze stam te gast in Het Glazen Huis. Geïnteresseerden kunnen zich inschrijven voor sessies. Verwaijen: “Wat Amerika betreft: de indianen hebben zelf geen geld om een centrum á la Glazen Huis op te bouwen; wat ze hebben, geven ze direct weer weg. Ze hebben er lol in dat een Nederlander met hetzelfde gedachtegoed het daar wél kan.”

The Dutch Mill is een 22 hectare grote vakantieranch aan de oever van Lake Michigan en nabij Lake Superior. In the middle of nowhere, een oase van rust. Terwijl Verwaijen Het Glazen Huis zo’n beetje opzette vanuit niets, verwacht hij met The Mill in het voorjaar reeds open te gaan. “Eerst geef ik er mijn eigen touch aan. Zo ben ik van plan om het schip De Ontmoeting, dat ik in eerste instantie heb aangetrokken voor Het Glazen Huis, te verschepen naar de V.S. Het is een bijzondere boot, krachtig en met een ruime kuip, die vol toewijding is gebouwd door een kunstenaar. Moet je je voorstellen, op dat geweldige, vrijwel lege meer… En daarachter ligt de Clear Creek… Klarenbeek… Het heeft gewoon zo moeten zijn!”Hoewel hij vooral van plan is om de Amerikaanse markt aan te boren, verwacht Verwaijen ook in Nederland opdrachtgevers te trekken voor The Dutch Mill. “Ik heb bijvoorbeeld veel vaste Amerikaanse klanten als Sara Lee, Ranx Xerox en IBM. Hoe afgelegen het er ook is, binnen enkele uren vliegen ben je er wel. Ik start gewoon een nieuwe Holland-Amerikalijn!”

Achterhoekse juweeltjes
Alex Verwaijen blijft wel in Nederland wonen, direct achter Het Glazen Huis. “Daarvoor voel ik me te zeer Hollander. Of beter gezegd Achterhoeker, ik ben hier geboren en getogen. Het zal erop neerkomen dat ik om de maand afreis.”

Het hoeft wat hem betreft zeker niet allemaal Verweggistan te heten. Ook in eigen omgeving is Verwaijen op zoek naar authentieke juweeltjes en hij heeft er inmiddels al aardig wat gevonden. Zoals de biologische bloemen- en groentetuin van het echtpaar Van den Breemen, idolaat van tuinieren en respectievelijk 42 jaar en het hele leven woonachtig in de achterliggende boerenwoning. In hun tuin is ruimte voor een lunch of ontbijt, met producten uit eigen tuin. “Als een groep hier om halfacht ontbijt, dan is iedereen bij aankomst in Het Glazen Huis wél wakker”, lacht Verwayen.
Hij noemt tevens het echtpaar Groenewold. “62 jaar getrouwd en onvoorstelbaar in balans. Ze hebben zich nooit wat van anderen aangetrokken en leven dichtbij, in een boshuisje. In het kielzog van hun reislustige kinderen, zijn ze wel in diverse landen geweest: Nepal, Bangladesh, Australië… Noem maar op. Ze vinden het leuk als ik groepen langs stuur voor een kopje thee en de deelnemers weten niet wat ze meemaken! Daarnaast nodig ik in Het Glazen Huis zelf regelmatig mensen uit die iets bijzonders te vertellen hebben. Mijn eigen schoonzoon bijvoorbeeld, die in Irak was en Ronald Naar komt ook vaak.”

Verwayen denkt tevens aan ballonvaren en schapen drijven. Dit komt overeen met het paarden mennen waarmee Het Glazen Huis nog altijd zeer succesvol is. De locatie, uitgebreid beschreven in FZ 1 2003, is in de tussentijd verder vervolmaakt. De zitgedeeltes in de voormalige kassen zijn opgefrist en voorzien van moderne communicatiemiddelen als beweegbare schermen en high speed internetaansluitingen. De naastliggende karakteristieke boerderij De Oude Liefde is eveneens bij het centrum betrokken. Groepjes tot veertien personen kunnen er thuis zijn, onderuithangen en/of vergaderen, wat ze maar willen. Er zijn enkele kamers waar iemand kan overnachten maar groepen slapen doorgaans in omliggende hotels. Avontuurlijk ingestelde mensen kunnen eveneens kiezen voor een tipi; deze indianententen worden normaliter gebruikt voor informele sessies rondom het kampvuur.

Verder is ook nog eens een oude schuur heringericht voor een gezamenlijke maaltijd. Het volgende project betreft een vervallen herberg, direct naast Het Glazen Huis. Een kunstenaar die er workshops geeft, gaat tevens met de herberg aan de slag, opdat gasten er daadwerkelijk kunnen slapen. Wanneer is even de vraag. Alex Verwayen, wijs geworden uit ervaring: “Geef het tijd, net zoals de mensen die hier komen. Het is niet mijn opdracht om ze haastig te onthaasten. De huislijke sfeer doet genoeg.”

Tekst: Edith Kok / Henk-Jan Winkeldermaat Foto’s: Koos Groenewold