artikel

Draaitelefoon

Horeca

Een vriend werd in 1948 voor de politionele acties naar Indonesië gestuurd. Hij werd pelotonscommandant en kreeg een groep dienstplichtigen onder zich. Die jongens kwamen uit de boog Friesland, Groningen en Drenthe. Veelal zonen van kleine keuterboeren die ineens in de Sawa’s, de rijstvelden rond ploeterden. Vechten tegen een onzichtbare vijand.

Draaitelefoon

Soms mochten ze bellen naar huis. Volgens mijn vriend ging dat niet altijd goed. Ze hielden de hoorn aan het hoofd met het snoer naar boven. Ze spraken dus in het hoorgedeelte en luisterden naar het spreekgedeelte. Eenvoudige boerenknullen waren het, helemaal niet rijp voor de grote wereld, laat staan voor een oorlog. Het beeld is echter aandoenlijk. Mijn vriend glimlachte nog steeds toen hij het verhaal enige jaren geleden aan mij vertelde. Hij hield van zijn manschappen. Hij is overigens overleden.

Deze week zat ik bij een sportclub waar eenzelfde telefoon met draaischijf aan de muur hing. Nog steeds. Een van de vrijwilligers vertelde me hoe een jong meisje naar huis mocht bellen met het apparaat. Waarschijnlijk waren de batterijen op in haar mobieltje. ,,Ze begreep er niks van. Drukte op de nul of draaide die maar iets naar links. Hoe dan ook, het werkte niet. Ze kon helemaal niks met dat ding.’’ We moesten er beiden om glimlachen. Ook dit is een aandoenlijk beeld.

Veel woorden voor een telefoon. Toch schrijf ik ze op. Ze zeggen namelijk alles over een cruciaal begrip: timing. Voor de jonge dienstplichtigen in de Sawa was de telefoon te vroeg. Ze begrepen hem eenvoudigweg niet. Voor het meisje in de sportschool was het apparaat te laat. Zij en haar omgeving waren al weer veel verder. Een goed apparaat, maar twee keer volkomen onbegrepen.

Het is een les die ik in mijn werkzaam leven vaak heb ondervonden. Het gaat er niet om of je beslissingen neemt, maar veel meer of je ze op het juiste moment neemt. Het verhaal van de draaitelefoon kwam deze week op mijn pad. Ik legde meteen het verband tussen de sportclub en Indonesië. Het gaat om timing.

Ik kom veel in horecazaken, in bestaande en vaak ook in heel nieuwe zaken. Ik hoop voor hen altijd dat ze de draaitelefoon in de jaren ’60 zijn, op de top van de trend. Te vaak zie ik ook zaken die (op onderdelen) zich gedragen als een draaitelefoon in handen van een jong meisje. Dat werkt niet. Het ligt niet aan de telefoon, het ligt ook niet aan het meisje, maar het gaat wel gruwelijk fout. Kom daar dan maar eens uit.

Peter Garstenveld

Eerder verschenen: