artikel

Hapje poedel

Horeca

Het is 40°C en ik heb een kou opgelopen, voornamelijk door de airconditioning. Ik zit met mijn loopneus in Vietnam, niet ver van Danang. Pakweg tussen Hanoi en Saigon. Even een aantal weken weg, maar ik loop hier toch ook wel rond met een open horecablik. Het bloed kruipt.

Hapje poedel

Opvallende constatering: op een aantal menukaarten in Noord-Vietnam trof ik naast de voor- en hoofdgerechten en kort achter de desserts een assortiment sigaretten aan. Kun je ook bestellen. Het is de gewoonste zaak van de wereld. Het zet het rookverbod weer in een iets ander licht. Ik denk dat het in Nederland in de jaren ‘60/’70 ook nog vrij normaal was.

Tweede constatering: er wordt amper gerookt in de restaurants. Kwestie van fatsoen, houd ik me voor. Ook buiten op straat zie ik niet veel mensen roken. Een 58-jarige Vietnamees die ik trof, vertelde spijtig dat zijn moeder hem in de rijstvelden als jonge jongen had leren roken.

,,Er was toen nog geen medicijn tegen malaria en mijn moeder vond het gezonder om met de rook van een sigaret de muggen dan maar uit mijn buurt te houden.’’ Tja, het is een opvatting. Luister nooit naar je moeder, zou ik zo denken. Dezelfde man weet me te vertellen dat zijn zoon van tien hem nu verbiedt binnenshuis te roken. Vietnam is echt moderner dan men denkt.

Nog een constatering: we hebben met zijn tweeën de grootste moeite om in een restaurant meer dan €15,- stuk te slaan. Dat is dan inclusief drank. Ik weet eigenlijk niet goed wat ik met die constatering aan moet. Het is een heel ander land en niet te vergelijken met de horeca in Nederland. Maar toch, het voelt ook wel lekker. En het eten is zeer behoorlijk: veel verse groenten en vruchten.

Meest opvallend vind ik wel dat de horeca hier onderdeel is van de cultuur. Het is naadloos ingepast in de manier van leven. Op iedere hoek van de straat in het oude centrum van Hanoi zitten mensen op kleine plastic krukjes hun noodlesoep of Vietnamese loempia’s te eten. Snacks zijn gezond, veel stukken ananas of vers fruit op een stokje.

En dan het antwoord op de hamvraag: heb ik al hond gegeten? Nee. Hoewel, vorige week wees ik op een paar geiten ergens in de bergen. Het viel me op dat ik er zo weinig tegenkwam. Mijn gids wist mij te vertellen dat geiten duur zijn. ,,In sommige restaurants zetten ze geit op de kaart, maar serveren ze hond. Dat smaakt ongeveer hetzelfde’’, aldus de man. Ik mijd nu dan ook de geitengerechten. Als ik ze al tegenkom. Straks neem ik per ongeluk een hap poedel.

Peter Garstenveld