artikel

Duidelijke keuzes

Horeca

Dit weekeinde kwam ik in een lunchroom terecht. Ergens in een middelgrote stad. Net een paar schoenen gekocht en zin een broodje, zo gaat dat. Ik kwam er binnen, ging zitten en voelde me er, man alleen, meteen niet thuis. Soms duurt het even voor je dat beseft. Maar wat was er mis?

Duidelijke keuzes

Het interieur was overwegend van een soort bruin met allerlei ‘frutsels’. Daaronder versta ik stukken gescheurd behang over elkaar heen geplakt, vazen met droge takken en veertjes, draperieën die stijf ‘losjes’ aan de wand hingen. Helemaal volgens het boekje van al die interieurprogramma’s op de televisie.

Mijn broodje werd geserveerd op een plankje van olijfhout. Een langwerpig ding, best wel over nagedacht. Maar ik zag de bediening balanceren om het allemaal zonder problemen naar me toe te brengen. De prijzen waren overigens helemaal in lijn met een lunchroom van dit soort, zo tegen de tien euro.

Om me heen zaten vrouwen, veel vrouwen, en af en toe had er eentje een man met kinderen mee. Zo wás het ook, die mannen waren er niet uit vrije wil, ze waren méé. De mannen keken dan ook een beetje beduusd om zich heen. Het was hen ook overkomen dat ze er zaten, zo zagen ze er uit. Onhandig werd gemanoeuvreerd met wandelwagentjes en grote boodschappentassen.

Over die vrouwen: ze waren overwegend blond en droegen laarzen. Vraag me niet hoe ik het weet, maar volgens mij waren het Uggs. Vrouwen hebben een code en dit jaar is de code Uggs.

De gemiddelde leeftijd was net boven de veertig. Bloemetjesjurken waren er ruimschoots in de meerderheid, gevolgd door vrouwen met nog steeds Uggs en een casual trui met daarover een enorme brede riem. Hun tienerdochters waren in een aantal gevallen een kloon van hun moeder, dus ook met Uggs-laarzen.

Ik voelde me er zo niet thuis. Ik had er de pee in.

Toen ik naar buiten liep, viel het kwartje. Wat een topzaak! Duidelijke keuzes in prijs, publiek, uitstraling en assortiment. Het zat er ook stampvol. Ik was gewoon niet de doelgroep. Soms moet je in de werkmodus schieten om de horeca te waarderen.

Peter Garstenveld

Meer columns: