artikel

Bloemetjesjurk met gieter

Horeca

Een dame in een bloemetjesjurk met een handtas in de vorm van een gieter. En terror Jaap. Ik kwam ze tegen in Librije’s hotel bij de presentatie van het nieuwe boek ‘Eten, drinken en slapen’ van Ronald Giphart. De schrijver liep enkele weken stage bij Sergio en Jonnie en doet ervan kond in het boek. Het zij zo.

Bloemetjesjurk met gieter

Het ging me helemaal niet om het boek. Het ging me om de dame in een bloemetjesjurk met een gieter in de vorm van een handtas. Geen idee wie ze was. Misschien wel een vriendin van de familie. Het is niet normaal, dacht ik, een bloemetjesjurk en een handtas in de vorm van een gieter. Je moet er maar mee willen rondlopen.

En terror Jaap. In het zwart met kingsize Nike’s aan zijn voeten. Het laatste wat ik me van hem herinner, is een vage connectie met Joran van der Sloot. Te vaag om te onthouden. Ik wees Jonnie op terror Jaap. Hij zei: ,,Dat is hem niet.’’

Hoe dan ook. Sergio en Jonnie zijn het gewone dagelijkse horecabestaan ontstegen. Een divisie op zich zijn ze geworden, de absolute culinaire top in Nederland. Dat trekt gelukszoekers aan. Dames in een bloemetjesjurk met een gieter als handtas. Ik kan er niks mee.

Gelukkig zijn Jonnie en Sergio zelf behoorlijk nuchter. Harde werkers zijn het. Jonnie staat zelfs heel dicht bij het volk, hij is het volk. ,,Ja, het loopt als een tiet’’, antwoordde hij op mijn vraag. ,,En nee, hij voelde geen recessie. Moet alleen uit de cashflow nog een miljoen wegwerken van een uit de hand gelopen verbouwing van het hotel.’’ Dat gaat hij zeker doen.

Sergio kijkt ernstig na de vraag waarin hij verschilt van Jonnie. Jonnie weet veel beter te delegeren, antwoordt hij. Hij zelf zit overal bovenop en kan niet loslaten. Loslaten kan hij leren van zijn vriend Jonnie. Jonnie, op zijn beurt, zegt dat hij pas na zijn veertigste rustig is geworden. Dat heeft hem geholpen. Er is dus hoop voor Sergio. ,,Ja,’’ beaamt deze, ,,ik ben net veertig.’’ Hij kijkt er een beetje moeilijk bij. Sergio heeft dan ook veel meer van de gekwelde artiest.

Er tussendoor schuifelt Giphart. Giphart heeft er een fraai boek van weten te brouwen. Zijn onkunde en onmacht staan in een mooi contrast met het vakmanschap van de twee topkoks. Het maakt het boek amusant. Niks mis mee. Om Jonnie te citeren: ,,Hij schrijft mooi. Ik wilde geen poessiejournalist voor dit boek.’’

Toch is het drama van de topkoks dat ze te maken krijgen met een bepaald publiek. Inderdaad, een dame in een bloemetjesjurk met een gieter als handtas. En terror Jaap. Wanhopig proberen deze types zich aan de driesterrenentourage op te trekken. Zoveel energie, waarvoor eigenlijk? Om in beeld te komen?

Peter Garstenveld

Meer columns: