artikel

Cafetaria soms een bron van inspiratie

Horeca

Mocht ze doorbreken, dan nog zou ze graag in de cafetaria blijven werken. Zangeres Cindy Wielders (24), ook bekend als Indy Wheels, vindt veel voldoening in het werken in cafetaria/café De Waag in Zeddam. ‘Na mijn werk is mijn hoofd weer helemaal fris en kan ik me weer concentreren op het schrijven van songs.’

Cafetaria soms een bron van inspiratie

De muziek van de band Indywheels is moeilijk samen te vatten. Soms lijkt het op rock en dan is het weer melodieuzer. ‘Ik word vaak met diverse zangeressen vergeleken’, vertelt Wielders. ‘Ze doen maar. Ik blijf gewoon Cindy, die naast het zingen graag in de cafetaria van haar ouders werkt.’ Muziek was altijd al Cindy’s Wielders grote passie. ‘Op mijn veertiende was schreef ik al liedjes. Met mijn gitaartje speelde ik wel eens in cafés. Op mijn 19e won ik de singer/songwriter prijs in Nijmegen. Daarna kon ik vaker optreden en zong in verschillende bandjes. Ik besloot toen naar het conservatorium te gaan.’ In het laatste jaar van die opleiding hield ze het echter voor gezien. ‘Ik had geen zin meer en voelde me er niet meer prettig. Ik zag me later ook niet als muzieklerares voor de klas staan.

De meeste leraren begrepen mijn keuze. Zodoende ben ik twee jaar geleden bij mijn ouders in de cafetaria gaan werken en dat bevalt me prima naast het musiceren. Ze staan achter mij en zijn heel flexibel. Vaak zit mijn hoofd vol met allerlei dingen. In de cafetaria ben ik lekker bezig en gaat de knop even om. Als ik daarna thuiskom, ben ik weer helemaal fris in mijn hoofd.’Het werken in de cafetaria is volgens de zangeres best te vergelijken met een optreden. ‘Werken in de cafetaria is ook een stukje entertainment. Gesprekken voeren met mensen maakt het werk leuk. Ik ben best verlegen en dat was in het begin moeilijk. Soms maakte ik fouten of liep anderen in de weg. Nu zie ik het als een uitdaging om voor vijftien mensen tegelijk het eten op tafel te kunnen zetten.’ Af en toe is de cafetaria ook een bron van inspiratie.

‘Laatst kwam een meid in de cafetaria en vertelde over hoe ze haar vriend de deur had gewezen. Eerst voelde ze zich schuldig, daarna niet meer. Ik herkende die situatie. Zo’n gesprek biedt inspiratie voor een song. Soms komt tijdens het frites bakken een mooie zin in me op, dan moet ik hem opschrijven anders vergeet ik hem. Zulke zinnen staan dus vaak tussen de bestellingen.’ Haar laatste cd ‘Water of Lonelyness’ maakte ze met drie medestudenten van het conservatorium, het trio komt uit Duitsland. ‘Met hen samen hebben we onder de naam Indywheels de cd gemaakt (solo heet Wielders Indy Wheels, red). Het zijn echt goede muzikanten. De teksten van de liedjes van die cd zijn niet van mezelf, maar van een tekstschrijver. Ik bewerk ze wel naar eigen inzicht.’ De cd Water of Lonelyness werd door het muziekblad MusicMaker uitgeroepen tot Absolute Aanrader en kreeg ook in andere bladen goede recensies. Het regionale radiostation ‘Optimaal FM’ draaide vaak nummers van de cd.

Op 3FM kreeg de band helaas maar één keer airplay. In het voorjaar van 2002 duikt de band weer de studio in om een EP op te nemen. ‘Daarvan wordt in elk geval een single uitgebracht door een platenmaatschappij.’ Arrogantie past niet bij haar. ‘Absoluut niet’, zegt ze. ‘Als mensen me aanspreken op mijn muziek wordt ik daar eerder verlegen van. Ik moest eens optreden in een programma van TV Gelderland. Birgit Schuurman zou later nog optreden. Ik zei haar netjes goedendag, maar ze zei me niks terug. Zo’n houding vind ik nergens op slaan. Laat mij dan maar lekker muziek maken en patat bakken. Ik zou het werk niet willen opgeven, want ik zou het echt missen.’