artikel

co-creating 2004

Horeca

Ik denk ik doe eens een keer iets anders zo met deze dagen. Altijd dat nieuws: tijd voor bezinning. Nu ben ik niet zo van de periodieke zingeving, dat wil ik natuurlijk het hele jaar door. Dus heb ik het wat anders aangepakt. En wat blijkt: vreugde alom. Nou heb ik eigenlijk deze dagen vakantie, […]

Ik denk ik doe eens een keer iets anders zo met deze dagen. Altijd dat nieuws: tijd voor bezinning. Nu ben ik niet zo van de periodieke zingeving, dat wil ik natuurlijk het hele jaar door. Dus heb ik het wat anders aangepakt. En wat blijkt: vreugde alom. Nou heb ik eigenlijk deze dagen vakantie, maar het bloed kruipt enzovoorts, dus heb ik wat mensen gevraagd om voor me te werken, een beetje in de gedachte van het co-creating dus: lekker met z’n allen een nieuwsbrief vullen. Ik heb wat mensen gevraagd om hun meest indrukwekkende moment, hun magic 2004 moment, prijs te geven in deze nieuwsbrief. En daarom geen nieuws deze keer in de nieuwsbrief, maar enkel en alleen maar magic moments van de medemens uit de branche of daarbuiten.

Mijn persoonlijke momenten waren droevig: afscheid van de viervoeters Joris en Jasper én vrolijk: de komst van de nieuwe viervoeters Nina en Dolly. Verder privé veel geluk gekend en nog steeds… (hieronder mijn stukkie dat in FZ 6 staat – ik heb per slot van rekening toch een beetje vakantie nog.)

mijn moment
2004 gaat mijn persoonlijke geschiedenisboek in als het jaar van de omslag. Om maar meteen warm binnen te vallen, 2004 is voor mij het jaar waarin ik besluit mijn hart te volgen. Door te doen wat ik denk dat goed is. Voor mij, mijn vriendin, mijn werk en mijn leven.

Met deze eerste vier zinnen die een overdreven aantal woorden tellen die naar mij verwijzen (tel de mijnen, mijen en ikken) ben ik er dit jaar van overtuigd geraakt dat persoonlijke verhalen op mij de meeste indruk maken. Ik ben dit jaar gaan voelen dat de lezer van FZ, de lezer van de nieuwsbrief en de lezer van fz.nl het prima vindt om mijn persoonlijke belevenissen mee te beleven. Sterker, als in mijn wekelijkse commentaar een keer géén persoonlijke noot doorklinkt hoor ik dat meteen terug, overigens niet via telefoon of e-mail (misschien een keer of vier), maar altijd face to face (proef hier de kracht van het fenomeen ‘ontmoetingen’): “Is er iets met je? Je was vrijdag in je nieuwsbrief zo anders?”

In 2004 ben ik mijn hart gaan volgen. Puur op intuïtie en geloof in mezelf. Het mooie van mijn vak is dat ik met grote regelmaat interessante mensen leer kennen. Boeiende mensen naar wie ik goed wil luisteren, mensen die ik wil begrijpen, mensen waarbij ik op zoek ben naar hun drijfveren en waarmee ik om die reden tegen het psychotherapeutische aan de diepte in duik. Heerlijk. Mensen waar ik regelmatig mee mail of bel. Mensen die me enorm inspireren en rijk maken. Ze hebben allen gemeen: ze bruisen van positieve energie, hebben champagne door hun aderen stromen en zitten vol emotie. En daar zit het bruggetje: het is vooral emotie die me raakt. Ik merk als ik artikelen lees, commentaren of columns, in kranten, tijdschriften of vakbladen: het raakt me pas als het persoonlijk wordt, als mensen geïnspireerd kunnen vertellen wat hen op hun vlak in hun vak beweegt.

Zo zit ik eind november een van de laatste Sex and the City episodes te kijken – met wijntje, olijfje en Monique op de bank – en daarin komt het weer eens haarscherp naar voren. Samantha wordt gevraagd een toespraak te houden voor een zaal met vrouwen die net als zij óók kanker hebben. Omdat juist zij zo geïnspireerd kan praten. Je ziet haar vervolgens een speech voorbereiden – in bed – en voordragen aan haar vriend, die het allemaal niks vindt: “it´s not you!” Maar koppig als ze is draagt ze toch deze speech voor op de gala-avond. Je ziet haar in de spotlights, onder de warme lampen en onder haar warme haarstukje uit alle poriën transpireren. Ze draagt voor. Over de juf voor de klas die kanker kan hebben, de vrouw die je net op straat tegenkwam… Net voordat de zaal massaal wil gaan gapen, wordt het haar te veel onder die warme pruik: “to hell with it” en ze veegt haar speech van tafel, trekt haar pruik van haar hoofd en ziet de zaal wakker worden. Met opengesperde ogen gaat de zaal op het puntje van haar stoel zitten en ziet ze Samantha zichzelf worden. Eén voor één staan de vrouwen in de zaal op, één voor één trekken ook zij hun pruiken af en beginnen geëmotioneerd en geïnspireerd te applaudisseren. Voor Samantha, maar vooral ook voor zichzelf. Dít is wat ze willen, dit is wat ze nodig hebben.

Net als vorig jaar: maak van 2005 je beste jaar ooit..

Henk-Jan Winkeldermaat