artikel

Column: Terras is een bloedserieuze zaak

Horeca

In juni 1905 liep in Parijs de jongeling Alain-Fournier langs de kades van de Seine. Tegemoet kwam hem een schone jonge-dame, Yvonne de Quiévrecourt. Alain-Fournier werd op slag hopeloos verliefd. Hij kende haar niet en zou haar nooit leren kennen. De liefde van zijn leven was in de kiem gesmoord.

Column: Terras is een bloedserieuze zaak

Die onmogelijke verliefdheid ving Alain-Fournier in een roman: Le Grand Meaulnes. Een boek dat verslag doet van een feeërieke speurtocht van een jongeling op zoek naar de ware liefde. Een meesterwerk vol symboliek gevangen in woorden. Het boek verscheen in 1913. Alain-Fournier vertrok in 1914 naar de Grote Oorlog, de Eerste Wereldoorlog. Hij sneuvelde in het eerste oorlogsjaar en zijn lichaam werd niet teruggevonden. Het meesterwerk zou geen vervolg kennen. Een groot schrijver was als held op het slagveld in de knop geknakt. Wat een verlies!

Een jongeling, een mooie dame, een hopeloze liefde, een fantastisch feeëriek boek en verdwijnen op het slagveld. Generaties jonge Fransen lazen Le Grand Meaulnes zoals Nederlandse scholieren zich door De Avonden worstelden: je snapte er niet veel van, vond het niks, maar het was nu eenmaal een belangrijk boek. Hoe dan ook, die ene ontmoeting in de zomer van 1905 veranderde de hele wereld, althans voor de Fransen. Uit respect beitelden ze zijn naam zelfs in de muren van het Panthéon in Parijs, een grotere waardering is er niet.Het is een prachtig verhaal. Zo heb ik het ook altijd ervaren.

Ik weet niet precies hoe het werkt, maar ik moet door deze terrasspecial denken aan de zomer van 1905 en aan dat ene majestueuze boek van Alain-Fournier. Het was vast ook een terraszomer. Zo’n zwoele zomer die de geesten rijp maakt voor verliefdheid. Horecaondernemers hebben een grote verantwoordelijkheid om hun gasten in deze serieus te nemen. Je zult maar een Alain-Fournier in de dop op je terras hebben zitten. Een zwijgende, pukkelige jongeman die je liever kwijt dan rijk bent. Maar wel één die in zijn hoofd een absoluut meesterwerk aan het maken is. Heb daar respect voor. Uw verantwoordelijkheid deze zomer op het terras is groot! Het boek voor de komende generaties zou maar eens niet ontstaan.

O ja, het verhaal van Alain-Fournier stopt niet in dat eerste oorlogsjaar 1914. In 1991 werd zijn lichaam teruggevonden in een door de Duitsers gegraven massagraf. Een rommelige, geenszins glorieuze dood voor een literaire held. Tegelijkertijd stommelde, naar ik meen, de zus van Alain-Fournier wat rond op zolder. Ze vond in een hutkoffer de aanzet voor een nog niet helemaal uitgewerkte tweede roman: Colombe Blanchet. In de basis was het boek klaar. Een literaire vondst van de eerste orde. Destijds het belangrijkste nieuws in Frankrijk.

Het bleek geen meesterwerk, zelfs een beetje bagger. De Franse literatuurcritici hebben dat tweede boek mild gerecenseerd. Eigenlijk hebben ze het weggemoffeld, stilletjes onder het literaire tapijt geschoven. Zo hoort het ook. Glorieuze verhalen mogen nimmer door de werkelijkheid worden ingehaald. En ze ontstaan vaak op het terras.

Peter Garstenveld, hoofdredacteur Misset Horeca

peter.garstenveld@reedbusiness.nl

Andere columns van Peter Garstenveld: