artikel

Contractcateringbril

Horeca

Contractcateringbril. Mooi scrabblewoord. Ik kom erop na het jaarfeest van het Koksgilde. Ik zat aan tafel met een instel-lingskok en stelde nogmaals de vraag waarom contract-cateraars geen poot aan de grond krijgen in de zorg.

Contractcateringbril

Het antwoord was eenduidig. In de zorg zijn zoveel mensen met zoveel specifieke eetwensen, die passen niet in de logistiek van de contractcateraar, aldus mijn instellingskok. ‘Dan leveren de cateraars een maaltijd, en dan blijkt die te moeten worden vermalen. DAar denken ze dus niet aan, dat past niet in hun efficiënte logistiek. En voor je het weet, gaat die keuken dan weer open in het ziekenhuis en staat er weer een kok te koken. Daar kunnen ze niet mee omgaan.’ De cateraar druipt af.

Dat valt te snappen. Contractcateraars vechten om centen. In ziekenhuizen lopen de kosten echter al snel met euro’s meer op als de kok zijn koksbuis weer moet aantrekken, en voor je het weet heeft hij nog een hulpje nodig ook. Cateraars trekken zich dus weer terug. De zorg is een bastion waarop de contractcateraars maar geen vat krijgen. Dat is fnuikend. Fnuikend, omdat de zorg door de oplopende kosten schreeuwt om meer efficiency en betere logistiek. Dat kunnen de cateraars bieden. Fnuikend ook, omdat de zorg een groeimarkt is. Welke cateraar wil daar niet induiken?

Er is maar één oplossing. De contractcateraars moeten hun contractcateringbril afleggen. Desnoods een dochterbedrijf opstarten dat zich volledig richt op de zorg. Die tak moet mensen en middelen krijgen om potten te breken. Er zijn immers genoeg ziekenhuisdirecties en directies van zorginstellingen of bejaardencentra die de maaltijdvoorziening willen uitbesteden. Laat de contractcateraars hun expertise eens aanbieden aan deze mensen. Dat kan vanuit een olievlekstrategie. Gewoon een pilot starten met vijf zorginstellingen. Gewoon door een centrale pool van mensen op te zetten voor die zorginstellingen waarmee het personeel over meerdere zorgkeukens efficiënt kan worden ingezet.

Gewoon door in te zetten op meer inkoopvoordeel door de inkoop van de verschillende zorginstellingen te bundelen. Houd het in hemelsnaam simpel. Van daaruit kan de contractcateraar het ‘zorgvak’ leren. Pas dan krijg hij nog meer toegevoegde waarde als hij in zijn expertise inbrengt op het gebied van logistiek en maaltijden. Op het beheersdenken in centen. Want hoe je het ook wendt of keert, het centendenken is topsport. Van topsporters weten we echter ook dat ze tunnelvisie hebben.

Je hoeft geen profeet te zijn om te zien dat hier de kansen liggen. Maar ja, als je je hele dag verdoet met het najagen van centen, hoe kun je dan euro’s investeren in een gouden toekomst? Cateraars slapen vooralsnog. Vanuit de zorg zullen andere partijen volgens bovenstaand model met deze groeimarkt aan de haal gaan. Nog één keer, wordt eens echt wakker centenjagers!

Peter Garstenveld, hoofdredacteur Misset Catering

peter.garstenveld@reedbusiness.nl

Andere columns van Peter Garstenveld: