artikel

De gasten van Westduin

Horeca

Geen hond weet waar Koudekerke ligt, dus is het Golden Tulip Hotel Westduin (4 sterren, 90 kamers) op folders gepositioneerd in Vlissingen. Een goed ijkpunt. Wie er de borden Westduin volgt, is na het passeren van het Russisch Staatscircus vlot op bestemming, al blijkt het hotel toch nog aardig verstopt in de Westduinse bosschages.

De gasten van Westduin

Eef Izeboud senior ontvangt als vanouds in de directiekamer, maar hij zit er niet meer op het pluche. Dat is voorbehouden aan zijn zoons Jules en Eef junior. Senior laat zich, sinds zij de toko doen, steeds minder zien. Neemt alleen in noodgevallen thuis de telefoon aan en maakt nú opvallend snel aanstalten om naar de hotelbar te gaan. Daar vertelt hij bij een pilsje dat hij een ook een punt heeft gezet achter zijn hobby: het opknappen van oude bolides.

‘Ik heb die ouwe rotzooi weggedaan.’Senior (door zijn zoons ‘die man’ genoemd) heeft het pasteltekenen opgepakt en dat leidde tot zijn eigen verrassing tot een gestage stroom Maxima’s: Maxima on main street met wapperende haren, Maxima in monarchistisch keurslijf met mantelpakje en knotje. De lobby van het hotel hangt er vol mee.

In het café staat Brood met een mandje pistolets ervoor. Senior koppelt zijn artistieke gaven, die lang niet gek zijn voor een Zeeuwse hotelboer, aan de actualiteit. Nee, hij had niets speciaals met de rock & roll junkie.

Het licht in de portretten van Izeboud senior is helder en transparant. Een lichtval die ook kenmerkend is voor het restaurant van Westduin, met veel glas in het dak. Zelfs op een zwaarbewolkte dag als deze is de sfeer enigszins zonnig als de gasten voor het ontbijt aanschuiven. Toch zal vandaag geen van hen zich op het strand, maar 50 meter van het hotel verwijderd, neervlijen. En te oordelen naar het weerbericht van Omroep Zeeland kan factor 5 voorlopig in de koffer blijven. Morgen zullen de hotelgasten het moeten doen met 2 zonuren. Een dieptepunt voor de provincie, die er prat op gaat in ons land het meest te profiteren van het oogverblindende hemellichaam.‘

Weer voor een uitsmijter’, is het strenge oordeel van senior, die zijn bloeddruk niet meer laat opjagen door slecht weer. Als het kwik stijgt dan loopt het hotel, dat nu maar half is bezet, in één keer vol, zo heeft de ervaring geleerd.

Schakelaar
Gerd Senftleben en Annette Eppenstein uit Solingen zijn naar Westduin afgereisd om bruin te bakken op het Zeeuwse strand. Senftleben, die in de hotellounge een blik naar buiten werpt: ‘Hadden we maar een schakelaar die we op mooi weer kunnen zetten.’Weinig kans. Maar het tweetal maakt niettemin romantische strandwandelingen, want: ‘Wir kennen einander noch nicht so lange.’Of ze pikken een terrasje om voorbijgangers te beobachten en te becommentariëren.

Commentaar op Westduin en zijn personeel en directie hebben ze echter nauwelijks. Gerd komt al in het hotel sinds 1987. Hij vindt de omgeving ideaal om te onthaasten en op krachten te komen. En in zijn geval is een beetje Erholung ook wel nodig, want hij is bedrijfsleider van de firma Hast, vertegenwoordiger van industriemachines met een hardloper als logo.

Hoewel het hotel in de loop van de jaren flink is uitgebreid (er staat nu een uitbreiding met 23 kamers en 9 congres/feestzalen op stapel), merkt Gerd dat de persoonlijke sfeer is gebleven. Westduin is verschoond gebleven van het massatoerisme waardoor, in zijn optiek, Vlissingen met z’n Hochhaüser wordt verpest.

Het is hem wel opgevallen dat er veel personeelswisselingen zijn geweest in hotel Westduin. ‘Der Wibo’ (Wibo de Vries, die de hotelbar runt) is nog de enig overgeblevene van de oude garde, stelt hij verwonderd vast.

Roddels
Wibo is onmisbaar, stelt Anneke Hauser die met haar man Köbi een paar keer per jaar verblijft in Golden Tulip Hotel Westduin. Anneke groeide op aan de boulevard in Vlissingen, maar woont het grootste deel van haar leven al in Zwitserland in de buurt van Zürich. Het echtpaar Hauser komt naar Zeeland om te fietsen, want in het verticale Zwitserland komen ze niet vooruit.Maar alvorens op het stalen ros te springen, stelt Anneke zich in verbinding met barman Wibo voor de laatste roddels. ‘Als ik met hem heb gepraat, ben ik helemaal bij. Als hij hier ooit weggaat, komen wij niet meer terug.’

Behalve van fietsen houden de Hausers van lekker eten en kennen goede restaurantjes in de buurt: Ter Weijngaert in Middelburg en La Bonne Auberge in Koudekerke. Soms eten ze in hotel Westduin. ‘Maar waar is Roy uit Ambon toch gebleven’, vraagt Anneke zich af, ‘Dat was zo’n voorkomende gastheer.’

Net als Gerd Senftleben komt ook het echtpaar Hauser al jaren in Westduin. Het is hen trouwens opgevallen dat het hotel de laatste jaren wat duurder is geworden, iets duurder zelfs dan vergelijkbare accommodaties in de omgeving. Te duur? ‘Nee’, zegt Anneke, ‘Ze hebben ook steeds vernieuwd.’

Kamer 101
Een recente renovatie heeft een vleugel compleet nieuwe kamers opgeleverd. Jules Izeboud wilde het echtpaar Van Klooster uit Amersfoort ermee verrassen toen ze incheckten en vroegen of ze weer (iedereen schijnt vaste gast te zijn in Westduin) kamer 101 konden krijgen. ‘Ik heb een hele mooie nieuwe kamer voor u, zei hij. En inderdaad, het was een fraai Engels ingerichte kamer. Spiksplinternieuw, niks mis mee, mooier dan 101 waar al jaren niets meer aan gedaan is. Maar ik zei: doe ons toch maar 101. Vanwege het uitzicht, hè. In die nieuwe kamer keken we tegen struiken en een schot aan en in onze vaste kamer hebben we zicht op de duinen en de aanrijroute’, zegt Jeanne van Klooster. Het echtpaar kreeg z’n zin.

Jeanne is met haar Ab voor acht dagen weg van Ab’s transportbedrijf. 30 jaar komen ze nu al in Zeeland en vieren intussen het tweede lustrum in hun favoriete kamer.
Het echtpaar Van Klooster heeft de jonge en vooral ook wilde Jules Izeboud zien opgroeien en waren getuige van zijn ‘uitspattingen’: scheuren met een speedboot op het water en met een cabrio op het strand. En senior? Ab: ‘Tja, die hoort bij de inventaris. Leuke portretten trouwens van Maxima.’

Net als andere vaste gasten viel het de Van Kloosters tijdens hun bezoek vorig jaar op dat er nogal wat personeelswisselingen waren geweest. Jeanne: ‘Toen ik binnenkwam, dacht ik: de tent is overgenomen. Maar toen zag ik ineens Jules en de barkeeper.’

Personeelswisselingen of niet, mevrouw krijgt bij ieder bezoek nog steeds haar extra kussen, zonder erom te hoeven vragen. Kortom; het is en blijft knus. Het echtpaar Van Klooster is echter wel huiverig voor de uitbreidingsplannen van Westduin. ‘Het hotel zit halfvol en dan zúlke plannen. Dan moet je wel lef hebben.’

Kleine maatjes
Meneer Holleman (Teun, 75) sukkelt bepakt en bezakt de hoteltrap af. 28 jaar werk als vorkheftruckchauffeur hebben hem er niet mobieler op gemaakt. Bovendien is hij suikerpatiënt, heeft hij het aan zijn hart en aan zijn longen. Maar dat is nog niks vergeleken bij zijn vrouw Francine (70), thuis in Oude-Tonge op Overflakkee. Zij is twee jaar geleden, toen Teun met zijn brommobiel (max. 40 km) stond te tanken, gevallen tijdens een toiletbezoek. Ze is nu nog steeds niet op de been. Daarom is ze er niet bij.

Jarenlang kwam het echtpaar Holleman in de zomer een paar dagen naar Hotel Westduin. En nu komt Teun alleen, voor één nacht. De jaarlijks ruim zes uur durende tocht van Oude-Tonge naar Vlissingen legt hij niet langer voor de lol af. Hij moet in de stad namelijk ‘boodschappen’ doen. Dat betekent zoveel als een beha voor zijn vrouw kopen. Teun houdt triomfantelijk een plastic tas van de firma Hunkemöller omhoog: ‘Bij ons op het dorp hebben ze alleen van die kleine maatjes.’

Teun Holleman heeft net goed ontbeten en is klaar voor de thuisreis. Het is half tien. ‘Als het een beetje meezit, ben ik vanmiddag om vier uur thuis.’
Heeft hij nog iets aan te merken op het hotel? Dan mag hij het nu zeggen. ‘Nee hoor, ze zijn hier erg goed voor me. Vooral die kleine (Jules Izeboud, red.) heeft me altijd goed geholpen.’

Speelhoek
Het is even zoeken, maar hotel Westduin herbergt ook gasten die voor het eerst in het hotel logeren. Mart en Conny van Dorst met de kleine Sylvain (1) bijvoorbeeld. Mart is als marketeer actief op de West-Europese markt voor textielproducten en vloerbedekking, Conny is textielontwerpster. Het gezin woont in Kalmthout bij Antwerpen. Het is drie kwartier rijden naar Westduin.

De Van Dorsts zijn globetrotters, vooral zakelijk. Mart heeft wereldwijd in zeker 900 hotels ‘van Hannover tot Las Vegas’ de nacht doorgebracht.
Ze vinden het heerlijk om zich in de zomervakantie met de kleine terug te trekken in een omgeving ‘waar de tijd stil heeft gestaan.’ Ze genieten van de ‘kneuterigheid’ van dit stukje Walcheren en van het feit ‘dat hier geen muggen zijn’. En ook al ziet het er buiten dreigend uit: ‘Het is mooi weer om te lopen.’

Ze zijn inmiddels getraind in het beoordelen van hotels, maar de laatste tijd zijn er andere aspecten belangrijk, dingen die er tijdens een zakenreis niet toe doen. Het heeft allemaal met Sylvain te maken. Conny van Dorst mist een speelhoekje in het hotel en speelwerktuigen op het hotelterrein. Ofwel een mogelijkheid voor pa en ma om de handen vrij te hebben, terwijl ze de kleine niet uit het oog verliezen.

Mart en Conny, die met een tussenpoos van week waarin ze gaan zeilen, twee weken in Westduin verblijven, hebben het management van hun bevindingen op de hoogte gesteld. Mart heeft meteen een suggestie gedaan om in het hotelcafé een houten vloer te leggen en die te bestrooien met strandzand. ‘En dat is nog wel tegen mijn broodwinning in.’

Conny vindt dat Hotel Westduin meer van z’n omgeving moet binnenhalen door de kleurstellingen te baseren op duinen, strand, water en lucht. ‘Waarom niet wat blauw in de kamers gebracht?’
Het terras nodigt niet uit, vindt ze en de zitjes bij de kamers op de begane grond doen te veel denken aan de tijd dat Westduin een budgethotel was: ‘Je zit op straat.’

Maar er is ook nog wat positiefs te melden. De kamers zijn tot in de details afgewerkt. ‘Over alles is nagedacht.’En Conny is gecharmeerd van de bordjes op de kamerdeuren met het verzoek de lampen bij het verlaten van de kamer uit te doen. Minder opgetogen is ze over het feit dat tijdens het diner gisteravond tot vervelens toe dezelfde cd met ‘James Last-achtige muziek’ voorbij kwam. ‘Zet ’s ochtends de radio en draai ’s avonds klassiek.’

Vol lof tot slot zijn de Van Dorsts over de properheid van het hotel. Conny: ‘Schoon is hier ook écht schoon. Mart: ‘Als het in een hotel niet schoon is, zijn we binnen twee minuten weg.’Conny: ‘Ja, een hotelkamer moet er onbewoond uitzien.’

En wie zijn de Izebouds?

De Izebouds zijn nuchtere Zeeuwen met cynische trekjes. Ze lachen weinig. ‘Genoeg gelachen voor vandaag’, zegt Jules Izeboud na een fotosessie vóór het hotel met een hoog say cheese-gehalte.Eef Senior (57) is nog wel eigenaar van de zaak, maar Jules (26) en Eef junior (34) hebben de dagelijkse leiding.
Jules en Eef junior hebben allebei middelbare hotelschool gedaan in Middelburg. Eef senior was, voor hij begin jaren ‘80 Westduin bouwde, manager van het Strandhotel in Vlissingen.