artikel

De valse start van John Mullins

Horeca

De eerste flirt van Max Massen met het pand aan de Wijckerbrugstraat dateert al van 1994. De ondernemer zat in Geleen, met zijn bierspecialiteitencafé Maximiliaan, maar wilde eigenlijk naar Maastricht. Een Ierse pub in die stad leek hem wel wat.

De valse start van John Mullins

Mij was ter ore gekomen dat er een pand te huur kwam aan de Wijckerbrugstraat in Maastricht. Ik heb de brouwer gebeld, de drankenhandel gebeld, maar het gerucht werd overal ontkend. Toen ben ik naar de eigenaar gestapt en wat bleek: het pand was inderdaad te huur en het bedrijf te koop. Maar net toen ik ter zake wilde komen, kreeg ik te horen dat de eigenaar het toch maar niet wilde verkopen. Als hij ooit op zijn besluit terug zou komen, dan was ik de eerste die hij zou bellen.

En dat gebeurde, ruim twee jaar later. In 1997 kon Max alsnog in onderhandeling; het te koop aangeboden restaurant was inmiddels echter flink in omzet achteruitgehold en de klad zat er behoorlijk in. ‘Maar dat interesseerde me niet. Ik wilde toch een heel ander type zaak beginnen en de hele inboedel eruitvegen, dus ik besloot er voor te gaan.’

Huilen
Het café in Geleen werd verkocht, de zaak in Maastricht overgenomen, inclusief inboedel. ‘Dat klinkt nu heel koel zo, maar ik kan je vertellen dat ik, toen ik het voorlopige koopcontract had getekend, in m’n eentje de Sint Servaasbrug ben opgelopen en daar een potje heb staan huilen. Van puur geluk. Eindelijk werd mijn droom bewaarheid.’

Maar toen moest alles eigenlijk nog beginnen. Zes weken had Max Massen besteed aan het maken van een business- en financieringsplan. Twee banken kregen dit plan op hun bureau.’Ik deed al langer zaken met de Rabobank, maar het leek me zinvol bij de ABN-AMRO ook eens een financieringsofferte aan te vragen. ABN-AMRO liet meteen weten met ons in zee te willen, de Rabobank deed er wat langer over. Uiteindelijk hebben we besloten toch maar weer voor de Rabo te kiezen; beide offertes ontliepen elkaar niet veel en met de Rabobank hadden we eigenlijk al jaren goed zakengedaan. Ik raad startende ondernemers overigens wel aan eveneens meerdere banken te benaderen en offertes aan te vragen. Dat kan heel verhelderend werken.’

In het businessplan was ruimte gemaakt voor 400.000 gulden aan interieurkosten. Daar rees al een eerste probleem. Nog voordat de sleutel in zijn bezit was, had Max drie Ierse interieurbedrijven laten komen om offertes te maken. ‘Maar in de maanden daarna steeg de Ierse pond met ruim 10 procent. De offertes waren in ponden en overstegen dus ineens ruimschoots mijn budget. Dat was een flinke tegenvaller.’

Andere tegenvaller was dat alle elektriciteits- en aanverwante kabels omgelegd moesten worden. ‘Daar hadden we dus in eerste instantie geen rekening mee gehouden. Die kabels liepen dwars door de zaak en moesten voor John Mullins Irish pub netjes weggewerkt worden. Dat betekende ook een extra investering van ƒ15.000,-‘’

Inventarislijst

Waar Max zich naar eigen zeggen echt in vergist heeft, is het opmaken van de inventarislijst. ‘Ik nam dus een zaak over met de complete inboedel erin. Dan krijg je een lijst waarop onder meer de apparatuur is beschreven die je overneemt. Maar in ons geval waren die omschrijvingen veel te summier. En er stonden ook wat zaken in die achteraf niet bleken te kloppen. Zo was er sprake van de overname van een airco-installatie. Maar achteraf bleek dat die airco nog lang niet afbetaald was. De eigenaar is hem eruit komen halen en wij konden voor veel geld een nieuwe laten installeren.’

Advies van Max Massen aan collega’s is dus in ieder geval om zeer secuur te werk te gaan bij het maken van de inventarislijst. ‘Noteer merken, types, serienummers, garantietermijnen, alles. Want de ene koffiezetter is de andere niet en een afwasmachine uit 1989 is heel iets anders dan een apparaat uit 1998.’

Ik ben gewoon te gretig geweest’, analyseert hij achteraf. ‘Ik wilde zo graag, dat ik allerlei dingen over het hoofd heb gezien. Ik denk dat ik zeker een halve ton goedkoper uit had kunnen zijn als ik alles wat beter op papier had laten zetten. Nou ja, daar leer je van, de volgende keer zou ik het anders doen.’

In totaal heeft de verbouwing van John Mullins Irish pub zo’n acht weken in beslag genomen. Het grootste gedeelte van deze verbouwing is door Ierse interieurbouwers gedaan. ‘Dat was dus ook even wennen. In Ierland werken bouwvakkers niet op uurbasis, zoals in Nederland, maar op projectbasis. Dat betekent dat ze zes dagen per week komen werken en flink doorpezen. Ook ‘s avonds waren ze regelmatig nog aan de slag. Zo’n beetje iedere week arriveerde er een container met materiaal vanuit Ierland. Dan kon er weer een fase afgerond worden. Iedere keer was het weer spannend of zo’n container op tijd zou aankomen.’

Vergunningen
En de vergunningen? Geen ondernemer die ooit van start gaat zonder de nodige problemen te hebben ondervonden met de gemeente inzake vergunningen. Ook Max Massen kende dergelijke problemen. ‘Wat betreft het interieur was het allemaal niet zo’n probleem. Daarvoor had ik de vergunningen vrij snel bij elkaar. De gevel gaf veel meer ellende. Ik had in Ierland al een schitterende Ierse pub-gevel laten fabriceren. Die ligt nu nog steeds ergens in de garage. Afgekeurd door de schoonheidscommissie. Paste niet in het straatbeeld.’

In dat straatbeeld zit de pub van Max Massen ingeklemd tussen moderne glazen gevels van enerzijds Prénatal en anderzijds Jamin. ‘Maar mijn authentiek Ierse pub-gevel mocht niet. De gevel moest aan bepaalde kleuren en materialen voldoen; mij prefabgevel deed dat niet en was dus niet goed, hoe mooi ook.’

Om toch nog op tijd een Iers aandoende gevel te realiseren, zijn Max en zijn maten midden in de nacht op de ladder gekropen om de gevel donkergroen te schilderen. Zo ontdoken ze het spiedend oog van de gemeenteambtenaar. ‘Het is nog wel te zien hoor; helemaal netjes ziet dat schilderwerk er niet uit. En helemaal volgens de regels is het dus ook niet. Maar als het aan de gemeente zou liggen, was ik waarschijnlijk nu nog bezig vergunningen te regelen. En daar kun je als zelfstandige nu eenmaal niet op wachten.