artikel

Drie Gezusters

Horeca

Het is maandag 17 september 2001 als ’s ochtends vroeg de verkoop van horecabedrijf De Twee Heeren in Tilburg aan Sjoerd Kooistra wordt bekrachtigd. De horecaondernemer ‘in het groot’ houdt niet van halve maatregelen. Nog diezelfde middag ligt het complete interieur op straat. Drie maanden en meer dan € 1 miljoen verder is het pand getransformeerd tot een Drie Gezusters. Misset Horeca volgde de metamorfose van begin tot eind.

Drie Gezusters

Twee dagen voor de officiële opening lijkt de gestelde deadline onhaalbaar. Het is 11 december en de stoelen en krukken staan nog hoog opgestapeld op diverse plaatsen in de zaak. Omwikkeld met folie. Er wordt nog volop getimmerd, gezaagd en gepoetst. In het midden van de zaak is provisorisch een steiger gefabriceerd die het voor een aantal schilders mogelijk maakt het hoge plafond nog een kwastje te geven. ‘We dachten dat we daar mee klaar waren. Maar laatst kwam mijnheer Kooistra binnen en die vond de kleur toch niet mooi. Het moest dus opnieuw’, verklaart Robin Bliault van interieurontwerper Scorpio Design.

Op de eerste verdieping is een begin gemaakt met het inrichten van de bar. Kratjes Dommelsch Ice en het lokaal gebrouwen La Trappe trappistenbier wachten om in de koeling te worden gezet. Zeker vijf bedrijven zijn gelijktijdig bezig met de laatste loodjes. Diverse bestelbusjes staan schots en scheef op de stoep geparkeerd. Een enorme luifel wordt tegen de gevel geplaatst. In het provisorisch ingerichte kantoor instrueert één van de twee bedrijfsleiders het personeel over de dienstroosters. Bliault lacht om de vraag of het allemaal wel op tijd gaat lukken. ‘Tuurlijk’, zegt hij met zelfvertrouwen. ‘Al heb je zes maanden bouwtijd. De laatste vier dagen zijn altijd chaotisch.’

Kopenhagen
Bliault weet waar hij over spreekt. Twaalf jaar geleden ging hij samen met echtgenote Ageeth van start met Scorpio Design. Naast een ontwerpbureau voor horeca-interieurs is Scorpio de Nederlandse distributeur van het Engelse interieurbedrijf Andy Thornton. Specialist in nostalgische interieurgoederen. In de buurt van Leeds beschikt dit bedrijf over een meer dan 4000 m2 tellende showroom / magazijn. Regelmatig maken Bliault en Kooistra de oversteek om te ‘sneupen’ tussen de goederen.

De hectische taferelen van deze dag zijn dan ook niet nieuw voor Bliault. Verspreid over Nederland richt hij horecabedrijven in. Niet alleen voor Sjoerd Kooistra. Al is de Groninger ondernemer inmiddels wel één van de grootste klanten van Scorpio geworden. Een contact dat toevallig tot strand kwam. ‘Een paar jaar geleden was Kooistra in Kopenhagen om er de interieurs van een paar nieuwe horecabedrijven te bekijken. Niet veel later staan wij op de beurs in Rosmalen, en de catalogus van Andy Thornton in onze stand ligt opengeslagen op de pagina waarop foto’s van die bedrijven staan. Kooistra loopt langs onze stand, ziet dat, en zo raakten we aan de praat.’ Inmiddels richtte Robin Bliault drie van de vier Drie Gezusters in die Nederland telt. Alleen de eerste Drie Gezusters in Groningen is nog van Kaja. Al zegt Bliault dat zijn bedrijf in een later stadium wel een aantal uitbreidingen heeft gedaan. De vijfde vestiging, die volgend jaar in Den Bosch moet komen, ligt op de tekentafel.

Toeval
Maar zover is het nog niet. Eerst Tilburg. De jongste vestiging beleefde met een ‘free drinks for all’-avond zijn officiële opening. In minder dan drie maanden transformeerde het hoekpand tot een Drie Gezusters. Het bedrijf, waarvan het concept door Bliault wordt omschreven als ‘best rustig overdag, maar ’s avonds volop swingend’, is de eerste kennismaking van Tilburg met Sjoerd Kooistra. ‘Tuurlijk gaat het een paar collega’s omzet kosten. Maar het gros van de reacties is positief. De aantrekkingskracht van dit bedrijf komt ten goede aan het hele plein.’En wie had dat eind augustus kunnen denken? Robin Bliault en Sjoerd Kooistra maken een rondje door de stad. Eigenlijk komen ze voor café Restaurant De Korenbeurs op het Heuvelplein. Maar als ze niet veel later op het Piusplein aankomen, verandert Kooistra van gedachten. Bliault: ‘Alle zaken zaten bomvol, maar in De Twee Heeren was het nagenoeg leeg. Ik ben zelf jarenlang horecaondernemer geweest in Breda, dus ik kende de locatie. Vooral van toen het nog Cher heette. Het interieur zag er mooi uit, maar iets klopte er niet. De ontwerper bouwde voorheen voornamelijk woninginterieurs. En dat straalde het pand een beetje uit. Mooi, maar minder geschikt voor horeca. Vervolgens speelde het toeval een rol. De zaak was al op de markt, en de makelaar waarmee we hadden gesproken voor het eerste bedrijf had ook De Twee Heeren in portefeuille. En dan gaat het heel snel.’

Uitgesproken mening
Robin Bliault stapt over de bouwmaterialen heen. Wijst op een grote open haard, omgeven door houtsnijwerk. ‘Kostte 20.000 pond. Maar Kooistra vond hem mooi en wilde hem hebben. Dat typeert hem. Het lijkt impulsief wat hij doet, maar als hij iets mooi vindt, dan is hij daarin heel uitgesproken. Andersom trouwens ook. Er zijn wel eens zaken die financieel of technisch te gek zijn. Al is technisch dan vaak een groter probleem dan financieel. Zo zal een ovale of S-vormige draaibar er ooit nog wel eens komen. Alleen weten we nu nog niet hoe.’

In de vide attendeert Bliault zijn bezoeker op een lampensteun aan het plafond. ‘Vijf jaar geleden ontworpen voor Euro Disney in Parijs. De exclusiviteit is nu verlopen en daarom mogen we hem hier toepassen.’ De net al genoemde draaibar is inmiddels een bekend verschijnsel in de Drie Gezusters. De zaak in Tilburg heeft er twee. Eén in het achterste gedeelte op de begane grond, de tweede op de eerste verdieping. Om deze laatste aan te kunnen leggen was het optisch nodig om hier een toiletblok te verwijderen. Bliault: ‘Het sterkste punt van een Drie Gezusters is de verscheidenheid aan sfeer binnen één bedrijf. Er zijn wel eens mensen die de vergelijking met een Ierse pub maken. Maar we proberen een Ierse tint juist te vermijden. Ik heb zelf een keer zo’n type zaak ingericht. En die was al snel vernederlandst. Dat risico willen wij niet lopen.’

Niet lastig
Misschien niet Iers, maar dan heeft de zaak toch onmiskenbaar een Engelse touch. De decoratieve boeken langs de wanden geven de zaak het karakter van de zitkamer van Ollie B. Bommel. Een effect dat bovendien wordt versterkt door de donkerbruine lambrisering en de antieke interieurdelen die her en der opduiken.Het nostalgische interieur herbergt echter een multifunctioneel horecabedrijf. Een Drie Gezusters kan daarom het best worden getypeerd als een Londense pub die echter een disco en een feestcafé in zich herbergt. Waar het overdag rustig zitten is, maar waar ’s avonds de omzet tot grote hoogte moet worden opgestuwd. En dat kan alleen maar als er veel, heel veel mensen binnenkomen.

‘Een klant in de Drie Gezusters heeft altijd wat te zien’, doet Robin Bliault een deel van de inrichtingsfilosofie uit de doeken. De opmerking heeft niet alleen betrekking op de wanden vol schilderijtjes en de diverse televisietoestellen waarop clips te zien zijn. Door een vernuftige manier van inrichten hebben de klanten een optimaal zicht op elkaar. Doorkijkjes en spiegels op strategische plaatsen creëren zichtlijnen in het bedrijf. Zo is de vaste bar, die pal na de ingang is geplaatst, niet alleen onmisbaar op drukke zomerdagen; ook zijn vanaf hier de bezoekers op de eerste verdieping te zien. En andersom. ‘Zien en gezien worden. Dat blijft toch het spel in de horeca’, verklaart Bliault.

Zeker twintig keer is de grote baas binnen komen wandelen tijdens de verbouwing. Bliault ervaart dit niet als lastig. ‘Nee. Kooistra is niet voor niets zo groot geworden. Het oog van de meester. Hij heeft een ongelooflijk gevoel voor interieurs en wat er in de mode is. Maar ook de slagvaardigheid om direct te handelen. En als ik ideeën heb, staat hij daar ook zeker voor open. Als ik ze maar goed weet te beargumenteren.’Volgens Bliault heeft het zo zijn voordelen dat zijn klant over de nodige financiële middelen beschikt. ‘Kooistra reist veel. We zijn nu bezig met lampen die hij in een hotel in Costa Rica heeft gezien. Hij omschrijft dan hoe ze eruit zien en wij moeten proberen ze te krijgen. En als ik er hier niet uit kom, vlieg ik er desnoods heen om de leverancier te achterhalen.’

Tevreden en trots
Met de finale in zicht zit het werk van Robin Bliault er bijna op. De laatste zes weken voor de opening diende hij als intermediair tussen de Engelse interieurbouwers van Andy Thornton en de Hollandse bouwploeg. Volgens Bliault werd in deze periode dankzij non-stop doorbouwen het werk van pakweg twaalf weken verzet. ‘Voor de Engelsen is dat interessant. Ze bouwen zo een enorme hoeveelheid overuren op die ze eenmaal thuis weer om kunnen zetten in geld of vrije tijd.’ En als alles klaar is? ‘Ja, tevreden en trots’, antwoordt Bliault. ‘Het is ook altijd een mooi moment als de sleutels aan de pachter worden overhandigd. Als de zaak open is, kom ik vaak nog een paar keer kijken. Het is heerlijk om in een hoekje te zitten en de reacties te horen van de mensen die voor het eerst binnenkomen. Soms zakt de mond open van verbazing. En dan kun je alleen maar tevreden zijn.’