artikel

Droomappartementen aan zee

Horeca

Zeven jaar lang heeft Pim Aronson, eigenaar van restaurant De Zonnehoek in Overveen, gestoeid met de bureaucratie om een vergunning te krijgen voor het realiseren van zijn droom. Résidence Bloemendaal aan Zee: zes hotelappartementen met het mooiste uitzicht op zee, gebouwd met de beste materialen. En met een opvallend interieur van stylist Robert ten Hoope. Onlangs zijn ze opgeleverd. Aronson: ‘Ik heb geen enkele concessie gedaan aan kwaliteit.

Droomappartementen aan zee

Twaalf jaar zou het duren eer de laatste stempel op de bouwvergunning stond. Uiteindelijk hoefde Pim Aronson ‘slechts’ zeven jaar door het mijnenveld van de bureaucratie te manoeuvreren voordat de eerste steen kon worden gelegd. ‘Het is dus meegevallen’, constateert hij niet zonder ironie. ‘Hoogtepunt’ in de ambtelijke voorwaarden was de eis om rekening te houden met een reuzenvloedgolf die één keer in de drie- tot vierduizend jaar vanuit de Noordzee het lage land zou belagen. De bouweisen aan de hotelappartementen waren dan ook uitzonderlijk streng. Ze golden vooral voor de fundering. Die moest in segmenten worden aangelegd. Mocht de golf komen, dan zou het appartement in delen wegspoelen. Volgens de voorschriften is dat veiliger voor de omgeving dan wanneer het complex in zijn geheel door de zee zou worden verzwolgen. De kwaliteitseisen van Aronson deden niet onder voor de bouweisen. Alleen met de meest duurzame materialen is gewerkt. Aronson: ‘De muren zijn van kalkzandsteen. Dertig centimeter dik. Te vergelijken met kasteelmuren, zodat je echt geen last hebt van geluiden van je buren. De kozijnen zijn van hardhout, de spijkers van roestvrij staal, de ramen met dubbelglas enzovoort. Ik wilde gewoon het perfecte hotelappartement maken.’

Classificatie
De appartementen zijn een kruising tussen vakantieappartement en hotelkamer. Voor marketingdoeleinden zou het beter zijn er een hotel van te maken. Maar de belangrijkste reden voor Aronson om daar vanaf te zien is dat hij niet kan werken met de normen van de Benelux Hotelclassificatie. ‘Het comfort en de faciliteiten zitten op het niveau van ‘vijfsterren plus’. Alleen, als deze kamers geclassificeerd zouden moeten worden, krijgen ze niet meer dan drie sterren, vanwege het ontbreken van een nachtportier en dergelijke. Dat wil ik niet omdat je de consument dan een verkeerd beeld geeft van je product. Vandaar de keuze voor appartementen. Wel met fullservice indien gewenst. We bezorgen eten en drinken op de kamer, er is ISDN geïnstalleerd voor het werken met de laptop, er is een wasserijservice, het kan allemaal. Ik geloof dan ook dat fullserviceformules de toekomst hebben.’
Voordat de bouwvakkers de cementmolen lieten draaien, heeft Aronson een reis gemaakt langs de kust. Van Den Helder naar Den Haag, via Zeeland en België tot in Noord-Frankrijk. Hij wilde er zeker van zijn dat er nergens vakantieappartementen zo dicht aan zee staan. ‘Ik ben een beetje gek. Maar als ik zeg dat de ligging uniek is, moet de ligging ook uniek zijn. Ik weet nu dat ik de waarheid spreek. Appartementen die dertig meter van zee staan zoals deze, ben ik nergens tegenkomen.’

Basisidee
Het bouwen is één ding, inrichten is een ander verhaal. Aronson zocht contact met stylist Robert ten Hoope van Ten Hoope Textiles. Aronson: ‘Ik had een basisidee. Belangrijk voor mij was dat de appartementen een warme sfeer moesten hebben en dat ook geen enkele concessie mocht worden gedaan aan de kwaliteit van de te gebruiken materialen. Ik word gestoord van het zogenaamde comfort dat luxe hotels bieden voor vierhonderd gulden per nacht. Als de buurman zijn neus snuit, heb ik daar last van, zo dun zijn de wandjes. Als ik ‘s nachts naar het toilet moet, blijft de afzuiging doorbrullen als ik al in bed lig. En het toilet in de badkamer is voor mij een gruwel. Dat moest hier allemaal veel beter. Privacy, luxe, warm en vooral stijlvol waren de steekwoorden.’

Styling
Robert ten Hoope mocht zich uitleven. Ten Hoope heeft in de loop der jaren zijn activiteiten uitgebreid. Was hij eerst alleen ontwerper en maker van tafellinnen en beroepskleding voor koks en gastheren, inmiddels richt hij al enige jaren ook restaurants in. Hij heeft tot nu toe zo’n twintig bedrijven gestyled, waaronder Spandershoeve in Hilversum, Kaagjesland in Reeuwijk en recentelijk nog Christian in Leidschendam, een restaurant met een uitgesproken karaktervolle inrichting. Voor het eerst kreeg hij de kans hotelappartementen in te richten.
Ten Hoope: ‘Hoe ik werk? De opdrachtgever heeft een idee en ik heb een idee. Van mijn idee schrikt de opdrachtgever altijd. Dat is goed, want ik wil wat losmaken, ik ga verder dan hij wil. Op basis van mijn uitgangspunt gaan we praten en meestal doe ik dan iets water bij de wijn. Maar tot een bepaald punt. Ik moet namelijk ook zelf achter de inrichting kunnen staan, de overtuiging hebben dat het gaat werken.’ Ten Hoopes doelstelling is de ondernemer ‘rendement te verschaffen door inrichting’. Hij ergert zich aan ontwerpers die vooral hun eigen esthetisch ei leggen, zonder rekening te houden met de markt en de ondernemer. ‘De inrichting moet passen bij de persoonlijkheid van de ondernemer en de commerciële doelstelling van het bedrijf.’

Kleurenman
De zes hotelappartementen van Résidence Bloemendaal aan Zee kenmerken zich qua styling door ‘eenheid in verscheidenheid’. Alle appartementen zijn anders ingericht maar toch lijken ze op elkaar, als broers en zussen van één gezin. Ten Hoope – ‘ik ben een kleurenman’ – heeft gewerkt met zes basiskleuren waarmee hij in de appartementen varieert. Hij tekende voor het totale concept: vloerbedekking, gordijnen, meubels, verlichting, inrichting van de badkamer, kleurstelling, materiaalgebruik.
‘Ik wilde vooral een warme sfeer neerzetten met speelse elementen. Kijk naar de vloerbedekking. Standaard wordt een kleur kamerbreed neergelegd. Degelijk maar saai. Dat hebben we doorbroken door er een andere kleur karpet in te brengen. In badkamers van hotels zie je vaak witte tegels. Doet zeer aan je ogen en voelt kil aan. Daar hebben we speelse elementen ingebracht met sfeerverlichting en tegels met een patroon. Dan krijg je iets wat mensen zoeken: warmte. Ik vind dit een voorbeeld van hoe hotels hun kamers zouden kunnen inrichten’, meent Ten Hoope zelfbewust.
Waarom vindt hij dat? ‘Omdat mensen houden van kleuren. Je denkt misschien dat het niet zo is. Tot we zes jaar oud zijn spelen we met kleurtjes en dat doen we pas weer als we 65 zijn; dan gaan we ineens weer schilderen. In de periode daartussen kleden we ons in driedelig grijs en durven we alleen met onze stropdas kleur te bekennen. Dat is triest omdat het een menselijke behoefte ontkent. Mensen zijn dol op kleuren, het is ze alleen afgeleerd.’

Sparren
Aronson kijkt terug op een geslaagde samenwerking met de stylist. ‘Als ondernemer let je er niet alleen op of iets mooi is. Het moet ook praktisch en duurzaam zijn. De vloerbedekking kan wel prachtig zijn, maar als er koffie op valt, moet die vlek makkelijk te verwijderen zijn, want over drie jaar moet het er ook nog netjes uitzien. Dus hebben we samen koffie op de vloerbedekking gemorst en gekeken of de vlek eruit te halen was. Zoiets noem ik met elkaar sparren. En dat zocht ik.’
De reacties van de eerste gasten zijn volgens Aronson boven verwachting. ‘We hebben hier mensen gehad uit de racewereld van Formule 1, die overal in hotels logeren. Ze vonden dit een van de mooiste plekken waar ze ooit hebben verbleven’, zegt Aronson, die ook al heeft meegemaakt dat een Duitse toerist voor de komende vijf jaar een maand in het hoogseizoen heeft geboekt. Café-restaurant De Zonnehoek steekt intussen flets af tegen de appartementen. Aronson: ‘Dat klopt, maar we gaan ook het restaurant volledig nieuw optrekken. De plannen daarvoor zijn uitgewerkt. Het moet liefst voor de zomer van volgend jaar gereed zijn.’