artikel

Een gemixt team werkt ’t best

Horeca

Als vrouwen de overhand hebben binnen een bedrijf, krijg je veel ‘gemiep’ maar bij een mannelijke dominantie heb je weer last van een machocultuur met foute grappen. Nee, een leuke mix, dat levert de beste sfeer in het bedrijf op. Daarover zijn de vrouwelijke directeuren van drie partycateringbedrijven het roerend eens. CM sprak met Lieke Kamphuis van S’Amuse uit Groningen, Annelies Hoskam van De Traiteur uit Zaltbommel en Ria Joosten van het gelijknamige cateringbedrijf uit het Limburgse Neer over de verschillen tussen mannen en vrouwen als het gaat om het leiden van een partycateringbedrijf.

Een gemixt team werkt ’t best

Nederland kent maar een handvol full service partycateringbedrijven waar een vrouw de scepter zwaait. Waarschijnlijk omdat het keihard werken is op onregelmatige tijden waardoor de combinatie met een gezinsleven op z’n zachts gezegd lastig is. Toch lijken vrouwen bij uitstek geschikt voor het beroep van partycateraar. Het appelleert immers aan typisch vrouwelijke eigenschappen als: inlevingsvermogen, verzorgen, veel dingen tegelijkertijd organiseren en oog voor details. Daar staat tegenover dat vrouwen minder letten op de zakelijk dingen, op de cijfers onder de streep. En het moeilijker vinden om dingen los te laten, nee te zeggen. ‘Je wilt zo graag dat ’t leuk is, dat het feest geslaagd is dat je gauw doorschiet in nog mooier, nog perfecter terwijl het financieel niet altijd verstandig is.’

Rolbevestigend
Ons gesprek begint met het klassieke vooroordeel dat vrouwen niet kunnen kaartlezen. We schamen ons allemaal dood als een van de gesprekspartners vanuit de auto opbelt dat ze de afgesproken ontmoetingsplek, een restaurant langs de A1, niet kan vinden. Dit is zo rolbevestigend! Maar verder is er weinig onhandigs aan deze drie vrouwen te bespeuren. Alledrie leiden ze al jaren een bloeiend partycateringbedrijf en weten ze heel goed waar Abraham de mosterd haalt. Elk heeft een heel eigen visie op het vak en een duidelijke bedrijfsfilosofie. Wat doen vrouwen volgens hen anders dan mannen?

Lieke Kamphuis: ‘Ik denk dat vrouwen minder afstandelijk zijn, zowel naar opdrachtgevers als naar het personeel toe. Meer inlevingsgevoel hebben, eerder snappen wat een opdrachtgever bedoelt, welke sfeer een feest moet hebben.’

Ria Joosten: ‘Ja, vrouwen luisteren beter en voelen snel aan wat een klant wil. De insteek is minder zakelijk.’

Lieke Kamphuis: ‘Dat merk ik ook bij de bestuursvergaderingen van de nieuwe vereniging van partycateraars. Mannen hebben toch de neiging wat theoretisch tegen dingen aan te kijken, terwijl ik, als enige vrouw in het bestuur, vooral de praktische zaken wil regelen. Ik vind het bijvoorbeeld heel belangrijk dat leden waar voor hun geld krijgen, advies krijgen bij problemen waar ze tegenaan lopen. Heel concreet. Terwijl de mannen zich meer druk maken om abstractere zaken als CAO’s, wetgeving en lobbyen. Daarom vind ik het zo belangrijk dat er een vrouw in het bestuur zit.’

Annelies Hoskam: ‘Vrouwen weten heel goed wat ze willen, tot in de details. Welke kleur de servetten moeten hebben bijvoorbeeld. Ik zelf ga daar ook heel ver in. Laatst moest ik een bruiloft cateren waarbij ik ook de bruidstaart verzorgde. Toen bedacht ik dat het wel mooi zou zijn als de rozen op de taart dezelfde kleur zouden hebben als de bloemen van het bruidsboeket. En vervolgens kreeg ik het idee dat het wel prachtig was als er een pad van allemaal rozenblaadjes vanaf de taart naar het bruidspaar liep. Het was schitterend maar wat dat aan rozen gekost heeft, dat wil je niet weten… want die post had ik van tevoren niet begroot. Mijn partner, die ook mijn zakelijke partner is, probeert me dan een halt toe te roepen maar ik ben niet meer te stuiten. Wil zo graag dat ’t mooi is.’
‘Ik kick ook vreselijk op mooie stofjes en mooie schalen’, bekent Ria Joosten. ‘Let veel meer op mooi dan op praktisch. Ben niet te houden als ik bij de groothandel ben, dan koop ik meters stof omdat de kleur zo mooi past bij een bepaald servies.’

Opdrachtgevers
Of ze in het omgaan met opdrachtgevers voordeel hebben bij hun vrouwzijn, daarover twijfelen ze alledrie. ‘Ik heb wel eens vier uur met een moeilijke klant om de tafel gezeten om een partij binnen te halen’, vertelt Lieke Kamphuis. ‘Het leek net een sollicitatiegesprek. Maar ik kreeg de opdracht uiteindelijk wel omdat ik volgens de klant het best snapte wat de bedoeling was.
Ook Ria Joosten heeft niet het idee dat ze ooit en party wel of niet kreeg omdat ze een vrouw is. Wel heeft ze meegemaakt dat op beurzen haar man aangesproken werd als de baas.
Annelies Hoskam heeft zelfs liever met mannelijke opdrachtgevers te doen. Die zijn volgens haar minder kritisch, minder lastig dan vrouwen. Maar de kick van het vak zit voor haar toch in het feit of opdrachtgevers achteraf zeggen dat het een goed feest was. ‘Van niets iets maken.’

Personeel
Over de vraag of vrouwelijke bazen anders omgaan met hun personeel zegt Ria Joosten dat ze terdege rekening houdt met wat haar mensen zelf willen en niet alleen met wat zij aan ze heeft. Doorgroeikansen bieden die zijn afgestemd op hun levenssituatie. Ook besteedt ze veel aandacht aan de sociale aspecten; bijvoorbeeld hoe ’t met zieke ouders van haar medewerkers staat. En ze eten op haar bedrijf ’s middags allemaal samen. ‘Maar’, zegt ze, ‘ik krijg ’t terug al die energie die ik in mijn mensen stop. Ik heb een geweldig team met heel weinig verloop.’

Annelies Hoskam vertelt dat ze ook altijd heel meelevend met haar personeel was. ‘Maar ik ben een paar keer heel erg teleurgesteld door medewerkers. Had ik er heel veel aandacht aan besteed, mensen steeds opnieuw kansen geboden… en dat hadden ze me toch beetgenomen. Dat trek ik me dan toch erg aan, meer dan mijn partner.’

Lieke Kamphuis heeft geleerd dat duidelijkheid heel belangrijk is. En humor. ‘Een goede communicatie en respect voor elkaar, dat is het belangrijkst binnen een team. Ook heeft ze gemerkt dat een gemixt team het beste werkt. ‘Eerst bestond mijn team helemaal uit vrouwen. Maar toen werd er overal over ‘gemiept’, alle privé-problemen werden uitgebreid besproken op het werk. En ik nam ’t allemaal mee naar huis, die beroemde aap die op mijn schouder zat in plaats van bij degene die het probleem had. Daarna kregen de mannen de overhand in de keuken maar dat is ook niks. Kreeg je zo’n machosfeertje met foute grappen. Nu streef ik naar een fiftyfifty verdeling want dat werkt het best. Dat corrigeert zichzelf.’

Keitrots
De vrouwen vinden het duidelijk heel prettig om met elkaar over het vak te praten. Regelmatig vragen ze elkaar: ‘Heb jij dat ook?’of: ‘Hoe doe jij dat?’ Heel open wordt gesproken over de voor- en nadelen van het eigen bedrijf. De investering in energie, tijd en geld en de wankele balans met het privé-leven komen steeds terug.Alledrie zijn ze het erover eens dat de lol in het vak het belangrijkst is, belangrijker dan de financiële kant. ‘Rijk word je er niet van en het is wel keihard werken’, zegt Ria Joosten. ‘Maar ik ben keitrots op wat ik in twintig jaar heb opgebouwd en zou ’t zo weer doen. Maar dat kan alleen omdat ik een partner heb die vierkant achter me staat en de zorg voor de kinderen volledig opvangt. ‘Je moet doen wat je belangrijk vindt’, zegt hij altijd en hij zal mijn plannen ook nooit dwarsbomen.’ Want plannen heeft ze in overvloed. Nu is het weer tijd voor een nieuwbouwproject: een conferentieoord in het hogere segment van de markt.

Annelies Hoskam is er niet van overtuigd dat ze dit vak weer zou kiezen. Ook omdat ze de zaak samen met haar partner drijft waardoor je elkaar continue op de lip zit en dat lijdt wel eens tot irritaties. Ze hebben bewust voor een leven zonder kinderen gekozen, ook omdat de eigen zaak moeilijk te combineren valt met een gezin. ‘Doordat wij ook nog een huiskamerrestaurant, genaamd De Buren, runnen, zijn we eigenlijk dag en nacht bezig met het werk. Maar deze zomer gaan we drie weken dicht want je moet wel goed voor jezelf zorgen.’

Ook Lieke Kamphuis zegt: ‘Ik doe niet meer zo gek, probeer meer te delegeren en ook eens nee te zeggen. Heb intussen wel geleerd afstand te nemen, ook door de omstandigheden gedwongen. Laatst hadden we een hele grote party terwijl ik vakantie had gepland. Dat heeft me veel moeite gekost om los te laten, om niet steeds te bellen vanuit het buitenland om te vragen hoe het loopt. Maar het is gelukt en de party was zeer geslaagd, ook zonder mij. Maar ik had de zaken wel van tevoren tot in de puntjes geregeld.’