artikel

Geflest bierplezier

Horeca

Het uitgaanspubliek anno nu is massaal aan de fles. In een poging om bij de aan Flügels en Breezer verslingerde doelgroep niet uit het vizier te raken, zetten de bierbrouwers alle zeilen bij. En de langhalzige fles – waarbij uitstraling even belangrijk is als smaak – moet daar bij helpen. Er is keuze genoeg. Van puur Hollands tot zeer exotisch. Rondje Bier zette er zeven aan de lippen.

Geflest bierplezier

Elf uur in de ochtend op een doordeweekse dinsdag. Zienderogen neemt de drukte toe op het strand van Wijk aan Zee. Vooral moeders met kinderen installeren zich achter de halfhoge windschermen met reclame. Ook op het terras van de Sun Sea Bar neemt de drukte geleidelijk aan toe. Drankjes worden besteld. Bovenstukjes gaan uit. Kinderen roepen dat ze moeten plassen. Alles wijst op alweer een mooie zomerdag.
Gastheer Jeroen van Son wrijft zichzelf over het voorhoofd. De bruiloft van de avond ervoor klopt nog wat na, en even lijkt hij spijt te hebben van zijn toezegging om mee te proeven. Rondje Bier-voorzitter Dick Wildeman is echter onverbiddelijk en vraagt de indrinkpilsjes op tafel. Een sta-tafel deze keer. Op het terras. Kiest het bierpanel doorgaans voor een bruin café, de bieren die deze dag aan bod komen staan dat niet toe.
Bij bieren die rechtstreeks uit de fles worden gedronken, bepalen ambiance en uitstraling van de fles in belangrijke mate de smaakbeleving. Schenk voor de aardigheid maar eens een Sol of Amstel Bright uit in een fluitje… Er is weinig mis met de genoemde bieren, maar qua smaak halen ze het niet bij een versgetapte pils. Een flessenbier bestel je nou eenmaal vooral om ermee gezien te worden.

Ontzilt zeewater
De klok gaat in de richting van het middaguur als het panel zich aan het eerste biertje zet, de Amstel Bright. Een aantal terrasgangers doet toevallig hetzelfde. ,Het bier loopt hier erg goed’, vertelt Jeroen van Son, die zegt er ƒ6,50 per stuk voor te rekenen. Sinds een paar weken heeft hij dit in de Amstel Brouwerij op Curaçao gebrouwen bier in huis. Na jarenlang louter pils te hebben gebrouwen voor de lokale markt, introduceerde Amstel dik twee jaar geleden de Bright in dit Caribische deel van Nederland.
Vol trots maakten de Curaçaose media dit voorjaar melding van het feit dat Nederland het eerste exportland was voor het uit ontzilt zeewater gebrouwen bier. Brouwketeldirecteur Etienne Verlee: ,De eerste container was zomaar verkocht. Het is een exotisch bier, maar met een naam die de consument vertrouwen geeft: Amstel.’
Bier & Co-directeur Ruud Epema neemt een slok en geeft het de kwalificatie ‘lekker fris, maar niet uitgesproken van smaak’, mee. Jan Fleurkens, eigenaar van café De Evenaar in Venray, noemt het ‘lekker met dit weer’. Dick Wildeman kijkt tot zijn verbazing tegen een leeg flesje aan. ,Da’s een goed teken. We kunnen concluderen dat het geen onaardig bier is.’

IJskristallen
De zon komt op kracht als de groene flessen met Dommelsch Ice van hun doppen worden ontdaan. Half juni geïntroduceerd tijdens het Oerol-festival op Terschelling, waar het volgens Interbrew-vertegenwoordiger Bas Koster een groot succes was. Een aantal aanwezigen is verbaasd dat de brouwer uit Dommelen pas nu met een Ice bier komt. Al in 1994 introduceerden de Canadese collega’s Labatt en Molson eenzelfde type bier. Later gevolgd door onder andere Bud en Carlsberg. Geen van de bieren was echt succesvol.
Om een Ice bier te maken wordt jong bier afgekoeld tot – 4 graden. Water bevriest eerder dan alcohol, en een deel van de ijskristallen wordt er zo uitgehaald. Wat overblijft is een pils met een milde smaak dat dankzij het iets hogere alcoholgehalte (5,5 % vol. alc.) als ‘vol’ is te typeren. Ruud Epema prijst het bier. ,Iets lekkerder dan de Bright, al zag dat bier er hipper uit. Het flesje vind ik een beetje tegenstrijdig. Een nieuw bier, en dan toch de aanduiding ‘Anno 1744’ erop.’ Bij Jeroen van Son begint het bier ook te smaken. ,Een goed biertje’, merkt hij op over de Dommelsch. ,Ik zou het hier wel willen verkopen.
Het is even schrikken als de Red Stripe van Jamaica wordt uitgeserveerd. ,Het verwondert mij dat deze fles is afgeleverd’, merkt Etienne Verlee op. ,Voor de horeca is dit bier gebotteld in een long neck, maar deze fles gaat mee aan boord van zeeschepen.’ De Red Stripe beschikt over nogal wat koolzuur, wat zorgt voor een frisse, maar niet al te uitgesproken smaak. Verantwoordelijk hiervoor is de lange pasteurisatie, getuige de houdbaarheidsdatum van 30-11-’02. Volgens Verlee heeft de versie in de long neck een minder intensieve houdbaarheidsbehandeling ondergaan en beschikt daarom over meer body.

Authentiek Angolees
Met het Mongozo-lager verschijnt er een stukje Afrika op tafel. Het bier is in België gebrouwen, naar Angolees recept. Om deze reden zit er volgens initiatiefnemer Jan Fleurkens maïs in verwerkt. Samen met zijn Afrikaanse compagnon brengt Fleurkens inmiddels drie Mongozo-bieren op de markt. Eén op basis van palmnoten, het onlangs door pasteurisatieproblemen geplaagde bananenbier, en meest recentelijk het lager. Voorzitter Wildeman is tevreden. Eindelijk kan hij uit een glas drinken. ,Dit inspireert mij zeer.’
Ruud Epema zegt gek te zijn op bieren met een verhaal, en is daarom teleurgesteld dat de Mongozo een etiketbier uit België is. Jan Fleurkens pareert de kritiek. ,In Afrika worden traditioneel goede bieren gebrouwen. We hebben geprobeerd om het te importeren, maar door beperkingen van onder andere de Keuringsdienst van Waren bleek dit onmogelijk. Daarom laten we het in België brouwen.’ Etienne Verlee valt Fleurkens bij. ,Bios brouwt inderdaad nogal wat etiketbieren, maar ze maken wel een goede pot bier.’
De redelijk volle smaak van het Mongozo-lager doet die van de Kingfisher ietwat teniet. Jan Fleurkens is opgetogen als hij de flessen uit India op tafel ziet verschijnen. Ooit woonde hij bijna een jaar in India en sloeg er menig flesje achterover. Interbrews Bas Koster prijst de uitstraling van de fles, maar de bitterheid valt tegen. ,Weinig smaak, een tikje gemberachtig.’

Crazy Ed
Het is druk geworden op het terras van de Sun Sea Bar. Twee bieren wachten nog in de koeling. De Sol en het door Ruud Epema meegenomen Chili Beer. Epema toonde zich op voorhand een beetje huiverig om het gepeperde biertje aan de bierproevers voor te zetten. ,Het wordt gebrouwen door ene Crazy Ed. Voordat hij met een brouwerij begon werkte hij in een café. Op een gegeven moment was hij het zo zat dat al die yuppen om een limoentje in hun bier vroegen, dat hij er groene pepers in deed. En sommige mensen vonden het nog lekker ook. Je kan wel zeggen dat van de tien drinkers er twee of drie het bier lekker vinden. De rest moet er niets van hebben.’
Maar eerst de Sol. Daarmee is het proefpanel snel klaar. Met het limoentje in de hals – van origine bedoeld om vliegen te weren – is dit typisch zo’n bier dat wordt gedronken om gezien te worden. Van zichzelf heeft het bier niet al te veel smaak, maar de friszure limoen maskeert dit grotendeels en de uitstraling van het flesje is ‘oké’. Jan Fleurkens zet ondertussen het Chili-bier aan de mond. ,Nee, niet mijn bier. Die pittige nasmaak is niet voor mij weggelegd.’ Etienne Verlee meldt: ,Dit is geen degustatiebier, maar bij een Chinese maaltijd zou ik het wel lusten.’ Geamuseerd hoort Dick Wildeman de opmerkingen aan. Hij zegt: ,Ik ben een ‘spicy man’. En het product liegt niet. Er staat Chili Beer op en je ziet de peper in de fles zitten. Helemaal niet onaardig. Het product bier is naar de filistijnen. Maar is dat bij fruitbieren niet ook het geval?’