artikel

Gelukkig getrouwd

Horeca

Op mijn bureau liggen enige honderden kaartjes. De uitkomst van een actie op de Horecava. Bezoekers konden zich op onze stand laten fotograferen en deze foto werd gemonteerd op hun eigen persoonlijke cover.

Gelukkig getrouwd

Wat opvalt, is het plezier waarmee bezoekers in de horeca werken. We moeten artikelen schrijven omdat ‘mijn broertje (20) en ik (23) het leukste en mooiste grand café van Arnhem gaan beginnen’ of ‘omdat ons horecacentrum een succesverhaal heeft dat we graag met anderen delen’. Ik moet schrijven, omdat iemand ‘de gezelligste werkplek van Nederland heeft gevonden’. Een ander suggereert te schrijven omdat: ‘ik na vijftien jaar weer in de horeca wil werken als 58-jarige’. Intrigerende aanzetten tot artikelen.Mijn taak afgelopen week was om door het stapeltje heen te akkeren en vijf potentiële verhalen te kiezen. Die verhalen hebben we op onze site gezet. U kunt hier stemmen. Het verhaal met de meeste stemmen gaat de redactie gewoon maken.

Een voorkeur heb ik niet, zo hoort dat bij een wedstrijd. Wat me wel opvalt, is de suggestie van Arie van Putten van Sociëteit de Unie: ‘Ik werk vijftig jaar in de horeca en ben nog steeds gelukkig getrouwd’. De verhaalsuggestie van Arie maakt indruk, want vanzelfsprekend is dat dus blijkbaar niet. De horeca is een zwaar vak met afwijkende arbeidsuren, niet toegesneden op een sociaal leven. Ook zijn er verleidingen. Ik sprak onlangs nog een kroegbaas uit de top van onze Café Top 100. Hij had de kroeg van zijn vader overgenomen. Die vader was, na jarenlange trouwe dienst, uiteindelijk met de klant mee gaan drinken. ‘Zijn’ café was nu min of meer verboden terrein voor hem. Een triest, maar helaas ook clichéverhaal. Je ziet zo’n man gewoon afglijden.

’s Avonds zit ik aan de bar van Café Jos in Nijmegen. Het beste café van Nederland volgens onze Top 100, en dat is het ook. Eigenaar Martien Evers schenkt me een biertje in. Hij vertelt over zijn bedrijfsleider. Die is ernstig ziek, terminaal zelfs. Martien is vol vuur. Over ‘het vak’, waarvoor geen fatsoenlijke opleiding meer is. Ook over de vele duizenden anonieme mensen die we te weinig waarderen. Mensen zoals zijn bedrijfsleider. Die verdienen een verhaal. Schrijf over hem, zo draagt hij mij op. ‘Die mensen zijn de horeca maar komen te weinig aan bod, ook in jullie blad’, zegt hij met nadruk. ‘Het zijn altijd wij, de bazen, die op de voorgrond staan.’

Martien, je hebt gelijk. De horeca draait bij de gratie van al die duizenden anonieme gastheren en -vrouwen. We moeten het verhaal over het gelukkige huwelijk hoe dan ook maken, denk ik als ik de kroeg verlaat. Mijn eigen lief aan mijn zijde. Het begint hard te regenen. We benen weg.

Peter Garstenveld, hoofdredacteur Misset Catering

peter.garstenveld@reedbusiness.nl

Andere columns van Peter Garstenveld: