artikel

Groeten uit Frankrijk

Horeca

Een huisje in Frankrijk? Het is de droom van menige horecaondernemer. Culinair publicist Jan Lagrouw heeft onlangs een stulpje gevonden. Gedurende zes weken doet hij op deze plek verslag van zijn ervaringen.

Groeten uit Frankrijk

Zo is het gekomen
Het is eigenlijk door Erik gekomen. En door Yolande natuurlijk. Erik fotografeert wijngebieden en zij schildert. Tien jaar geleden kochten zij in de Gers in Gascogne een tamelijk ruïneus huis, waar – tussen de wijnreizen in – voortdurend aan is verbouwd. Tenminste, Erik bouwt en Yolande houdt hem aan de gang door lekkere dingen te koken.
Ze schieten al aardig op. Pas nog kwam de badkamer af, waarvoor Erik eerst een complete pigeonnier van loodzware oude stenen had opgetrokken die daarna met antieke plavuizen, ander fraai tegelwerk, en een door Yolande beschilderde badkuip op pootjes veranderde in een oord om langdurig in te verblijven.

Hebberige zuchten
Wij hadden er al diverse keren gelogeerd zonder echt over de mogelijkheid na te denken zelf zoiets te kopen. Totdat Erik op een dag belde en mededeelde dat zij die avond ons huis, op een paar kilometer van dat van hun, zouden gaan bekijken. Of had hij onze hebberige zuchten soms misverstaan?
De andere dag meldde hij het paradijs te hebben gevonden. Voor ons dus, híj had al zo’n voorziening. Gloedvol schilderde hij ons toekomstig onderkomen. Beslist betaalbaar. Van oude mensen die kleiner gingen. Voorzien van alles. Een beetje schilderwerk zou genoeg zijn. Dus wanneer we kwamen kijken?

Bibberende knieën
Zo’n vraag verandert je leven. Plotseling moet je denken aan het ondenkbare.Drie weken later reden we de twaalfhonderd kilometer derwaarts, met bibberende knieën en een bankgarantie, want een beetje voorbereiding kan geen kwaad. Op maandagochtend stapten we met grote Hollandse voeten de wereld binnen van twee oude Franse mensen. Vertrekken wilden ze niet, maar ze moesten door hun leeftijd wel. Hij nam me steeds een beetje apart om over de prijs te praten, en toen wij eruit waren, moest zij beslissen.
Beslist had ze snel. Er waren al zoveel mensen geweest met veel meer noten op hun zang dan wij. Toen we het eens waren, klaarden de gezichten wat op. De notaris werd gebeld voor een afspraak. Maître notaire kon reeds morgen, en wij ook. In een kantoor van vijftig jaar terug kregen wij belet en werden wij langzaam maar overduidelijk door de voorlopige koopakte geleid. Twee uur later waren wij pendelende ingezetenen van Saint Martin de Goyne.