artikel

Het spel van Hans en Sjohn

Horeca

We hebben afgesproken in Van der Valk-motel De Cantharel langs de A1 bij Apeldoorn. Eigenlijk zouden we elkaar ontmoeten in hun nieuwste kroeg, Pacific in de Arnhemse binnenstad. Maar de broers Sjohn en Hans den Besten zijn veel ‘on the road’. Dus krijgen we ’s morgens een telefoontje. Van Sjohn. Of de afspraak verschoven kan worden. Naar een plek langs de snelweg Het wordt Van der Valk.

Het spel van Hans en Sjohn

In de lobby veel mannen in pak. Zakenreizigers, geen horecaondernemers, dat zie je zo. Zouden de twee op elkaar lijken? En belangrijker: zullen ze een tip op willen lichten van hun omsluierde horecabestaan. Hans en Sjohn den Besten zijn samen goed voor een omzet van meerdere miljoenen en in het bezit van 15 horecabedrijven, maar nog nooit hebben ze een interview gegeven. Aan niemand.

‘Maak maar een afspraak met Martin Haak, die kan je alles vertellen’, zei Sjohn toen we hem enkele weken geleden vroegen naar zijn nieuwe bedrijf in Arnhem. Haak is de conceptbedenker van Pacific, maar niet de man met het geld. Uiteindelijk stemde Den Besten toch in met een ontmoeting. Hij zou zijn broer Hans meenemen. De schuifdeuren van de entree gaan open en twee mannen gekleed in wat je noemt vrijetijdskleding stappen binnen: de een in grijsgetint poloshirt, de ander in geelgeruit overhemd met korte mouw. Het zijn Hans en Sjohn den Besten.

Poenig
De twee broers zijn het best bewaarde geheim van de Nederlandse horeca. Waar het ego van veel ondernemers rechtevenredig groeit met de omvang van hun bedrijf, kiezen de twee Epenaren voor een rol in de anonimiteit. Hun horeca-imperium regelen ze niet vanuit een luxe kantoorvilla, maar vanuit een kantoortje in een bedrijfsverzamelgebouw ergens op een industrieterrein in Apeldoorn. Een understatement zou je zeggen, gezien hun bezit van tientallen bedrijven en bijbehorende miljoenenomzet.

Maar beiden zijn wars van opzichtig gedrag. Op recepties en andere Bobo-borrels zul je ze niet treffen, laat staan dat ze bestuursfuncties zouden bekleden. Hun medewerking aan de Misset Horeca Top-100 beperkt zich ieder jaar weer tot de opmerking ‘Schrijf maar wat op.’ Het enige poenige aan Sjohn en Hans is hun Mercedes. Beide broers rijden precies dezelfde, een donkerblauwe uit de S-klasse. Maar ach, is zo’n grote auto overdreven luxe als je 70.000 kilometer per jaar rijdt, zoals Hans en Sjohn doen? Sterker, het bezit van oerdegelijk Duits fabrikaat is levensreddend gebleken.

Het ongeluk gebeurde in oktober 2001 op de A50, in de avondschemer toen Hans op weg was naar huis. Er was een file, Hans stopte, een vrachtwagen reedt frontaal achterop de stilstaande wagen, een BMW uit de 5-serie. De oudste van de twee broers had geluk, heel veel geluk, dat hij niet in één of ander koekblik rondreed. Dan was het ongeluk hem vrijwel zeker fataal geworden. Nu moet hij het doen met verminderde longcapaciteit en een verdwenen reukzin. ‘Dat is soms wel gemakkelijk’, reageert het slachtoffer laconiek. Feit is dat de BMW zodanig geramd werd dat de dodelijke punt van de gebroken achteruit tegen Hans z’n nek aandrukte. Hijzelf zat vastgeklemd tussen stoel en stuur.

Bedreigd
Net zo onopvallend als hun voorkomen, is hun bedrijfsvoering. Wie meer te weten denkt te komen bij de Kamer van Koophandel, komt bedrogen uit. Wie op de KvK-site ‘Den Besten’ intypt, stuit op zes inschrijvingen van Hans en Sjohn. Daar zijn allereerst de twee holdings HDB en JDB. Daaronder hangt Den Besten Horeca Exploitatie en daar weer onder vier bedrijven: HaJo Restaurants Groep bv, Movie Horeca bv, HaJo Shop Groep bv en EPS bv, waarbij de KvK meldt dat het om exploitatie van speelautomaten gaat. ‘Ach, je moet toch wat op je visitekaartje zetten’, is het antwoord van de broers op vragen naar de handel en wandel van Den Besten Horeca Exploitatie. ‘Feitelijk betekent het niets. Het is gewoon een naampje.’

In de praktijk van alledag runnen de twee broers zo’n 25 bedrijven, waarvan 15 in de horeca. Alles bij elkaar hebben ze zo’n 480 man op de loonlijst.Dat het voor de leek lastig is om een goed overzicht te krijgen van hun activiteiten, vinden de twee niet zo erg. Integendeel. Wat niet weet, wat niet deert. Dat ze eigenaar zijn van een bedrijf dat geavanceerde automatiseringssystemen levert aan de horeca, hoeft niet iedereen te weten.

Het zou hun handel kunnen schaden, want ondernemers kopen niet graag spulletjes van hun directe concurrenten. En dat Hans behalve horecaondernemer ook één van de belangrijkste leveranciers van kippenvergassingsinstallaties en elektrocutiemachines in ons land is, hoeft ook niet aan de grote klok. Van de 25 miljoen kippen die tijdens de recente uitbraak van vogelpest zijn vernietigd, hebben er 20 miljoen hun einde gevonden in de mobiele gascontainers van Den Besten.

Fiasco
Kopen en verkopen, dat is het spel van Hans en Sjohn. De afgelopen vijftien jaar hebben de twee broers zeker vijftig bedrijven gehad. Het aantal van vijftig is een schatting, want het exacte getal weten ze niet, of zeggen het niet te weten. Wat ze zich wel herinneren is hun allergrootste misser, Miracle Planet. De Enschedese pretboulevard – 34 attracties onder één dak, kosten € 60 miljoen – ging nog geen jaar na de opening in juni 2000 op de fles. De meeste exploitanten die bij het megalomane project betrokken waren, bleken over onvoldoende middelen te beschikken om het park af te bouwen.

Van de beloofde én hard noodzakelijke budgetten voor reclame, ontbrak al helemaal ieder spoor. Mede als gevolg daarvan bleven de bezoekers massaal weg. Van de 1,5 miljoen die er per jaar werden verwacht, liet slechts een fractie z’n gezicht zien. Voor de broers Den Besten werd het een grote strop. ‘Miracle Planet was een fiasco’. Zij runden de exploitatie van de 16 horecabedrijven op het pretpark. Hun investering in de inrichting – alleen al de automatisering van de drankverstrekking kostte miljoenen – was in één klap waardeloos.

Pikant detail: veel ijzerwaar, metalen kasten bijvoorbeeld, was afkomstig uit de kerncentrale van Kalkar. Ze konden het spul voor een zacht prijsje kopen van horeca-grootheid Hennie van der Most, die net bezig was om de snelle kweekreactor om te bouwen tot, jawel, een pretpark. Toen erkend koopjesjager Van der Most direct na het faillissement van Miracle Planet een kijkje kwam nemen in Enschede, was zijn oordeel kort maar krachtig: ‘Het is niks.’

Dat het niks was, en nooit zou worden, wisten toen ook Sjohn en Hans den Besten. ‘We hebben mensen vertrouwd op hun mooie blauwe ogen. Dat hadden we nooit moeten doen.’ Overigens zijn ze goede bekenden van bijna-streekgenoot Van der Most. Ze zitten samen in dezelfde businessclub, Bedrijvensociëteit A37, genoemd naar de snelweg die de regio Hoogeveen, Meppel, Emmen doorkruist.

Vanillevla
Tegenover de misser van Miracle Planet staan genoeg gouden deals om de broers Den Besten tot twee van de succesvolste horecaondernemers van Nederland te benoemen. Een flinke klapper maakten ze met de koop- en verkoop van de Wageningse Berg. Het voormalige conferentieoord van verzekeraar Amev kochten ze eind 2001, om het vervolgens vier maanden later met vette winst weer te verkopen.

Andere succesvolle transacties van de twee broers: de koop en verkoop van hotel Heidebad in Epe, de koop en verkoop van de horeca en de supermarkt op bungalowpark landgoed ’t Loo en de (ver)koop van een conferentieoord in Nunspeet. Verder hadden ze drie jaar lang een horeca-uitzendbureau, Send, met vestigingen in Apeldoorn en Emmen. Dat bedrijf verkochten ze twee jaar geleden aan VDN, tegenwoordig Creijff’s.

Noem Hans en Sjohn geen pandjesbazen. Ze zijn wel degelijk geïnteresseerd in de bedrijfsvoering. Iedere ochtend flitsen de omzet- en kostencijfers van de vorige dag ‘online’ binnen op hun laptops. En ieder ochtend rond een uur of tien bekijken ze die getalletjes, bijna als een soort ritueel. Zijn de cijfers niet goed, dan grijpen ze in. Soms rigoreus, zoals bij De Vier Jaargetijden in Arnhem.

Dat bedrijf draaide beroerd – volgens Sjohn omdat het op een plek ligt die niet erg in de smaak valt bij de oudere jongere waar De Vier Jaargetijden op mikt. In de buurt zijn enkele coffeeshops en een House of Billiards. De nieuwe formule, Pacific, mikt op een jonger publiek en zou mede daarom een grotere kans van slagen moeten hebben.

‘Productiviteit is heel belangrijk’, weten de twee. Hun bedrijven zijn daarom bijna allemaal voorzien van dezelfde geavanceerde software. Sjohn: ‘Je kunt geen biertje tappen voordat de kassa aangeslagen is.’ Ja, ze zijn dol op cijfertjes, en op de invloed die ze daardoor kunnen uitoefenen.

Een voorbeeld: de twee hebben een grote campingwinkel op bungalowpark Sandur bij Emmen. Ze weten exact hoeveel gasten er verblijven, en met welke nationaliteit. Zijn er veel buitenlanders, dan kopen ze meer luxe broodjes in. ‘Want buitenlanders eten geen gesneden mikken.’ Zijn er veel Duitsers, dan kopen ze extra vanillevla in. ‘Want Duitsers eten veel vanillevla.’

Tweedehands
De komende tijd willen ze hun keten van Vier Jaargetijden-café’s verder uitbouwen. Sjohn: ‘Het is een mooie formule. Er is nooit bonje.’ Volgens Den Besten komt dat omdat de kroegen mikken op een ouder publiek van 20-plussers en bovendien een mengvorm zijn van eet- en danscafé. ‘Tot tien uur eten, daarna feesten.’ Om één uur ’s nachts gaat het licht weer aan. ‘Dan gaan ze maar naar de disco.’

Overigens wil hij wel even het misverstand uit de wereld helpen dat De Vier Jaargetijden een door Grolsch bedacht concept zou zijn. Die verwarring is volgens hem ontstaan omdat Grolsch een bierserie heeft met dezelfde naam én omdat Grolsch een belangrijke zakenpartner is van de broers. ‘Maar, het idee is van ons. In Deventer zit De Vier Jaargetijden in een Heineken-pand.’

Ze doen slim zaken, maar hebben een hekel aan vals spel.’We proberen op een eerlijke manier geld te verdienen.’ Alhoewel? De bancaire lening voor z’n allereerste zaak peuterde Hans los met een klein leugentje. Hij had net voor €4.500,- een tweedehands Japanner gekocht, maar vertelde de bankmedewerker met een uitgestreken gezicht dat de auto meer dan het dubbele waard was. Van taxeren hadden ze toen blijkbaar nog niet gehoord en Hans kreeg z’n lening.

Veel van hun huidige bedrijven kochten ze uit een faillissement. Zo komen de vestigingen van De Vier Jaargetijden in Deventer, Hengelo, Dronten en Zwolle uit een bankroet. Net als die op de Nijmeegse Waalkade. Daar waren ze als de kippen bij. Ze kregen een tip van bierbrouwer Grolsch en binnen een kwartier was het voormalige eetcafé De Lieden van hun. Kijken is kopen, zeg maar. Opnieuw laconiek: ‘Wat op je pad komt, komt op je pad.’

In de lobby veel mannen in pak. Zakenreizigers, geen horecaondernemers, dat zie je zo. Zouden de twee op elkaar lijken? En belangrijker: zullen ze een tip op willen lichten van hun omsluierde horecabestaan. Hans en Sjohn den Besten zijn samen goed voor een omzet van meerdere miljoenen en in het bezit van 15 horecabedrijven, maar nog nooit hebben ze een interview gegeven. Aan niemand.

‘Maak maar een afspraak met Martin Haak, die kan je alles vertellen’, zei Sjohn toen we hem enkele weken geleden vroegen naar zijn nieuwe bedrijf in Arnhem. Haak is de conceptbedenker van Pacific, maar niet de man met het geld. Uiteindelijk stemde Den Besten toch in met een ontmoeting. Hij zou zijn broer Hans meenemen. De schuifdeuren van de entree gaan open en twee mannen gekleed in wat je noemt vrijetijdskleding stappen binnen: de een in grijsgetint poloshirt, de ander in geelgeruit overhemd met korte mouw. Het zijn Hans en Sjohn den Besten.

Poenig
De twee broers zijn het best bewaarde geheim van de Nederlandse horeca. Waar het ego van veel ondernemers rechtevenredig groeit met de omvang van hun bedrijf, kiezen de twee Epenaren voor een rol in de anonimiteit. Hun horeca-imperium regelen ze niet vanuit een luxe kantoorvilla, maar vanuit een kantoortje in een bedrijfsverzamelgebouw ergens op een industrieterrein in Apeldoorn. Een understatement zou je zeggen, gezien hun bezit van tientallen bedrijven en bijbehorende miljoenenomzet.

Maar beiden zijn wars van opzichtig gedrag. Op recepties en andere Bobo-borrels zul je ze niet treffen, laat staan dat ze bestuursfuncties zouden bekleden. Hun medewerking aan de Misset Horeca Top-100 beperkt zich ieder jaar weer tot de opmerking ‘Schrijf maar wat op.’ Het enige poenige aan Sjohn en Hans is hun Mercedes. Beide broers rijden precies dezelfde, een donkerblauwe uit de S-klasse. Maar ach, is zo’n grote auto overdreven luxe als je 70.000 kilometer per jaar rijdt, zoals Hans en Sjohn doen? Sterker, het bezit van oerdegelijk Duits fabrikaat is levensreddend gebleken.

Het ongeluk gebeurde in oktober 2001 op de A50, in de avondschemer toen Hans op weg was naar huis. Er was een file, Hans stopte, een vrachtwagen reedt frontaal achterop de stilstaande wagen, een BMW uit de 5-serie. De oudste van de twee broers had geluk, heel veel geluk, dat hij niet in één of ander koekblik rondreed. Dan was het ongeluk hem vrijwel zeker fataal geworden. Nu moet hij het doen met verminderde longcapaciteit en een verdwenen reukzin. ‘Dat is soms wel gemakkelijk’, reageert het slachtoffer laconiek. Feit is dat de BMW zodanig geramd werd dat de dodelijke punt van de gebroken achteruit tegen Hans z’n nek aandrukte. Hijzelf zat vastgeklemd tussen stoel en stuur.

Bedreigd
Net zo onopvallend als hun voorkomen, is hun bedrijfsvoering. Wie meer te weten denkt te komen bij de Kamer van Koophandel, komt bedrogen uit. Wie op de KvK-site ‘Den Besten’ intypt, stuit op zes inschrijvingen van Hans en Sjohn. Daar zijn allereerst de twee holdings HDB en JDB. Daaronder hangt Den Besten Horeca Exploitatie en daar weer onder vier bedrijven: HaJo Restaurants Groep bv, Movie Horeca bv, HaJo Shop Groep bv en EPS bv, waarbij de KvK meldt dat het om exploitatie van speelautomaten gaat. ‘Ach, je moet toch wat op je visitekaartje zetten’, is het antwoord van de broers op vragen naar de handel en wandel van Den Besten Horeca Exploitatie. ‘Feitelijk betekent het niets. Het is gewoon een naampje.’

In de praktijk van alledag runnen de twee broers zo’n 25 bedrijven, waarvan 15 in de horeca. Alles bij elkaar hebben ze zo’n 480 man op de loonlijst.Dat het voor de leek lastig is om een goed overzicht te krijgen van hun activiteiten, vinden de twee niet zo erg. Integendeel. Wat niet weet, wat niet deert. Dat ze eigenaar zijn van een bedrijf dat geavanceerde automatiseringssystemen levert aan de horeca, hoeft niet iedereen te weten.

Het zou hun handel kunnen schaden, want ondernemers kopen niet graag spulletjes van hun directe concurrenten. En dat Hans behalve horecaondernemer ook één van de belangrijkste leveranciers van kippenvergassingsinstallaties en elektrocutiemachines in ons land is, hoeft ook niet aan de grote klok. Van de 25 miljoen kippen die tijdens de recente uitbraak van vogelpest zijn vernietigd, hebben er 20 miljoen hun einde gevonden in de mobiele gascontainers van Den Besten.

Fiasco
Kopen en verkopen, dat is het spel van Hans en Sjohn. De afgelopen vijftien jaar hebben de twee broers zeker vijftig bedrijven gehad. Het aantal van vijftig is een schatting, want het exacte getal weten ze niet, of zeggen het niet te weten. Wat ze zich wel herinneren is hun allergrootste misser, Miracle Planet. De Enschedese pretboulevard – 34 attracties onder één dak, kosten € 60 miljoen – ging nog geen jaar na de opening in juni 2000 op de fles. De meeste exploitanten die bij het megalomane project betrokken waren, bleken over onvoldoende middelen te beschikken om het park af te bouwen.

Van de beloofde én hard noodzakelijke budgetten voor reclame, ontbrak al helemaal ieder spoor. Mede als gevolg daarvan bleven de bezoekers massaal weg. Van de 1,5 miljoen die er per jaar werden verwacht, liet slechts een fractie z’n gezicht zien. Voor de broers Den Besten werd het een grote strop. ‘Miracle Planet was een fiasco’. Zij runden de exploitatie van de 16 horecabedrijven op het pretpark. Hun investering in de inrichting – alleen al de automatisering van de drankverstrekking kostte miljoenen – was in één klap waardeloos.

Pikant detail: veel ijzerwaar, metalen kasten bijvoorbeeld, was afkomstig uit de kerncentrale van Kalkar. Ze konden het spul voor een zacht prijsje kopen van horeca-grootheid Hennie van der Most, die net bezig was om de snelle kweekreactor om te bouwen tot, jawel, een pretpark. Toen erkend koopjesjager Van der Most direct na het faillissement van Miracle Planet een kijkje kwam nemen in Enschede, was zijn oordeel kort maar krachtig: ‘Het is niks.’

Dat het niks was, en nooit zou worden, wisten toen ook Sjohn en Hans den Besten. ‘We hebben mensen vertrouwd op hun mooie blauwe ogen. Dat hadden we nooit moeten doen.’ Overigens zijn ze goede bekenden van bijna-streekgenoot Van der Most. Ze zitten samen in dezelfde businessclub, Bedrijvensociëteit A37, genoemd naar de snelweg die de regio Hoogeveen, Meppel, Emmen doorkruist.

Vanillevla
Tegenover de misser van Miracle Planet staan genoeg gouden deals om de broers Den Besten tot twee van de succesvolste horecaondernemers van Nederland te benoemen. Een flinke klapper maakten ze met de koop- en verkoop van de Wageningse Berg. Het voormalige conferentieoord van verzekeraar Amev kochten ze eind 2001, om het vervolgens vier maanden later met vette winst weer te verkopen.

Andere succesvolle transacties van de twee broers: de koop en verkoop van hotel Heidebad in Epe, de koop en verkoop van de horeca en de supermarkt op bungalowpark landgoed ’t Loo en de (ver)koop van een conferentieoord in Nunspeet. Verder hadden ze drie jaar lang een horeca-uitzendbureau, Send, met vestigingen in Apeldoorn en Emmen. Dat bedrijf verkochten ze twee jaar geleden aan VDN, tegenwoordig Creijff’s.

Noem Hans en Sjohn geen pandjesbazen. Ze zijn wel degelijk geïnteresseerd in de bedrijfsvoering. Iedere ochtend flitsen de omzet- en kostencijfers van de vorige dag ‘online’ binnen op hun laptops. En ieder ochtend rond een uur of tien bekijken ze die getalletjes, bijna als een soort ritueel. Zijn de cijfers niet goed, dan grijpen ze in. Soms rigoreus, zoals bij De Vier Jaargetijden in Arnhem.

Dat bedrijf draaide beroerd – volgens Sjohn omdat het op een plek ligt die niet erg in de smaak valt bij de oudere jongere waar De Vier Jaargetijden op mikt. In de buurt zijn enkele coffeeshops en een House of Billiards. De nieuwe formule, Pacific, mikt op een jonger publiek en zou mede daarom een grotere kans van slagen moeten hebben.

‘Productiviteit is heel belangrijk’, weten de twee. Hun bedrijven zijn daarom bijna allemaal voorzien van dezelfde geavanceerde software. Sjohn: ‘Je kunt geen biertje tappen voordat de kassa aangeslagen is.’ Ja, ze zijn dol op cijfertjes, en op de invloed die ze daardoor kunnen uitoefenen.

Een voorbeeld: de twee hebben een grote campingwinkel op bungalowpark Sandur bij Emmen. Ze weten exact hoeveel gasten er verblijven, en met welke nationaliteit. Zijn er veel buitenlanders, dan kopen ze meer luxe broodjes in. ‘Want buitenlanders eten geen gesneden mikken.’ Zijn er veel Duitsers, dan kopen ze extra vanillevla in. ‘Want Duitsers eten veel vanillevla.’

Tweedehands
De komende tijd willen ze hun keten van Vier Jaargetijden-café’s verder uitbouwen. Sjohn: ‘Het is een mooie formule. Er is nooit bonje.’ Volgens Den Besten komt dat omdat de kroegen mikken op een ouder publiek van 20-plussers en bovendien een mengvorm zijn van eet- en danscafé. ‘Tot tien uur eten, daarna feesten.’ Om één uur ’s nachts gaat het licht weer aan. ‘Dan gaan ze maar naar de disco.’

Overigens wil hij wel even het misverstand uit de wereld helpen dat De Vier Jaargetijden een door Grolsch bedacht concept zou zijn. Die verwarring is volgens hem ontstaan omdat Grolsch een bierserie heeft met dezelfde naam én omdat Grolsch een belangrijke zakenpartner is van de broers. ‘Maar, het idee is van ons. In Deventer zit De Vier Jaargetijden in een Heineken-pand.’

Ze doen slim zaken, maar hebben een hekel aan vals spel.’We proberen op een eerlijke manier geld te verdienen.’ Alhoewel? De bancaire lening voor z’n allereerste zaak peuterde Hans los met een klein leugentje. Hij had net voor €4.500,- een tweedehands Japanner gekocht, maar vertelde de bankmedewerker met een uitgestreken gezicht dat de auto meer dan het dubbele waard was. Van taxeren hadden ze toen blijkbaar nog niet gehoord en Hans kreeg z’n lening.

Veel van hun huidige bedrijven kochten ze uit een faillissement. Zo komen de vestigingen van De Vier Jaargetijden in Deventer, Hengelo, Dronten en Zwolle uit een bankroet. Net als die op de Nijmeegse Waalkade. Daar waren ze als de kippen bij. Ze kregen een tip van bierbrouwer Grolsch en binnen een kwartier was het voormalige eetcafé De Lieden van hun. Kijken is kopen, zeg maar. Opnieuw laconiek: ‘Wat op je pad komt, komt op je pad.’