artikel

Hollandse haring naar de Middellandse zee

Horeca

Hoe ver ga je als partycateraar om je opdrachtgevers tevreden te stellen? Meestal gaat dat figuurlijk erg ver. Maar soms gaat dat ook letterlijk heel ver: in dit geval ruim 1300 kilometer! Half maart werd in Cannes een grote internationale bouwbeurs gehouden, waar het Nederlandse Bouwfonds een stand had. Een receptie voor de relaties met Hollandse specialiteiten moest de beursstand cachet geven. Verhaaf Party Catering reed er met een vrachtwagen vol haring, kaas en bitterballen in zeventien uur naar toe. En Catering Magazine reed mee.

Hollandse haring naar de Middellandse zee

‘Eigenlijk is het gekkenwerk’, zegt Verhaaf-directeur Christiaan Kuzatko als we ‘s nachts om vier uur uit Hoofddorp vertrekken. ‘Ik denk dat maar weinig cateraars dit zouden doen, maar ik zie dit als een extra service naar onze opdrachtgever toe.’ De opdrachtgever in kwestie is het Bouwfonds, een Verhaaf-klant die per jaar goed is voor aardige omzet. En daar heb je natuurlijk wel wat voor over. Zelfs bijna 3000 kilometer rijden voor een receptie van drie uur met een vrachtwagen en twee koks die drie dagen van huis zijn.

Op televisie
In eerste instantie lijkt het water naar zee dragen: eten transporteren naar Frankrijk, van oudsher het culinaire Mekka. Waarom huurt de opdrachtgever geen plaatselijke traiteur in? Veel goedkoper en kwalitatief niet verkeerd. Toch? Maar het blijkt een prima pr-actie van het Bouwfonds te zijn. Zelfs de Franse televisie komt het Hollandse buffet filmen. De receptie trekt veel gasten, veel meer dan de verwachte 50 personen. Ze verdringen elkaar voor het buffet met zoute haring en Amsterdamse uitjes, rolmops met augurk, lever- en ossenworst en Goudse kazen. Eén gast is zo verzot op de blokjes kaas dat hij er de zakken van zijn colbertjasje mee volstopt! Partymanager Henk van Lierop kijkt er niet van op. ‘Als je een aantal jaren meedraait in dit vak, word je nergens meer koud of warm van. Dan ken je je pappenheimers wel.’

Slim idee
Een ter plekke ingehuurde Hollandse in klederdracht en uiteraard op klompen gaat met de drank rond. De twee koks hebben er hun handen vol aan om de schalen op tijd bijgevuld te krijgen. En alles speelt zich af op een werkruimte van hooguit vijf vierkante meter. Dan moet je heel flexibel kunnen omgaan met de beperkingen en perfect op elkaar ingespeeld zijn. Alles komt uit twee blauwe containers, van cocktailprikkers tot en met decoratieschelpen. Het brood zelf is het enige dat niet uit Nederland is meegenomen. Dat zou te oud worden. Daarom zijn we ‘s ochtends vroeg naar de plaatselijke super gereden om daar verschillende soorten brood in te slaan. Ook de voorraad jus d’ oranje wordt er aangevuld. ‘Laten we vers sap uit de koelvakken nemen, anders krijgen we het nooit op tijd koud’, is het slimme idee van kok Hans Klomp.

Improviseren
Goed kunnen improviseren is sowieso een van de functie-eisen van het partycateringvak. De vrachtwagen met alle etenswaren aan boord moet ‘s nachts natuurlijk ook gekoeld worden. Via een wc-raampje in het hotel wordt de wagen met het meegebrachte verlengsnoer plus de ‘Franse’ tussenstekker op het elektriciteitsnet aangesloten. Je zal toch maar vergeten een verlengsnoer mee te nemen. Moet je de motor van de vrachtwagen de hele nacht laten draaien, vlak voor een hotel met allemaal Hollandse gasten. Ook de hele voorraad ijsblokjes van het hotel wordt opgekocht, daar wordt de witte wijn tijdens de receptie in koel gehouden. Maar ook de glazen spa en cola waarmee het klompenmeisje rondgaat, worden keurig van een ijsblokje voorzien. Het zijn de details, nietwaar?

Franse beurscatering
De internationale bouwbeurs, waar de receptie wordt gehouden, vindt plaats in het beroemde Palais des Festivals, waar ook alle filmsterren jaarlijks hun opwachting maken. Tot onze teleurstelling blijkt dit geen prachtig oud boulevardhotel te zijn maar een moderne blokkendoos à la de Jaarbeurs. Een rondje langs de stands maakt ons echter veel wijzer over de Franse beurscatering. Die is er nauwelijks! We spotten hier en daar een schaal met wat verlepte toastjes, hoewel er wel echte champagne wordt geschonken. Ook van de uitgiftepunten word je niet vrolijker: zeer onverzorgd geklede medewerkers hangen met verveelde gezichten achter het buffet. En de prijzen van de schaarse producten doen je geloven dat je wel in een vijfsterrenhotel bent: 35 francs (een tientje) voor een plastic schaaltje sla dat doet denken aan McDonald’s; dertig francs voor een sandwich en zelfs voor een ordinaire Twix betaal je bijna vier piek. Geen wonder dat ze de catering uit Nederland laten komen!