artikel

Mijn held

Horeca

Het was jaren terug, maar ik herinner me het haarscherp. Het zweet staat me weer op de rug. Het was op een ijskoude januaridag. Ik was op weg naar Huis ter Duin, met achterin de kofferbak een molentje met zo’n vijftig dia’s. Inderdaad, nog voor het PowerPointtijdperk. De dia’s waren bedoeld voor een zaal met topretailers en – fabrikanten. Zeshonderd man wilden weten of zij de jaarlijkse prijs hadden gewonnen.

Mijn held

Om een lang verhaal kort te maken: het koude weer sloeg op ‘mijn’ dia’s in de vorm van een laagje condens. Eenmaal in de projector trok die condens weg als een vette bubbel in een lavalamp: langzaam en onsmakelijk, een tikje psychedelischs zelfs. We kwamen erachter tijdens de doorloop, de eerste bobo kwam toen al binnen. Een koele kikker van de partycateraar slaagde er echter in om in recordtijd alle vijftig slides uit hun glazen beschermplaatjes te wurmen en schoon te poetsen. Een prestatie. Dat hij ze in de juiste volgorde terugzette, was een nog grotere prestatie. Ik ben er de brave man nog steeds dankbaar voor.

Simpel: je huurt geen partycateraar in, maar een vlekkeloze avond. Dat had deze man goed begrepen. Toen ik in paniek rondsprong, hield hij het hoofd koel. Toen ik verstarde, begon hij mijn dia’s te poetsen. Met enige spijt lees ik dan ook verderop dat de partycateraars het moeilijk hebben. Het is de crisis, hoor je als reden. Een crisis is een tijd van beunhazen. Bedrijven geven geen feestje meer of organiseren het zelf. De cateraar wordt een sluitpost. Geen branche immers zo recessiegevoelig als de partycatering. Ik ben er ook wel eens geweest. Op van die treurige feestjes waar van alles mislukt, omdat het niks mocht kosten. Het is bezuinigen op de verkeerde posten, zeker voor bedrijven die juist dan hun relaties willen uitnodigen. Je zou ze iets meer van de geest willen meegeven van het orkestje op de roemruchte Titanic, dat doorspeelde terwijl de zee het dek al overspoelde. Wees dapper.

Met de crisis gaat het meevallen. Simpelweg omdat we hem niet willen hebben, bedrijven niet en consumenten niet. Straks komen de budgetten weer los en krijgen de partycateraars waar ze recht op hebben. De klant krijgt waar voor zijn geld. Net als ik toen met mijn dia’s, omdat ik koos voor professionele cateraar. Die man van de catering verdient nog steeds een standbeeld, vind ik. Mijn held is echter in de anonimiteit verdwenen.

Peter Garstenveld, Hoofdredacteur Misset Catering

peter.garstenveld@reedbusiness.nl

Eerder verschenen columns: