artikel

Mijn zus

Horeca

Laat ik iets persoonlijks vertellen. Vorige week is Luuk geboren. Luuk is de kleinzoon van mijn zus. Het zou haar eerste kleinzoon zijn. Ik schrijf zou, want mijn zus is bijna tien jaar geleden overleden. Een droevige gebeurtenis. Ze was negenenveertig jaar. Ze zakte in elkaar tijdens een volleybaltraining. Het hart, constateerden de artsen. Het is een gevolg van roken, was hun tweede conclusie.

Mijn zus

Ze was inderdaad een straffe roker, begonnen op haar zestiende zo ongeveer. Ik heb het er vaak met haar over gehad, maar ze wuifde het onderwerp telkens weg en helaas kreeg ze ongelijk. Ik ken dus alle argumentatie van rokers. Laat ik eerlijk zijn, bij mij zijn zij aan het verkeerde adres. ‘Het valt allemaal wel mee, je kunt er oud mee worden’, zo hoor ik telkens weer en iedere keer hoor ik mijn zus praten.

Ik vind het helemaal niet meevallen. Roken is ongezond. Punt.

Tja, dat is een verhaal en een standpunt dat niet bij een journalist past. Zeker niet de hoofdredacteur van een horecavakblad. Objectiviteit en een open blik staan voorop. Ik heb dus om persoonlijke redenen grote moeite met het opheffen van het rookverbod. Het schuurt dan ook als ik rokers trots hoor vertellen dat het weer mag. Ik heb daarbij al menigmaal mensen provocerend een wolkje richting een camera zien blazen om hun recht op roken te onderstrepen. Wat moet ik ermee?

Dat is mijn achtergrond. Ik ben er eerlijk over, toch probeer ik er afstand van te nemen. Dan komen er andere vragen bij mij op. Moeten de kleine cafés nu echt blij zijn? Objectief gezien denk ik dat het een vorm van uitstel van executie zal blijken te zijn. Het café waar de stamgast rokend met de rug naar deur zit, is niet het moderne café.

Het moderne café biedt ieder moment van de dag iets nieuws voor de doelgroep van dat moment. Een prachtige cappuccino voor het winkelend publiek, een eigentijdse hap tegen etenstijd en een trotse keuze uit drankjes in de avond, van speciaalbier tot likeuren, van open wijnen tot inderdaad nostalgische jenevertjes. Als het café maar een keuze maakt en verrast. Dat kan op een klein aantal vierkante meters, ik heb het gezien. Roken past niet in dit plaatje.

Ik geloof heilig in zo’n café. Echt en oprecht. Café-eigenaren die bij de invoering van het rookverbod passief hebben gewacht op al die nieuwe niet-rokende gasten, hebben het volgens mij niet begrepen. Ze moeten bij zichzelf te rade gaan, want wat hebben ze nog meer veranderd dan alleen het weghalen van de asbak? Ik vind het jammer dat juist deze groep zo oorverdovend schreeuwt dat ze het in Den Haag hebben gehoord.

Peter Garstenveld, hoofdredacteur Misset Horeca

Meer columns: