artikel

Prahalad

Horeca

Een aantal jaren geleden toog ik naar de KNVB in Zeist voor een assessment. Nee, niet als voetballer, maar deze uitgeverij wilde uitgerekend daar een aantal potentials de maat nemen. Ik slaagde.

Prahalad

Daarmee kwam de weg vrij voor een ‘traineeship’. Zo bevond ik mij een poosje later in een groepje van pakweg vijftien kerels en één dame, die twee dagen in de maand les kregen.

Bij dat traineeship hoorde ook een indrukwekkende rij boeken. Eén van die boeken heette ‘Competing for the future’ van Gary Hamel en Coimbatore Krishnarao Prahalad.

Prahalad was een wijs man die zinvolle dingen zei. Hij overleed begin deze maand, vandaar dat het allemaal terugkomt. Van hem is de zegwijze ‘lean, mean and stupid’. Een briljante constatering: bedrijven die alleen maar afslanken en outsourcen, snijden de kennis en creativiteit om te overleven uit de organisatie. Zij zijn verdoemd. Noem het bedrijfsanorexia. Die spiegel houd ik u graag voor. Heeft u de afgelopen maanden iets slims gedaan, behalve bezuinigen?

Aan die sessies hield ik ook de definitie van strategie over: welk spel wil je spelen en hoe ga je dat winnen? Een simpele vraag die ik me sindsdien met enige regelmaat stel. Ik kan u aanraden die vraag eens aan uzelf te stellen.

Het zijn twee lessen die rotsvast in je bagage zitten.

Over hoe het afliep met dat groepje? Het waren allemaal commerciële jongens, echte managers (in spe), en als journalist voelde ik me er wel en niet thuis. ,,Ik ben van de letters en jullie van de cijfers, dat is het verschil’’, hield ik hen regelmatig voor.

Aan het eind kregen we een examen. Iedereen plakte zijn leeruren aan zijn ook al extreem drukke werkweek. ‘Druk zijn’, was modewoord in de groep. Een woord dat ook lekker bekt in een groepje haantjes. Was het echter niet ook synoniem met ‘niet-efficiënt’? Hoe dan ook, er werd gebuffeld, noem het de ‘lean and mean’-aanpak. Prahalad zou zeggen: ‘Een beetje ‘stupid’ zelfs’.

Ik nam een week vrij en trok in een huisje in de Bourgogne. Aan de horizon lag Beaune. ’s Ochtends studeerde ik, ’s middags wandelde ik uren door de herfstige wijngaarden en ’s avonds dronk ik een wijntje. Mijn examen haalde ik op mijn sloffen. Dat vond ik toen ook al allesbehalve ‘stupid’. Had ik toch mooi iets geleerd van die wijze Indiër.

Tja, je schrijft het op omdat je het iedereen gunt. Een week in je uppie in de Bourgogne, en dan ook nog met een goed resultaat thuiskomen. We leven, vrees ik, echter in een tijd van managers. Zelfs ondernemers zijn zich als managers gaan gedragen. Stupid!

Peter Garstenveld

Meer columns: