artikel

Restaurant Panini opent tweede vestiging in Australië

Horeca

Twee keer al zijn ze in Australië geweest. De eerste keer was in 1999, voor een familiebezoek. De tweede keer in 2000, toen uit pure liefde voor het land. Deze zomer pakken Veronique en Peter Landshoff, eigenaren van restaurant Panini in Amsterdam, definitief hun koffers. Australië is hot onder emigranten, zeker nu het economisch goed gaat Down Under.

Restaurant Panini opent tweede vestiging in Australië

In de Australische stad Perth willen Veronique (46) en Peter Landshoff (53) een tweede restaurant opzetten. Ze zijn in vervoering geraakt door de ruimte, de aardige mensen, en het klimaat van Down Under. Veronique Landshoff: ‘De mensen zijn er zo relaxed. Heel anders dan in Amsterdam. Als je hier op je fiets rijdt en je gebruikt de fietsbel, wordt je uitgescholden.’

Australië is hot. De populariteit van ‘The Land of Oz’ is groot onder emigranten. Het land staat bekend om z’n aardige mensen, trendy steden, prachtige witte stranden en eindeloze ruimte. Van oudsher is Australië hartelijk tegenover nieuwkomers. Het aantal inwoners is sinds 1945 als gevolg van immigratie verdrievoudigd. Daar komt bij dat het land de laatste jaren een geweldige economische groei doormaakt. Vooral de ICT, de financiële sector en het toerisme bloeien. Jaarlijks bezoeken 3,5 miljoen toeristen Australië, en de verwachting is dat dit aantal nog groeit.

Onbekend broodje
Australië biedt dus kansen voor buitenlandse horecaondernemers met een flinke dosis lef en avonturierszin in hun bagage. Het enorme continent telt maar 19 miljoen inwoners en zeker nu het economisch goed gaat is er behoefte aan geschoolde arbeiders en aan ondernemers.

De Landshoffs lijken uit het goede hout gesneden. Voordat ze zeventien jaar geleden hun eigen restaurant startten, vermaakten de twee zich met deltavliegen. In ons land behoorden ze tot de eerste beoefenaars van deze sport; Peter schopte het zelfs tot wedstrijdvlieger. Ze organiseerden cursussen in Zwitserland en Oostenrijk een openden een eigen vliegschool op Tenerife. Veronique: ‘We verdienden net genoeg om onze eigen sport te kunnen betalen.’

Aan het bohémien-achtige bestaan kwam een eind toen er kinderen kwamen. Er moest brood op de plank, en dus zetten de twee de voeten aan de grond en openden ze een restaurant aan de Vijzelgracht. Zonder enige ervaring of horecadiploma’s: zij is van origine sociaal geografe, hij is afgestudeerd blokfluitist en componist.

Wat de twee wel in handen hadden, was de receptuur van de originele Italiaanse focaccia, een driehoekig broodje dat de Italianen bakken van restjes pizzadeeg. Ze ontdekten het ding tijdens zomervakanties in Italië. In Nederland was het broodje tot dat moment volslagen onbekend. ‘Zoiets zouden ze in Amsterdam moeten hebben’, zeiden de twee tegen elkaar.Tot ze op het idee kwamen om de focaccia’s zelf te gaan bakken. Veronique: ‘Eigenlijk was het de bedoeling om de zaak op te zetten en snel weer te verkopen’. De sociaal geografe zag zichzelf niet de rest van haar leven in een broodjeszaak doorbrengen.

Inmiddels is het zeventien jaar later en is Panini (Italiaans voor broodje) een vast adresje voor veel Amsterdamse celebrity’s. De originele focaccia – een warm, driehoekig broodje van pizzadeeg, olijfolie en grof zeezout – is er inmiddels in tal van varianten te krijgen, en sinds een paar jaar heeft het restaurant ook een avondkaart met eenvoudige, maar kakelverse pasta’s voor een schappelijk prijsje. Johannes van Dam beoordeelde de zaak zelfs met een dikke acht.

Raak geschoten
Of ze die formule in Australië naadloos gaan kopiëren, is onzeker. Veronique: ‘Ik heb wel zin in iets anders.’ Wat precies, weet ze niet. Een contrast met het monumentale pand in Amsterdam lijkt haar wel wat. ‘Iets moderns met veel ruimte en parkeerplaatsen.’ Een combinatie van restaurant, café en filmhuis lijkt haar ook wel wat. Ergens aan de kust, of juist in de heuvels. Eenmaal gesetteld zullen ze de mogelijkheden bestuderen. In juni vertrekken ze samen met hun drie kinderen voor minimaal twee jaar. Van de Australische immigratiedienst hebben ze een permanent visum gekregen. ‘We benaderen het losjes. Willen ons niet van tevoren vastleggen.’Voor het risico zeggen ze niet bang te zijn. ‘We voelen elkaar goed aan. Een keuze is goed als we allebei denken: Eureka, dat is het! Tot nog toe hebben we op die manier altijd raak geschoten.’ Hun zaak in Amsterdam houden ze voorlopig. Als zekerheid, en omdat ze gevoelsmatig nog geen afscheid kunnen nemen van Amsterdam. De vraag is hoe lang dat duurt. In Perth schijnt altijd de zon, is het ’s winters een graad of 18 en huur je voor €600,- per maand een kast van een huis inclusief verlicht zwembad. Maar belangrijker: de mensen lachen er vriendelijk.