artikel

Stelen

Horeca

Vorige week trok ik in gezelschap van een ondernemer het land in. We bezochten een aantal zaken. En zo zaten ze ineens tegenover mij, ergens in Brabant: een ondernemersechtpaar, dat al bijna 25 jaar samen een zaak runt. Ruim 21 jaar met dezelfde bedrijfsleider. Dit jaar is hij ontslagen. Hij stal.

Stelen

‘We zagen dingetjes in zijn levensstijl die wij niet konden verklaren’, vertelde de vrouw ons, eerst nuchter. ‘Hij kocht een tweede auto voor zijn echtgenote. Die vrouw had geen baan. We wisten wat hij verdiende. Dat kon niet uit. Waar deed hij het van?’, vertelde de man. Het schuurde, het wantrouwen nam toe.

Blindelings vertrouwden de ondernemers hun bedrijfsleider. Ze hadden hem 21 jaar geleden een kans gegeven. Hun zaak was ook zijn zaak, zo voelde het al die jaren. Zo werd het echtpaar echter ook langzaam gekookt als de spreekwoordelijke kikker in het koude water op een brandend gasstel.

Toen kwam dus dat besef. Hij steelt. ‘Wij hebben hem een poosje in de gaten gehouden’, zei zij. ‘Zo kwamen wij erachter’, zei hij, ‘hij sloeg structureel bestellingen niet aan, daar ga je’.

Toen gebeurde het. Tranen schoten de man in de ogen. Hij stapte op en liep naar achter, schaamde zich voor zijn emoties. Ik zag hem grijpen naar zijn sloof, bij gebrek aan een zakdoek. Meer dan twintig jaar vertrouwen snikte hij weg. Zijn vrouw bleef zitten en vertelde verder. Haar ogen kregen een rood randje.

‘Potverdomme’, zeiden wij meelevend, ‘potverdomme’.

Wij gunnen het ze niet, het is een lief, hartelijk en vooral ook keihard werkend stel. Later hoorden wij van een collega, die het stel ook kent, dat de mensen hun bedrijfsleider best wel €150,- extra in de maand hadden willen geven. ‘Als hij echt om geld verlegen zat. Zo zitten ze nu eenmaal in elkaar, het zijn echt lieve mensen’, aldus de collega.

Er is geen aangifte gedaan. Daar kon het echtpaar zich niet toe zetten. Ze kozen voor een stille aftocht en een nette regeling mét getuigschrift. Hij kreeg zelfs nog wat maandgeld mee. Eigenlijk alles wat je bij een dief niet moet doen, maar de wereld is nu eenmaal niet zwart-wit. Moesten ze de toekomst van zo’n jongen na 21 jaar lief en leed op het spel zetten?

De bedrijfsleider is verhuisd. Dat is wel handig als je de zaak in een klein dorp hebt. Een ontmoeting blijft ongemakkelijk. De vaste gasten missen de bedrijfsleider ook. Ze stellen vragen, dat slijt nu sneller.

Ik keek om me heen. Aan het plafond in de zaak hangen nu camera’s. In hun huis kunnen de ondernemers precies in de gaten houden wat er gebeurt als zij er niet zijn. Het voelt als een nederlaag, gaven zij ruiterlijk toe. Soms drukt ondernemerschap je een kant op waar je niet naartoe wilt.

Peter Garstenveld, hoofdredacteur Misset Horeca

Meer columns: