artikel

The Bulldog zet eindsprint in

Horeca

De eerste Bulldog opende dik 25 jaar geleden zijn deuren op de wallen. En sinds 1985 is de waakhond nadrukkelijk aanwezig op het Amsterdamse Leidseplein. Onder de vlag van ’s werelds bekendste coffeeshopketen ressorteren acht bedrijven. Uiteenlopend van cannabishoreca tot een budgethotel. Dat het zover is gekomen mag een wonder heten na een kwart eeuw gebakkelei met lokale overheid en brancheorganisatie KHN. Eigenaar Henk de Vries: ‘The Bulldog is net begonnen.’ ‘Mensen helpen en ondersteunen. Dat geeft mij voldoening in het leven.’ Menig Amsterdams politicus zal gnuivend reageren bij het horen van deze woorden uit de mond van Henk de Vries.

The Bulldog zet eindsprint in

De afgelopen 25 jaar probeerden burgemeesters, wethouders en commissarissen van politie de pezig gebouwde coffeeshophouder het leven zuur te maken. Onverwachte invallen, torenhoge belastingaanslagen, getraineer met (bouw)vergunningen… ‘Zoiets is geen pesten meer, maar vermoorden’, zegt De Vries met een serieus gezicht. Het kon niet voorkomen dat The Bulldog voor menig buitenlander een synoniem is geworden voor de hier te lande zo veel geprezen tolerantie.

De Vries, tevens voorzitter van de Nederlandse Bond van Cannabis Detaillisten, zegt: ‘Nogal wat collega’s komen met vragen. En regelmatig adviseer ik ze te stoppen met de cannabisverkoop. Dat geeft een stuk minder gedoe waardoor je je beter op het cafégedeelte van je bedrijf kunt concentreren. Want dat is wat me pijn doet. In die 25 jaar dat ik nu bezig ben heb ik me nooit goed bezig kunnen houden met ondernemen. Ik werk honderd uur per week, en tachtig uur daarvan ben ik alleen maar bezig met het oplossen van problemen.’

Cannabishoreca
Even prikkelt de zo kenmerkende geur van wiet de neusgaten. Het is één van de weinige aanwijzingen dat er in The Bulldog soft drugs verkocht mogen worden. Verder is het horecabedrijf vooral een fraai grand café. Op één van de mooiste locaties op het Amsterdamse Leidseplein realiseerde Henk de Vries vanaf 1985 de grootste coffeeshop van Nederland. Al neemt de eigenaar dit woord niet graag in de mond en spreekt zelf bij voorkeur over cannabishoreca. Dat ook het reguliere horecagedeelte uitstekend draait bewijst volgens De Vries de verkoop van bier die nergens in Amsterdam hoger is dan hier. De jaaromzet van The Bulldog Palace zit boven de vijf miljoen gulden. En dat terwijl het gebruik van soft drugs de vraag naar alcohol juist doet afnemen.

Er is dan ook maar weinig dat naar cannabis verwijst in de zaak. Verkoop en advies gebeurt beneden. Op de begane grond klinken op dit doordeweekse middaguur de jaren ’80 hits door de zaak. De twee bars aan weerszijden van de zaak zien er verzorgd uit. Aan de muren tientallen foto’s van artiesten die ’s werelds bekendste coffeeshop al wisten te vinden. Sinead O’Conner, No Doubt, UB 40, ZZ Top, Machine Head…. ‘Bijna iedere buitenlandse artiest die in Nederland optreedt komt hier op bezoek’, zegt De Vries.

Leeftijdscontrole
Met het terras voor de deur, overkapt door een glazen serre, wekt The Bulldog de indruk voor iedereen toegankelijk te zijn. Schijn bedriegt. De Vries: ‘Als hier een moeder binnen komt die even met haar kindje naar de wc wil, dan moet ik ze eruit zetten.’ Minimaal achttien moeten de bezoekers van The Bulldog zijn. Er de regelmatige controles van de politie nopen De Vries tot een strikte leeftijdscontrole van zijn gasten. En dat frustreert. ‘Kinderen worden steeds jonger volwassen en gaan eerder experimenteren. Dan heb ik liever dat ze op hun zestiende hier naar binnen mogen zodat ik ze kan begeleiden in een gecontroleerd gebruik van softdrugs. Wij hanteren een strenge scheiding tussen hard- en softdrugs. In het XTC en pillenciruit, waar de jeugd nu voor een deel terechtkomt is dat niet het geval, en dat valt buiten ieder toezicht.’

Het past in de filosofie die Henk de Vries al eerder uitsprak. Mensen helpen en ondersteunen. Woorden die de basis vormen onder het ontstaan van The Bulldog. ‘In kom uit de buurt van de Amsterdamse wallen. Halverwege de jaren zeventig zag ik hoe de jeugd hier vermoord werd door de harddrugs. In een kelder ben ik een soort huiskamertje begonnen waar mensen binnen konden komen zonder in aanraking te komen met de harddrugs en eventueel onder begeleiding leerden omgaan met softdrugs.’

Rugzaktoeristen
De zaak op de Oudezijdsvoorburgwal is er nog steeds en in de kwart eeuw die inmiddels verstreken een aardige springplank gebleken voor de bedrijven die vandaag de dag onder de Bulldog vlag vallen. Niet allemaal coffeeshops. Zo is er een sportcafé, maar ook een fietsverhuurbedrijf en een budgethotel. Over dit laatste bedrijf zegt De Vries: ‘Ik heb zelf veel over de wereld gereisd en mijn sympathie ligt bij de ‘backpackers’. Zeker in Amsterdam komen die vaak terecht in levensgevaarlijke locaties waar ze uitgebuit worden. Of in jeugdhotels die clandestien bestaan. Ik hanteer een laag prijsniveau, maar net iets hoger dan de meeste van die budgethotels. Voor dat geld bied ik ze het hoogste serviceniveau. Zo kunnen ze beschikken over kluisjes, 24-uurs service en organiseren we rondleidingen door de stad. Binnenkort gaan we verbouwen. Als die klaar is dan staat er een 2-3 sterren hotel, met een 5-sterren service. Met tv op de kamers, internetaansluiting, fitness, sauna en bewaking.’

Henk de Vries steekt maar weer een sigaret op. En zegt tot zijn spijt nog steeds de enige eigenaar van alle Bulldog-bedrijven te zijn. ‘Tuurlijk had ik dat liever anders gezien. Ik heb bedrijfsleiders ook wel eens de mogelijkheid gegeven, maar na verloop van tijd was het toch weer ‘Henk, ik stop ermee.’ Waarom ik het wel vol hou? Henk is een doorzetter. Bovendien beschik over hele goede mensen om me heen. Van mijn personeelsleden is er een groep van 32 mensen die al meer dan tien jaar voor mij werken. Je praat over zeshonderd, zevenhonderd jaar horeca-ervaring. Natuurlijk ben ik het gezicht van The Bulldog, maar zonder deze goede en eerlijke mensen had ik het natuurlijk nooit gered.’

Miljoeneninkomsten
Geliefd in eigen kring. Conflicten met de buitenwacht. ‘Deze zaak hier is één van de bekendste punten van Nederland. Voor veel buitenlanders is dit echt een fenomeen. Wanneer krijgen we nou eens het respect en de waardering die we verdienen. Samen met mijn collega’s in de cannabishoreca, zo’n driehonderd in Amsterdam, zorgen we voor miljoeneninkomsten voor de stad. Geef ons dan ook eens de ruimte om fatsoenlijk te kunnen ondernemen!’ Illustratief is volgens De Vries het gedrag van het Amsterdamse politiekorps. ‘Mijn eerste zaakje op de ‘Oudezijds’ is nog steeds het opleidingsinstituut voor agenten van het bureau Warmoesstraat. Jonge agenten doen hier hun eerste inval. Ik sta volledig achter het politieapparaat. Elke agent is welkom in The Bulldog. Maar doe het dan correct en niet met zoveel machtsvertoon. Dat is vervelend voor mijn personeel, maar ook voor mijn klanten die telkens weer gefouilleerd moeten worden.’

Naast gemeente en overheid wordt Henk de Vries ook door sommige horecacollega’s met de nek aangekeken. Branchevereniging Koninklijk Horeca Nederland weigert al jarenlang De Vries in het ledenbestand op te nemen. ‘Aan de ene kant zijn er mensen die mij respecteren als horecaondernemer. Wie The Bulldog niet kent roept al snel ‘drugsbedrijf.’ Maar met hard drugs wil ik absoluut niets te maken hebben en cannabis hééft daar ook niets mee te maken. Wiet en marihuana zijn genotsmiddelen. Net als bier dat is. Je moet er dus matig mee omgaan. Cannabis zonder tabak is ook niet schadelijk voor het lichaam. Het is een stuk kinnesinne. Want The Bulldog Palace hier op het Leidseplein, is voor menig collega het bedrijf waar ze van dromen. Bovendien zijn er vanaf 1995 een aantal collega-coffeeshophouders afgevallen. Wat er nu over is, is een horecacategorie die moet werken met het zwaarst denkbare eisenpakket. Dat ze het toch weten te redden betekent dat het hier gaat om de beste horecaondernemers die je je maar kunt bedenken.’

Eindsprint
Volgens zijn eigen woorden is Henk de Vries met The Bulldog bezig aan de eindsprint. ‘Je praat dan over een waardestijging van het onroerend goed, omzetten die in iedere vestiging nog jaarlijks stijgen, en een opwaardering van de bedrijven door ze te renoveren en beter aan te kleden. Eind volgend jaar staat het bedrijf er zoals ik het wil zien. Daarnaast gaat franchise er komen. Jaarlijks krijg ik zeker vier, vijf serieuze vragen uit het buitenland. Je praat dan niet zozeer over de verkoop van cannabis, maar wel over het gebruik ervan dat in de vestiging is toegestaan. The Bulldog Palace is ook van een omvang waardoor je een bedrijf als dit in iedere wereldstad neer zou kunnen zetten. Voorwaarde is dan wel dat er een wettelijke scheiding wordt gemaakt tussen drugs en cannabis. Dat is essentieel voor franchise. De landen waar dit al is gebeurd, België en Zwitserland, zullen waarschijnlijk de eerste Bulldog’s in franchise openen.

In eigen beheer startte De Vries eerder al Bulldog’s in het Canadese Vancouver en op Ibiza. De eerste vestiging sloot begin dit jaar de deuren. Op het Spaanse vakantie-eiland draait de zaak nog wel volop. Beide plaatsen hebben met elkaar gemeen dat De Vries er al lang en graag komt. De meer dan honderd personeelsleden krijgen die kans ook. ‘Ik organiseer meer dan 25 uitstapjes per jaar. Naar de Ardennen, wintersport. Twee keer per jaar gaan we naar Ibiza. Iedereen mag zich daar voor inschrijven. Van mijn rechterhand tot de toiletjuffrouw. Op het zakgeld na, betaalt het bedrijf alles. Ik vind het zelf leuk om te doen, maar probeer er ook iets mee te bereiken. Saamhorigheid, teambuilding. Hoe je het maar wil noemen.’

Rustgevende stuff
Voor het eerst in het gesprek toont De Vries trekken van voldoening op zijn gezicht. ‘Het is tenslotte ook niet allemaal ellende. Er zijn zoveel leuke anekdotes te vertellen. ‘Zo komen er hier wel eens mensen binnen die willen zien waar hun kind of kleinkind naar toe gaat. Je gaat dan met ze te praten en probeert alles zo goed mogelijk uit te leggen. En regelmatig worden ze nog klant ook. Heel veel ouderen gebruiken zware slaappillen. Puur gif. Ik adviseer ze dan om eens donkere rustgevende stuff, Afghaan of Pakistaan, te proberen. Ze slapen als rozen en worden topfit wakker. Ik wil daar nog geen piek aan verdienen. Ik doe het omdat ik erachter sta.’

Dat geldt ook voor de maaltijden waarvan hij er vanuit de keuken van zijn eetcafé dagelijks een aantal gratis verstrekt aan daklozen. ‘Ik hou van mensen. Van de omgang ermee. Ik ben niet gelovig. Maar ergens zal toch wel een god zijn die het leven bepaalt. Ik geef heel veel geld aan het Leger des Heils. En als dan in december blijkt dat ik qua omzet weer een enorme klapper heb gemaakt, dan lijkt het wel alsof iets of iemand wil dat ik dat geld terug moet hebben. Ik volg altijd mijn gevoel. Zo is het bedrijf ook opgebouwd. Als de problemen voorbij zijn dan hoop ik het roer over te kunnen dragen. Maar eerst wil ik deze missie volbrengen. Want ook voor mij geldt, je hoopt uiteindelijk toch op erkenning.’

Profiel

NAAM:
Henk de Vries
LEEFTIJD:
51 JAAR
OPLEIDING:
Vijf jaar lagere school en pakweg een half jaar voortgezet onderwijs.
FUNCTIE:
Henk de Vries is eigenaar van Leidsepleinbeheer BV. Hieronder ressorteren acht bedrijven met de naam The Bulldog. Naast een aantal coffeeshops, zijn dit een eetcafé, een sportcafé, een fietsverhuurbedrijf en een budgethotel.
BIJZONDERHEDEN:
Naast coffeeshophouder is De Vries ook voorzitter van de Nederlandse Bond van Cannabisdetaillisten. Een vereniging met achthonderd leden die de aangesloten coffeeshophouders met raad en daad terzijde staat.